Life Is Beautiful Roberto Benigni

Hé! Zin in een bakkie? Goed, want we moeten het even hebben over een van mijn aller-aller-aller favoriete films. Je raadt het al (of misschien ook niet, dat is prima): La Vita è Bella! Oftewel, Life is Beautiful, van die gekke, briljante Italiaan, Roberto Benigni.

Die man, hè? Wat een energie! Wat een chaos! En wat een talent! Je krijgt spontaan zin om 'm te knuffelen, toch? (Of is dat alleen mijn obsessie? Laat maar, focus!).

Even voor de mensen die onder een steen hebben geleefd (waarvan ik hoop dat het een comfortabele steen was): La Vita è Bella gaat over Guido, een charmante Joodse man, die in Toscane een nieuwe start wil maken. Hij is grappig, hij is inventief, en hij valt als een blok voor de beeldschone Dora. Drama alom, want zij is verloofd met een andere kerel. Maar Guido zou Guido niet zijn als hij dat niet zou fixen, toch?

En dan... komt de oorlog. Poeh. Van romantische komedie schakelen we ineens over naar een hartverscheurend drama. Guido en zijn zoontje Giosuè worden naar een concentratiekamp gedeporteerd. Dora, die dus niet Joods is, eist om mee te gaan! Serieus, hoe romantisch wil je het hebben? Ok, behalve dat het midden in de Tweede Wereldoorlog is, dan... minder romantisch.

Maar hier komt de genialiteit van Benigni. Om zijn zoontje te beschermen tegen de gruwelijke realiteit, verzint Guido een spel. Alles is een spel, zegt hij. Het kamp is een vakantiekamp. De nazi's zijn spelleiders. En als Giosuè alle opdrachten goed uitvoert, wint hij een echte tank! Een echte tank! (Zucht, wat een vaderliefde).

Serieus, ik krijg alweer kippenvel. Hoe kan een film zo hilarisch en zo hartverscheurend tegelijk zijn? Het is bijna niet te bevatten, toch? Benigni is echt een master in het bespelen van emoties.

Waarom is La Vita è Bella zo goed?

Nou, ten eerste natuurlijk door Benigni zelf. Hij speelt niet alleen de hoofdrol, hij heeft de film ook geschreven en geregisseerd. Multi-talent, check! Je voelt gewoon dat hij alles erin heeft gestopt: zijn hart, zijn ziel, zijn humor, zijn verdriet. Alles!

Daarnaast is de film gewoon briljant geschreven. De dialogen zijn scherp, de personages zijn memorabel, en het verhaal is origineel. (En ja, ik weet dat sommigen vinden dat het niet kan, humor gebruiken in zo’n serieuze setting. Maar Benigni bewijst het tegendeel, vind ik).

En laten we de muziek van Nicola Piovani niet vergeten! Die is zo mooi en zo ontroerend. Ik krijg er al tranen van in mijn ogen als ik er alleen al aan denk. Magisch!

Kritiek? Tuurlijk!

Natuurlijk zijn er mensen die kritiek hebben op La Vita è Bella. Sommigen vinden dat Benigni de Holocaust bagatelliseert. Anderen vinden het verhaal te sentimenteel. En weer anderen vinden het gewoon een slechte film. (Smaken verschillen, hè?).

Maar ik denk dat die kritiek deels voortkomt uit een misverstand. La Vita è Bella is geen documentaire over de Holocaust. Het is een fabel. Een verhaal over de kracht van liefde en verbeelding, zelfs in de meest verschrikkelijke omstandigheden. Het gaat om hoop, zelfs als alles hopeloos lijkt.

En ja, het is sentimenteel. Maar wat is daar mis mee? Soms heb je toch gewoon even een goede huilfilm nodig? Ik wel in ieder geval!

De impact van La Vita è Bella

La Vita è Bella was een gigantisch succes. De film won drie Oscars (Beste Acteur, Beste Buitenlandse Film, Beste Muziek). En Benigni stal de show tijdens de uitreiking door over de stoelen te klauteren van pure opwinding. Geniaal, toch?

De film heeft veel mensen geraakt en aan het denken gezet. Het heeft een belangrijke boodschap over de kracht van verbeelding en de belangrijkheid van liefde. En dat is toch wat we allemaal nodig hebben, nietwaar?

Mijn persoonlijke mening (aka mijn obsessie)

Oké, hier komt het: Ik vind La Vita è Bella een meesterwerk. Punt. Het is een film die me aan het lachen maakt, aan het huilen maakt, en aan het denken zet. Het is een film die me hoop geeft, zelfs als de wereld om me heen donker is. Het is een film die ik keer op keer kan kijken, en die me elke keer weer raakt.

Ik weet het, ik weet het, ik ben bevooroordeeld. Maar so what? Het is mijn blog, toch? En ik mag toch wel even mijn liefde voor Roberto Benigni en La Vita è Bella verkondigen?

Even praktisch... waar te kijken?

Dus, zin om ‘m te kijken (of her-kijken!)? Goed idee! Hij is vaak wel te vinden op de bekende streamingdiensten. Even googlen, en je bent er zo!

En vergeet niet een pak tissues klaar te leggen. Je zult ze nodig hebben. Geloof me.

Dus...

La Vita è Bella. Een film die je gezien moet hebben. Of je het nu eens bent met mijn mening of niet, het is in ieder geval een film die je niet snel zult vergeten.

Dus, wat denk jij? Ben jij ook fan van La Vita è Bella? Of vind je het maar niks? Laat het me weten in de comments! Ik ben benieuwd naar jouw mening!

En nu, ga ik even weer een keer de film kijken. Tot de volgende keer!

Ciao!