Maria Dermout The Ten Thousand Things

Oké, laten we eerlijk zijn. Iedereen heeft wel eens een boek gelezen waar je in het begin denkt: "Waar bén ik in hemelsnaam aan begonnen?" Maar dan, langzaam maar zeker, begin je te snappen waarom iedereen er zo enthousiast over is. Alsof je eerst een heel vreemde puzzel in elkaar moet zetten, maar als de stukjes eenmaal op hun plek vallen, is het resultaat fantastisch. Zo'n ervaring had ik dus met De Tienduizend Dingen van Maria Dermout.

Dermout, wie? Precies. Voor velen is ze misschien niet de meest bekende naam in de Nederlandse literatuur, maar trust me, ze is een ontdekking waard. Stel je voor: je zit op een terrasje, nipt aan je Aperol Spritz, en je beste vriend(in) begint te vertellen over een compleet ander leven, ver weg, met geuren, kleuren en smaken die je je nauwelijks kunt voorstellen. Dat is een beetje de vibe van dit boek.

Waar gaat het dan eigenlijk over? Nou, probeer dit maar eens: Het verhaal speelt zich af in de voormalige Nederlands-Indië (nu Indonesië). Het is geen rechtlijnig plot met een held die de draak verslaat of een dame die gered moet worden. Nee, het is meer een caleidoscoop van verhalen, herinneringen en impressies, allemaal geweven rondom het leven van verschillende personages. Alsof je door een familiealbum bladert van mensen die je weliswaar niet kent, maar die je toch op een bepaalde manier raken.

De "Tienduizend Dingen" zelf

Maar wat zijn die "Tienduizend Dingen" dan precies? Goede vraag! Het is een verwijzing naar een Chinese uitdrukking die simpelweg "alles" betekent. Alle kleine, alledaagse dingen die het leven maken tot wat het is. De geur van kruiden op de markt, het geluid van de gamelanmuziek, de kleuren van de sarongs, de smaak van verse mango… Het zijn al die details die Dermout zo meesterlijk weet te beschrijven. Het is alsof ze je meeneemt op een sensorische reis naar een andere wereld.

Stel je voor dat je een Instagram-account zou hebben dat alleen bestaat uit close-ups van de meest prachtige, maar onopvallende dingen om je heen. Een dauwdruppel op een spinnenweb, de nerf van een oud houten hek, de manier waarop het zonlicht door de bladeren valt. Dat is een beetje de essentie van De Tienduizend Dingen.

Waarom dit boek geen strafwerk is

Oké, laten we eerlijk zijn: sommige klassiekers voelen een beetje aan als verplicht leesvoer. Je krijgt het gevoel dat je het 'moet' lezen, in plaats van dat je er echt zin in hebt. Maar De Tienduizend Dingen is anders. Het is geen dikke pil vol ingewikkelde zinnen en saaie beschrijvingen. Integendeel, Dermout schrijft op een manier die verrassend toegankelijk is. Het is alsof ze je persoonlijk toespreekt, alsof je samen aan de keukentafel zit en ze je verhalen vertelt over haar leven in Indië.

Een van de dingen die me het meest is bijgebleven, is de manier waarop Dermout de natuur beschrijft. Ze heeft een oog voor detail dat echt ongelooflijk is. Het is niet alleen "een mooie boom", het is een boom met een specifieke vorm, met een bepaalde soort schors, met bladeren die in een bepaalde kleur groen glanzen in de zon. Alsof ze de boom kent als een goede vriend. En dat gevoel weet ze perfect over te brengen op de lezer.

Denk eens terug aan de laatste keer dat je echt aandacht hebt besteed aan de natuur. Niet tijdens een snelle wandeling in het park, terwijl je ondertussen een telefoongesprek voert, maar echt, echt gekeken hebt. De vorm van de wolken, de geur van de aarde na een regenbui, het geluid van de wind in de bomen. Dat is de ervaring die Dermout je met dit boek geeft. Ze dwingt je om langzamer te gaan, om bewuster te kijken, om te genieten van de kleine dingen.

En ja, er zitten ook serieuze thema's in het boek. Kolonialisme, ongelijkheid, de impact van de geschiedenis op het leven van individuen. Maar Dermout behandelt deze thema's op een subtiele, genuanceerde manier. Ze is geen activist die met een megafoon staat te schreeuwen, maar een observator die je laat nadenken over de complexiteit van het leven.

Persoonlijke connecties, universele thema's

Wat ik zo knap vind aan Dermout is dat ze persoonlijke herinneringen weet te verbinden met universele thema's. Ze schrijft over haar eigen jeugd, over de mensen die ze heeft gekend, over de plaatsen waar ze heeft gewoond. Maar tegelijkertijd raakt ze aan thema's die voor iedereen herkenbaar zijn: liefde, verlies, verlangen, de zoektocht naar identiteit.

Het is alsof je door een oud fotoalbum bladert en je realiseert dat de mensen op de foto's, ondanks hun andere achtergrond en cultuur, dezelfde basisemoties ervaren als jij. Dat is de kracht van De Tienduizend Dingen. Het is een boek dat je niet alleen leest, maar dat je ook voelt. Het is een boek dat je bijblijft, lang nadat je de laatste bladzijde hebt omgeslagen.

Een kleine anekdote: Ik las het boek tijdens een vakantie in Spanje. Terwijl ik aan het zwembad lag, omringd door toeristen, bracht Dermout me toch helemaal terug naar het verre Nederlands-Indië. Ik voelde de hitte van de zon op mijn huid, rook de geur van jasmijn in de lucht (oké, misschien was het zonnebrandcrème, maar toch!), en hoorde de geluiden van de markt. Het was een bijzondere ervaring. Alsof ik twee compleet verschillende werelden tegelijkertijd beleefde.

Dus, als je op zoek bent naar een boek dat je even helemaal uit je dagelijkse sleur haalt, een boek dat je laat nadenken over de schoonheid van de kleine dingen, een boek dat je meeneemt op een reis naar een andere wereld, dan kan ik De Tienduizend Dingen van Maria Dermout van harte aanbevelen. Het is misschien niet het meest makkelijke boek om mee te beginnen, maar ik beloof je, het is de moeite waard. Het is alsof je een geheime schat ontdekt die je voor altijd koestert.

Probeer het. Je zult er geen spijt van krijgen. En wie weet, misschien ga je na het lezen van dit boek zelf ook wel met een andere blik naar de wereld om je heen kijken. Wie weet ga je de "Tienduizend Dingen" zelf ontdekken.