Later Als Ik Dood Ben

Hé allemaal! Zit even goed, want ik ga jullie vandaag vertellen over iets… tja, hoe zeg je dit netjes… iets macabers. Maar dan wel op een gezellige, Amsterdamse-kroeg-manier, oké? We gaan het namelijk hebben over de Nederlandse documentaire Later Als Ik Dood Ben. Jazeker, "Later Als Ik Dood Ben". Alsof er nog een 'later' is, zeg maar! Klinkt vrolijk, toch?

Oké, even serieus (nou ja, zo serieus als ik kan zijn): Later Als Ik Dood Ben, voor de niet-Nederlands sprekenden, betekent dus letterlijk "Later When I'm Dead." Het is de titel van een documentaire uit 2016 van Femke Wolting en Bruno Felix. En waar gaat het over? Juist ja, de dood! Maar dan wel vanuit een héél bijzonder perspectief. We volgen namelijk het leven (of, nou ja, het naderende einde) van Isabel, een jonge vrouw die ongeneeslijk ziek is. Klinkt zwaar? Misschien. Maar beloofd, ik ga proberen er een beetje pit in te gooien.

Het Waarom van de Dood (en een Beetje Humor)

Nou, Isabel, die dus de hoofdrol speelt, besluit om, ondanks haar situatie, haar leven ten volle te leven. En dat betekent dus ook: filmen! Ze documenteert haar ervaringen, haar gedachten, haar angsten, en ja, zelfs haar grappen over de dood. Stel je voor: je zit in een rolstoel, je weet dat je tijd beperkt is, en je denkt: "Weet je wat? Laat ik er een documentaire over maken!" Ik bedoel, chapeau!

Het is dus geen standaard 'zielige-zieke-mens' verhaal. Nee, het is een verhaal over levenslust, over acceptatie, en over de absurditeit van het leven (en de dood). Soms zit je te huilen, de volgende minuut lig je dubbel van het lachen. Het is echt een achtbaan van emoties. Een soort rollercoaster, maar dan met een doodskist in plaats van een karretje. Beetje luguber? Misschien. Maar wel eerlijk!

Wat maakt deze docu nou zo speciaal?

Nou, hier komen een paar redenen waarom Later Als Ik Dood Ben anders is dan andere documentaires over de dood:

• Eerlijkheid duurt het langst (zelfs na je dood): Isabel is open en eerlijk over haar gevoelens. Geen gepolijste antwoorden, geen opgepoetste werkelijkheid. Gewoon rauw en echt. Soms pijnlijk, soms grappig, maar altijd eerlijk.
• Humor als redmiddel: Zoals ik al zei, de docu is niet alleen maar kommer en kwel. Isabel heeft een heerlijk gevoel voor humor, en ze gebruikt dat om haar situatie te relativeren. Soms denk je: "Mag je hier wel om lachen?" Maar ja, blijkbaar wel. En dat is juist de kracht van de film.
• De dood als onderdeel van het leven: In plaats van de dood te vermijden, omarmt Isabel hem (nou ja, zo goed als ze kan). Ze praat erover, ze denkt erover na, en ze probeert er vrede mee te sluiten. Het is een confronterende, maar ook troostende gedachte dat de dood gewoon een onderdeel is van het leven. Zelfs als je er een hele slechte timing voor uitkiest.

Praktische Infos (voor de Geïnteresseerden)

Oké, nu je helemaal enthousiast bent (of in ieder geval nieuwsgierig), wil je natuurlijk weten waar je deze parel van een documentaire kunt bekijken. Nou, dat is een beetje lastig. Later Als Ik Dood Ben is niet altijd even makkelijk te vinden op de bekende streamingdiensten. Maar:

• Houd je ogen open: Soms duikt hij op bij NPO Start of andere Nederlandse streaming platforms. Gewoon goed in de gaten houden dus!
• DVD'tje scoren: Ouderwets, maar effectief! Probeer de DVD te vinden via internet of bij gespecialiseerde filmwinkels.
• Film festivals: Check of de docu nog ergens vertoond wordt op filmfestivals. Het is een goede manier om de film op een groot scherm te ervaren.

En als je hem dan eindelijk te pakken hebt, zorg dan dat je tissues bij de hand hebt. En misschien ook een biertje. Want ja, je gaat lachen, je gaat huilen, en je gaat nadenken over het leven. En dat alles tegelijkertijd. Klinkt intens? Dat is het ook. Maar wel op een goede manier!

Moraal van het Verhaal (Met een Knipoog)

Dus, wat kunnen we leren van Later Als Ik Dood Ben? Nou, ten eerste: geniet van het leven! Klinkt cliché, maar het is wel waar. Doe de dingen die je leuk vindt, omring je met mensen die je liefhebt, en maak er wat van. Want ja, het kan zomaar voorbij zijn. (Sorry, beetje confronterend, maar hey, we zijn toch eerlijk?)

Ten tweede: wees niet bang om over de dood te praten. Het is een taboe, ik weet het. Maar door erover te praten, kunnen we het minder eng maken. En wie weet, leer je er nog iets van. Misschien zelfs over hoe je je eigen leven wilt leven.

En ten derde: maak er een film over! Nee, grapje. Maar als je iets meemaakt, probeer het dan vast te leggen. Niet per se met een camera, maar wel in je herinnering. Schrijf het op, praat erover, deel het met anderen. Want ja, je verhaal is belangrijk. Zelfs als het een verhaal is over de dood.

Oké, dat was het dan. Ik hoop dat je een beetje hebt gelachen, een beetje hebt gehuild, en een beetje hebt nagedacht. En wie weet, ga je nu wel op zoek naar Later Als Ik Dood Ben. Ik zou het in ieder geval doen. Maar ja, ik ben dan ook een beetje gek. Tot de volgende keer! En onthoud: leef alsof het je laatste dag is… maar wel met genoeg geld op je rekening voor een pizza.

Oh, en nog één ding: mocht ik onverhoopt eerder dood zijn dan jullie, draai deze documentaire dan op mijn begrafenis. Gratis entree, popcorn aanwezig (misschien dan niet meer zo vers).