Let's Talk About Kevin Film

Zo, even eerlijk… wie van ons heeft er nooit een keer een film gekeken die je compleet van je sokken blies? Eentje waar je nog dagen, weken, misschien zelfs jaren later over nadenkt? Voor mij is dat “Let’s Talk About Kevin”. Niet dat ik nu ineens allemaal enge plannen heb, haha! Maar die film, jongens, die film… die kruipt onder je huid. Het is een beetje alsof je per ongeluk op een Legoblokje stapt in het donker. Onverwacht en AUW!

Waarom dan? Nou, het is niet de meest vrolijke film ooit, zullen we maar zeggen. Het is eigenlijk best wel een downer. Het gaat over Eva, gespeeld door Tilda Swinton (die altijd briljant is, trouwens), en haar relatie met haar zoon Kevin. En die relatie… die is ingewikkeld. Zeg maar gerust toxisch met hoofdletters.

De “Is dit herkenbaar?!” Vraag

Oké, even een disclaimer: Hopelijk heeft niemand van jullie een zoon die doet wat Kevin doet in de film. Laten we dat duidelijk stellen. Maar… wie herkent niet de worsteling die Eva heeft? Dat gevoel van: “Ben ik wel geschikt om moeder te zijn?” Of dat moment dat je kind gewoon niet meewerkt, al trek je nog zo hard aan die touwtjes? Het is een beetje alsof je probeert een kat in bad te stoppen. Succes gegarandeerd: NUL.

De film laat zien hoe Eva worstelt met Kevin vanaf zijn geboorte. Hij huilt constant, is ontroostbaar, en lijkt haar ronduit te haten. Nu ken ik genoeg moeders (en vaders!) die hetzelfde hebben meegemaakt met hun eigen kinderen. Misschien niet zo extreem als in de film, maar toch. Dat gevoel van machteloosheid, van: “Wat doe ik verkeerd?”… dat is iets waar velen van ons zich in kunnen herkennen.

Het Schuldgevoel Monster

En dan het schuldgevoel! Oh, dat verschrikkelijke schuldgevoel. Dat monster dat je in de nek hijgt als je denkt dat je gefaald hebt als ouder. Eva krijgt er in de film een flinke dosis van voor haar kiezen. Ze vraagt zich continu af of zij de oorzaak is van Kevins gedrag. Heeft ze hem niet genoeg liefde gegeven? Heeft ze de verkeerde keuzes gemaakt?

Het is net als wanneer je per ongeluk een spijker in de muur slaat in plaats van op de spijkerplaat. Je weet dat je het verpest hebt, maar je weet niet hoe je het moet oplossen. En het blijft maar aan je knagen.

De Relatie Barometer

De relatie tussen Eva en Kevin is als een thermometer die constant op “Kookpunt” staat. Er is altijd spanning, altijd onrust. Het is een kat-en-muisspel van manipulatie en afwijzing. Kevin test constant de grenzen, en Eva probeert wanhopig de controle te behouden. Het is slopend om naar te kijken, en je voelt de uitputting van Eva bijna zelf.

Je ziet haar worstelen met haar eigen identiteit. Wie is ze nog zonder moeder te zijn? Is ze überhaupt wel een goede moeder? Het is een vraag die veel vrouwen zichzelf stellen, vooral als ze het gevoel hebben dat ze “falen” in hun rol.

De Rode Draad van Vervreemding

Een van de meest indrukwekkende aspecten van de film is de manier waarop de vervreemding tussen moeder en zoon wordt weergegeven. Het is alsof er een onzichtbare muur tussen hen staat, een muur die ze maar niet kunnen slopen. Ze communiceren niet, ze begrijpen elkaar niet, en ze lijken elkaar zelfs niet eens aardig te vinden.

Het is een beetje alsof je probeert met iemand te praten die een compleet andere taal spreekt. Je kunt wel schreeuwen, maar het komt niet aan. De boodschap gaat verloren in de vertaling.

Meer dan alleen een “Thriller”

Hoewel “Let’s Talk About Kevin” vaak wordt bestempeld als een thriller, is het voor mij meer dan dat. Het is een psychologisch drama over de complexiteit van moeder-zoonrelaties, over de worsteling met ouderschap, en over de impact van schuldgevoel en spijt. Het is een film die je aan het denken zet, die je raakt, en die je niet snel zult vergeten.

Het is niet een film die je kijkt voor een avondje lachen en gieren met vrienden (tenzij jullie allemaal heel rare humor hebben, natuurlijk). Het is eerder een film die je in je eentje kijkt, met een kop thee en een doos tissues binnen handbereik. Bereid je voor op een emotionele achtbaan.

Tilda Swinton's acteerwerk is fenomenaal. Ze weet de kwetsbaarheid, de frustratie, en de wanhoop van Eva perfect over te brengen. Je voelt met haar mee, je lijdt met haar mee, en je vraagt je af wat jij zou doen in haar situatie.

Dus, waarom zou je hem kijken?

Omdat het een krachtige film is. Omdat het je een spiegel voorhoudt. Omdat het je laat nadenken over de betekenis van ouderschap en de complexiteit van menselijke relaties. En ja, ook omdat het een beetje eng is. Maar op een goede manier, een manier die je bijblijft.

Het is een film die je confronteert met de duistere kant van het ouderschap, de kant die we liever negeren. De kant waar we ons schamen voor voelen. Maar door die kant te onderzoeken, kunnen we misschien ook iets leren over onszelf en over onze eigen relaties met onze kinderen.

Dus, pak je popcorn erbij, zet de telefoon uit, en bereid je voor op een intense filmavond. "Let's Talk About Kevin" is een film die je niet snel zult vergeten. En wie weet, misschien leer je er zelfs nog iets van.

En onthoud: Als je je na het kijken van de film een beetje down voelt, is dat helemaal niet erg. Het betekent gewoon dat de film zijn werk heeft gedaan. En dat je misschien een extra knuffel aan je eigen kind moet geven. Of een bak ijs moet eten. Beide mag natuurlijk ook. 😉