Letters To A Young Poet
Oké, even eerlijk. Wie heeft er nou echt tijd om dikke, filosofische boeken te lezen over... poëzie? Het klinkt een beetje als huiswerk waar je nooit zin in hebt, toch? Maar "Letters To A Young Poet" van Rainer Maria Rilke, dat is anders. Stel je voor dat het een soort lifecoach in boekvorm is, maar dan eentje die je niet vertelt om 's ochtends vroeg te gaan joggen of een groene smoothie te drinken. Eerder iemand die zegt: "Joh, voel je je kut? Prima, schrijf erover!"
Het boek is eigenlijk een verzameling brieven die Rilke schreef aan een jonge man, Franz Xaver Kappus, die worstelde met zichzelf en zijn poëzie. Klinkt zwaar? Valt mee. Het is meer alsof je meeluistert met een heel eerlijk en openhartig gesprek tussen twee mensen. Alsof je toevallig in hetzelfde café zit en ongewild alle roddels en levenswijsheden oppikt.
Wees Je Eigen Superheld (of Superschurk, Wat Je Maar Wilt)
Rilke hamert er constant op dat je trouw moet zijn aan jezelf. Klinkt afgezaagd, ik weet het. Maar hij pakt het anders aan. Stel je voor: je bent een superheld, maar in plaats van vliegen heb je de superkracht om... nou ja, om écht te voelen. Alle emoties, de goede en de slechte. Je kunt ze niet wegstoppen, je moet ze omarmen. Rilke zou zeggen: "Gebruik die superkracht! Schrijf erover!"
Must Read
En het is niet alleen voor poëten. Weet je, of je nou worstelt met je werk, je relatie, of gewoon met de vraag wat je nou eigenlijk wilt met je leven, de basis is hetzelfde: luister naar je innerlijke stem. Alsof je favoriete Netflix-serie je ineens levensadvies geeft. Best vreemd, maar het werkt.
Een van de bekendste quotes uit het boek is: "Ga in jezelf en onderzoek de reden die je schrijft; onderzoek of hij in de diepste plaatsen van je hart wortel schiet, beken het je: zou je moeten sterven als het je verboden werd te schrijven?" Oftewel: is die passie echt? Is het iets waar je niet zonder kunt? Zo niet, dan is het misschien tijd voor een nieuwe hobby. Misschien macrameeën? Of postzegels verzamelen? (Niks mis mee, hoor!).
De Eenzaamheid van een Wafelbakker (en van Iedereen Eigenlijk)
Rilke praat veel over eenzaamheid. Niet per se de "ik zit zielig alleen thuis met mijn kat"-eenzaamheid, maar meer de eenzaamheid die ontstaat als je écht eerlijk bent tegen jezelf. Alsof je een wafelbakker bent die ineens beseft dat niemand anders in de hele wereld zo perfect wafels kan bakken als jij. Het is een uniek talent, maar het isoleert je ook.
Die eenzaamheid is belangrijk, zegt Rilke. Het is de plek waar je jezelf kunt vinden, waar je kunt nadenken, waar je kunt creëren. Het is je eigen persoonlijke grot, waar je kunt schuilen voor de drukte van de wereld. Beetje zoals een hamster in zijn rad, maar dan met meer diepgang.
Begrijp me niet verkeerd, sociaal zijn is belangrijk, maar het is net zo belangrijk om tijd voor jezelf te nemen. Om te reflecteren, om te voelen, om gewoon even te zijn. Alsof je een dagje vrij neemt van je relatie met je smartphone. Een echte uitdaging, ik weet het.
Omarm de Twijfel (en Geef Haar een Kopje Thee)
Twijfel. Iedereen heeft er last van. Of je nou een beginnend schrijver bent, een doorgewinterde manager, of gewoon iemand die probeert te bedenken wat hij vanavond moet eten, die kleine stem in je achterhoofd die zegt "Misschien is dit wel een heel slecht idee" is altijd aanwezig.
Rilke zegt niet dat je die twijfel moet negeren. Integendeel. Omarm haar! Nodig haar uit voor een kopje thee! Laat haar alles vertellen wat ze te zeggen heeft. Luister goed. Maar laat haar niet de baas spelen. Je kunt best naar haar luisteren, maar uiteindelijk bepaal jij wat je doet.
Het is net als met een irritante reclame op YouTube. Je kunt hem niet helemaal negeren, maar je kunt hem wel na vijf seconden wegklikken. Zo is het ook met twijfel. Erken dat hij er is, maar laat hem niet je hele leven overnemen. Anders wordt het een heel lang en saai liedje.
De Langzame Weg naar Perfectie (of Gewoon Goed Genoeg)
Rilke is niet van de snelle oplossingen. Hij gelooft in het langzame, moeizame proces van zelfontdekking en creatie. Alsof je een taart bakt. Je kunt niet zomaar alle ingrediënten in een kom gooien en hopen dat er iets lekkers uitkomt. Je moet de tijd nemen, de ingrediënten goed mengen, de oven voorverwarmen, en geduldig wachten tot de taart klaar is.
En zelfs dan kan het nog misgaan. De taart kan aanbranden, of inzakken, of gewoon niet zo lekker smaken als je had gehoopt. Maar dat is oké! Je hebt ervan geleerd. Je weet nu wat je de volgende keer anders moet doen. En misschien is die mislukte taart wel de inspiratie voor een heel nieuw recept! (Of je gooit hem gewoon weg en bestelt een pizza. Ook een optie!).
Het punt is: perfectie bestaat niet. Het gaat erom dat je blijft proberen, dat je blijft leren, dat je blijft groeien. Alsof je probeert te leren fietsen. Je valt een paar keer, je schaaft je knieën, maar uiteindelijk lukt het. En dan voel je je alsof je de hele wereld aankunt.
Rilke moedigt je aan om geduldig te zijn met jezelf. Om niet te snel op te geven. Om te vertrouwen op je eigen kunnen. En om te onthouden dat het oké is om fouten te maken. Fouten zijn juist de bouwstenen van succes. Alsof je per ongeluk pindakaas in je spaghetti doet en erachter komt dat het eigenlijk best lekker is. (Oké, misschien is dat alleen bij mij zo...)
Dus, "Letters To A Young Poet". Misschien geen boek dat je in één ruk uitleest, maar wel een boek dat je steeds weer kunt oppakken, dat je aan het denken zet, dat je inspireert om jezelf te zijn. Ook al betekent dat dat je soms een beetje eenzaam bent, een beetje twijfelt, en een beetje mislukte taarten bakt. Het leven is tenslotte veel te kort om je druk te maken over perfectie. Ga gewoon lekker wafels bakken!
