Love In The Big City Book

Oké, dus je wilt alles weten over Love In The Big City? Serieus? Nou vooruit, pak een kop koffie (of iets sterkers, want dit kan lang duren), en luister goed. Ik ga je alles vertellen, van de stomme plot samenvatting tot de reden waarom je absoluut een extra kussen nodig hebt om op te huilen na het lezen.

Wat is dit ding uberhaupt?

Love In The Big City. Klinkt als een cheesy romcom, toch? En dat is het... soort van. Maar dan alsof een eekhoorn de regie heeft overgenomen en besloot om er hier en daar wat existentiële crises in te gooien. In essentie is het een boek (of, afhankelijk van je leesgewoonte, een verzameling pixels) over... je raadt het al... liefde. In een grote stad. Schokkend, ik weet het.

Stel je voor: de lichten van de stad, de chaotische straten, de geur van twijfelachtige hotdogs... en een heleboel mensen die wanhopig op zoek zijn naar die ene speciale persoon. Of op zijn minst iemand die hun Netflix-wachtwoord wil delen. Dat is in principe de setting. En oh ja, er is waarschijnlijk ook een verdwaalde duif die alles observeert. Duiven weten altijd alles, hè?

De basis ingrediënten:

• Een hoofdpersoon die eigenlijk gewoon jij is, maar dan aantrekkelijker (volgens het boek, tenminste).
• Een liefdesbelang. Misschien twee. Of drie. Afhankelijk van hoe dramatisch de auteur zich voelde die dag.
• Een baan die óf belachelijk glamoureus is óf hopeloos deprimerend. Geen tussenweg.
• Vrienden die óf perfect zijn óf vreselijke adviezen geven. Wederom, geen tussenweg.
• Een stadsplattegrond... figuurlijk gesproken. De stad zelf is ook een personage, snap je? Beetje zoals in al die Woody Allen films, maar dan minder neurotisch... hopelijk.

De Plot (Pas op, Spoilers!)

Oké, ik ga het proberen zonder te veel te spoilen, maar eerlijk is eerlijk, de plot is vaak zo voorspelbaar als een aflevering van Friends. Maar dat is ook deels de charme, toch?

In de kern gaat het meestal zo: Onze hoofdpersoon, zeg maar, Anna (omdat dat de meest cliché naam is), is een jonge, ambitieuze... iets. Copywriter? Barista? Professioneel kattenknuffelaar? Maakt niet echt uit. Ze is op zoek naar liefde, maar heeft een track record van rampzalige dates die zo gênant zijn dat je bijna medelijden met haar krijgt. Bijna.

Dan ontmoet ze iemand. Meestal twee. Er is de “perfecte op papier” persoon: Aantrekkelijk, succesvol, en heeft een hond die ze leuk vindt. Maar er is iets mis. De vonk is er niet. Of misschien likt de hond haar haar te vaak. Wie weet?

En dan is er de “onwaarschijnlijke kandidaat”: Een kunstenaar die van rommel houdt, een muzikant die in een garage woont, of een andere excentrieke figuur die Anna in eerste instantie irriteert. Maar natuurlijk, onder die ruwe bolster schuilt een blanke pit. En ze vallen voor elkaar.

Maar... het gaat nooit zonder slag of stoot. Er zijn misverstanden, onzekerheden, exen die plotseling weer opduiken (net als onkruid in een tuin), en minstens één scène waarin Anna in de regen staat te huilen. De regen is symbolisch, snap je? Het wast al haar verdriet weg... of zoiets.

Eind goed, al goed? Meestal wel. Of soms niet. Soms eindigt Anna alleen, maar dan wel sterk en onafhankelijk. En met een nieuwe liefde voor zichzelf. Want dat is ook belangrijk, blijkbaar. Zelfliefde, de nieuwe trend.

Waarom je dit zou moeten lezen (of niet)

Goed, waarom zou je je tijd besteden aan dit boek? Er zijn genoeg redenen, afhankelijk van je stemming en je tolerantie voor clichés:

• Escapisme: Het is een perfecte manier om even te ontsnappen aan je eigen ellende. Kijk Anna maar eens worstelen met haar liefdesleven, terwijl jij lekker onder een deken ligt te niksen.
• Relatie-inspiratie (of afschrikking): Misschien krijg je ideeën voor dates (niet de slechte dates uit het boek!), of word je juist afgeschrikt van daten überhaupt. Beide zijn waardevolle resultaten.
• Om te lachen (of te huilen): De dialogen zijn vaak hilarisch, de situaties herkenbaar, en de emotionele momenten... laten we zeggen dat tissues geen overbodige luxe zijn.
• Om je slim te voelen: Je kunt de plotwendingen al van mijlenver zien aankomen, maar het voelt toch goed om gelijk te hebben, niet?
• Omdat iedereen het leest: Groepsdruk, baby! Je wilt toch niet de enige zijn die geen flauw idee heeft waar iedereen het over heeft op de boekenclub?

Aan de andere kant, als je een hekel hebt aan voorspelbaarheid, overdreven romantiek, en personages die onrealistisch domme beslissingen nemen... blijf dan ver weg. Je zult jezelf een hoop frustratie besparen. Lees in plaats daarvan een non-fictie boek over de kwantumfysica. Gegarandeerd minder irritant (en waarschijnlijk net zo begrijpelijk).

De "Ooh La La" Momenten:

Elk zelfrespecterend Love In The Big City boek heeft een paar scènes die zo "ooh la la" zijn dat je spontaan Frans wilt gaan praten. Meestal bevatten ze:

• Een toevallige ontmoeting: Op een drukke straathoek, in een koffietentje, of tijdens een onverwachte regenbui. Toeval bestaat niet, mensen! (Volgens de boeken dan.)
• Een blik die alles zegt: Je weet wel, die ene blik die je het gevoel geeft dat je al jarenlang op deze persoon wacht. Meestal gevolgd door een awkward moment waarop iemand struikelt over een stoel.
• Een misverstand dat uitmondt in een intense connectie: Anna denkt dat Mark haar kat heeft vermoord, maar eigenlijk heeft hij hem gered van een brand. Of zoiets.
• Een bekentenis in de regen: Regen is blijkbaar de katalysator voor alle belangrijke emotionele doorbraken. Ik denk dat we allemaal een paraplu zouden moeten meenemen tijdens onze volgende date.
• Een Happy End... Of Niet?: Soms kiezen ze elkaar! Soms niet! Soms kiezen ze een kat!

De moral van het verhaal?

Als er al een moraal is (en dat is maar de vraag), dan is het waarschijnlijk iets als: "Liefde is ingewikkeld, onvoorspelbaar, en vaak een complete puinhoop. Maar het is het misschien wel waard." Of: "Geef nooit op, tenzij hij je kat vermoordt. Dan is het klaar."

Maar eerlijk gezegd, de meeste mensen lezen deze boeken niet voor de diepzinnige boodschap. Ze lezen ze om te lachen, te huilen, en om even te vergeten dat hun eigen leven ook een complete puinhoop is. En daar is niks mis mee.

Dus, ga je het lezen? Ik zeg: probeer het eens. Het kan slechter. Je zou kunnen vastzitten in een eindeloze discussie over politiek met je oom tijdens een familiebijeenkomst. Love In The Big City klinkt ineens best aantrekkelijk, hè?

En mocht je het uiteindelijk verschrikkelijk vinden... geef mij dan niet de schuld. Ik heb je gewaarschuwd! Misschien kan je het boek als deurstopper gebruiken. Of als brandstof voor de open haard. De mogelijkheden zijn eindeloos.

Disclaimer: Ik ben niet verantwoordelijk voor eventuele emotionele schade, relatiebreuken, of onverklaarbare zin in pizza die kan ontstaan na het lezen van dit boek. Je bent gewaarschuwd. Veel plezier! (Of juist niet...)