Lapse Of Reason Pink Floyd

Ken je dat? Je staat in de supermarkt, helemaal gefocust op de aanbieding van 3-pakken toiletpapier (want hey, wie niet?), en plotseling… black-out. Je weet niet meer waarom je hier ook alweer stond, wat je precies nodig had, of zelfs waar je je sleutels hebt gelaten. Dat, beste lezers, is een klein, alledaags Lapse of Reason. En het is ook de titel van een album van Pink Floyd.

Maar laat je niet afschrikken door de ietwat serieuze naam. Dit album, uitgebracht in 1987, is eigenlijk best wel… chill. Vergelijk het met die ene vriend die altijd een beetje filosofisch uit de hoek komt, maar uiteindelijk gewoon mee lacht om je flauwe grappen. Het is Pink Floyd, maar dan anders.

De Waters-Vrije Zone

Om "Lapse of Reason" echt te begrijpen, moeten we even terug in de tijd. Stel je voor: Pink Floyd is net een huis waarvan de ouders uit elkaar zijn. Roger Waters, de bassist en een van de belangrijkste songwriters, heeft de band verlaten (of is eruit gezet, afhankelijk van wie je het vraagt, de roddels gingen dat Waters geforceerd werd te vertrekken). De rest, David Gilmour (gitaar en zang), Nick Mason (drums) en Richard Wright (keyboard), staan er een beetje beduusd bij. Wat nu? Gaan ze door? Kunnen ze überhaupt wel Pink Floyd zijn zonder Waters?

Gilmour besluit: ja, ze gaan door! Hij neemt de leiding en begint aan nieuw materiaal. Het resultaat is "Lapse of Reason", een album dat duidelijk een ander geluid heeft dan de albums waar Waters aan meeschreef. Minder conceptueel, minder politiek, meer gitaarsolo's. Het is alsof je ineens een nieuwe chef in je favoriete restaurant hebt. De kaart is anders, maar het eten is nog steeds lekker. (En misschien zelfs wel lekkerder, als je van gitaarsolo's houdt.)

Kippenvel-momentjes en Synthesizer-weelde

Wat maakt "Lapse of Reason" nou zo speciaal? Nou, ten eerste de epische openingsnummer "Signs of Life". Alleen al de instrumentale intro, met dat geluid van water en die hypnotiserende synthesizer, geeft me kippenvel. Het is alsof je in een bootje zit en langzaam wegvaart van de kust, de horizon tegemoet. (En ja, ik overdrijf misschien een beetje, maar luister er zelf maar eens naar!)

En dan "Learning to Fly"! Een absolute klassieker. Het is een nummer over de vrijheid van vliegen, over het overwinnen van je angsten, over… tja, leren vliegen! De gitaarriff is verslavend, de tekst is inspirerend, en de videoclip is… nou ja, laten we zeggen dat de videoclip een product van zijn tijd is. Maar de muziek? Die is tijdloos.

Het geluid van de jaren '80

Eén ding is zeker: "Lapse of Reason" klinkt als een album uit de jaren '80. Veel synthesizers, veel reverb, veel… uh… eighties-ness. Sommige mensen vinden dat geweldig, anderen gruwelen ervan. Persoonlijk vind ik het wel charmant. Het geeft het album een bepaalde sfeer, een soort nostalgische vibe. Het is alsof je weer terug bent in de tijd van beenwarmers, schoudervullingen en permanenten. (En ja, ik had zelf ook een permanent. Schaam je niet!)

Nummers als "On the Turning Away" en "Sorrow" laten de meer ingetogen kant van het album horen. Prachtige ballads met diepe teksten en Gilmour's kenmerkende gitaarspel. Je kunt je er helemaal in verliezen. Het is alsof je naar een film zit te kijken, maar dan met je oren.

En dan hebben we nog "Yet Another Movie". Een nummer dat begint met een sinistere synthesizer en overgaat in een rocknummer met een geweldige gitaarsolo. Het is een beetje een vreemde eend in de bijt, maar daardoor juist zo interessant. Het is alsof je een recept volgt, maar er per ongeluk een ingrediënt aan toevoegt dat er eigenlijk niet in hoort. En dan blijkt het gerecht ineens veel lekkerder te zijn!

Waarom "Lapse of Reason" nog steeds de moeite waard is

Ondanks het feit dat "Lapse of Reason" niet altijd wordt gezien als een "echt" Pink Floyd album (sommige fans zijn nog steeds boos over het vertrek van Waters), vind ik het nog steeds de moeite waard om te luisteren. Het is een album met goede muziek, met pakkende melodieën, met inspirerende teksten en met fantastisch gitaarspel. Het is een album dat je meeneemt op een reis, een reis door de ruimte, door de tijd, door je eigen gedachten.

En ja, het is anders dan de albums van Pink Floyd met Waters. Maar dat is juist de kracht. Het is een nieuwe start, een nieuw begin. Het is een bewijs dat een band kan overleven, zelfs als er een belangrijk lid vertrekt. (Het is alsof je je favoriete sok kwijtraakt, maar er dan achter komt dat je nog veel meer sokken hebt.)

Dus, de volgende keer dat je in de supermarkt staat en je even niet meer weet waarom je daar bent, denk dan aan "Lapse of Reason". Denk aan de muziek, aan de teksten, aan de gitaarsolo's. En besef dat het oké is om even een moment van verwarring te hebben. Het hoort bij het leven. Net zoals "Lapse of Reason" bij de geschiedenis van Pink Floyd hoort. Het is misschien niet perfect, maar het is wel authentiek, eigenzinnig en verrassend. En dat is toch wat we allemaal willen, nietwaar?

En oh ja, vergeet niet die toiletpapier aanbieding mee te pakken. Want hey, wie niet?