Livre Le Portrait De Dorian Gray

Oké, toegegeven, Le Portrait de Dorian Gray klinkt misschien als een of ander stoffig boek dat je verplicht moest lezen op school. Iets met lange zinnen, moeilijke woorden en personages die dramatischer zijn dan je puberende nichtje als haar wifi het begeeft. Maar echt, het is veel meer dan dat! Denk aan een soort Instagram-filter, maar dan voor je hele leven. Klinkt al beter, toch?

Het verhaal, kort gezegd (want we willen niet de hele plot verklappen, duh), gaat over Dorian Gray. Een jonge, goddelijke Adonis, zo knap dat je spontaan een gedicht over hem zou gaan schrijven. Er wordt een portret van hem geschilderd, en dit is waar het echt interessant wordt. Dorian sluit een soort pact met de duivel (of nou ja, een soort zelfgemaakte deal met de duivel) waardoor hij altijd jong en mooi blijft, terwijl zijn portret… nou ja, laten we zeggen dat het schilderij een vrij accurate reflectie wordt van zijn innerlijke zelf.

De Spiegel voor de Ziel... Letterlijk!

Heb je ooit je eigen foto bewerkt voor Instagram? Natuurlijk heb je dat! We zijn toch allemaal wel eens schuldig aan een beetje filteren, gladstrijken, hier en daar een kleurtje toevoegen... En je denkt: "Yes! Dit is de beste versie van mezelf!" Dorian Gray tilt dat naar een héél nieuw niveau. Hij wil permanent de beste versie van zichzelf zijn, zonder ook maar een rimpeltje, zonder één moment van spijt zichtbaar te laten worden.

Denk even aan die ene keer dat je iets doms deed. Iets echt doms. Iets waarvan je wilde dat je het ongedaan kon maken. Wat als je gezicht, elke rimpel, elke glimlach, een archiefkast zou zijn van al die momenten? Bij Dorian is dat dus wel het geval, maar dan via zijn schilderij. Hoe meer hij de boel verpest, hoe lelijker en corrupter het schilderij wordt. Behoorlijk heftig, toch?

Het is alsof je een live-feed hebt van je eigen karma. Goede daden, stralende gloed. Slechte daden, steeds meer kraaienpootjes en een steeds chagrijnigere blik. Stel je voor dat je in de spiegel kijkt en ziet hoe je laatste verkeersovertreding, je liegen tegen je moeder over het opruimen van je kamer of je online shopping verslaving zich manifesteren als puistjes en een dubbele kin. Brrr…

Lord Henry Wotton: De Influencer van de Hel

Maar wacht, het wordt nog erger! Dorian is niet helemaal op eigen houtje bezig. Hij heeft namelijk een soort influencer, Lord Henry Wotton. Denk aan een kruising tussen een filosofische guru en een gladde autoverkoper. Hij pompt Dorian vol met ideeën over hedonisme, de schoonheid van de jeugd en het belang van het volgen van je verlangens. Een soort motivatiecoach voor zelfdestructie. Met andere woorden, hij fluistert Dorian in dat hij vooral lekker moet doen wat hij wil, zonder na te denken over de gevolgen. Alsof je beste vriend je aanmoedigt om nog een pizza te bestellen, terwijl je eigenlijk al vol zit.

Lord Henry is de stem in je hoofd die zegt: "Ach, nog één wijntje kan geen kwaad," of "Niemand merkt het als je die koekje steelt." Hij is de slinkse verleiding die je vertelt dat het leven te kort is om je druk te maken over verantwoordelijkheden. Hij is de ultieme enabler, en Dorian, verslaafd aan zijn eigen jeugd en schoonheid, slokt alles wat Lord Henry zegt als zoete koek op.

De Paradox van Perfectie

Wat het boek zo interessant maakt, is de paradox. Dorian wil perfect zijn, maar de manier waarop hij dat probeert te bereiken, maakt hem juist monsterlijk. Hij wordt een slaaf van zijn eigen imago, gevangen in een kooi van ijdelheid. Het is net als die mensen die zo geobsedeerd zijn door het perfecte plaatje dat ze vergeten te leven. Ze brengen uren door met het bewerken van hun foto's, in plaats van te genieten van het moment zelf.

Denk aan die collega die altijd de nieuwste gadgets heeft, de duurste kleding draagt en elk weekend op een andere, fancy locatie is. Van buitenaf lijkt het alsof hij het perfecte leven leidt, maar als je even echt met hem praat, merk je dat hij eigenlijk doodongelukkig is. Dat is de tragiek van Dorian Gray: hij heeft alles wat zijn hart begeert, maar hij is compleet leeg van binnen.

Het boek stelt de vraag: wat is belangrijker, uiterlijke schoonheid of innerlijke goedheid? Is het de moeite waard om je ziel te verkopen om er eeuwig jong en mooi uit te zien? Of is het juist de imperfectie, de ervaringen, de littekens die ons menselijk maken? De rimpels rond je ogen, de sproetjes op je neus, de verhalen achter elke grijze haar... Dat zijn de dingen die je echt maken, toch?

Dus, wat is de moraal van het verhaal?

Laat je niet gek maken door influencers! Of het nu Lord Henry Wotton is of een of andere beauty-guru op YouTube. Echte schoonheid zit van binnen. Accepteer jezelf met al je fouten en gebreken. En eet die pizza. Geniet van het leven, zonder je druk te maken over elk klein rimpeltje. Want uiteindelijk, niemand wil een perfect portret. We willen een portret dat ons echt weergeeft, met alle ups en downs, lachrimpels en zorgen. Een portret van een geleefd leven, vol liefde, avontuur en een paar epische blunders. Want laten we eerlijk zijn, die blunders maken het leven toch juist interessant?

Dus, lees dat boek! Laat je meeslepen door het verhaal van Dorian Gray. En onthoud: die Instagram-filter is leuk, maar vergeet niet om af en toe je telefoon weg te leggen en te genieten van de echte wereld, met al zijn imperfecties. Dat is waar het echt om draait.

Oh, en als je toevallig een magisch portret vindt dat je veroudering overneemt... denk dan nog eens goed na. Misschien is die ene rimpel toch niet zo erg ;)