Laatste Boek Adriaan Van Dis

Ken je dat gevoel? Dat je een boek openslaat en meteen denkt: "Já! Hier zat ik op te wachten!" Nou, dat had ik dus laatst. Ik zat bij mijn favoriete koffietent, bladerde door een stapel tijdschriften, en daar lag 'ie. De nieuwe van Adriaan van Dis. Ik had al een paar recensies voorbij zien komen, maar ik was er nog niet echt aan toegekomen om er dieper in te duiken. En toen... BAM! Recht in de roos.

Het is zo grappig, want vaak als ik een nieuw boek van een geliefde auteur oppak, ben ik stiekem toch een beetje nerveus. Gaat het net zo goed zijn als de vorige? Gaat het me nog steeds raken? Is de magie er nog? (Zeg nou zelf, heb jij dat niet ook?) Maar bij Van Dis... daar had ik eigenlijk geen twijfel over. En gelukkig maar, want 't was weer raak!

Waarom deze Van Dis anders voelt... (maar toch hetzelfde goed)

Laten we het even over die "magie" hebben, want dát is waar het bij Van Dis om draait, vind ik. Hij heeft een ongelooflijke gave om je mee te nemen in zijn verhaal, om je te laten voelen wat hij voelt, om je te laten zien wat hij ziet. En dit keer... dit keer voelde het extra persoonlijk.

Must Read

Misschien komt het doordat hij, in dit boek, zo openhartig is over zijn eigen twijfels, zijn eigen strijd met het ouder worden, zijn eigen verlies. Het is geen vrolijk verhaal, laat dat duidelijk zijn. Maar het is wel een verhaal dat resoneert, dat je aan het denken zet, dat je soms hardop laat lachen (want Van Dis is natuurlijk ook gewoon heel erg geestig) en soms een traantje laat wegpinken.

Wat ik vooral zo sterk vind aan Van Dis, is dat hij je nooit het antwoord voorschotelt. Hij stelt vragen, hij observeert, hij reflecteert, en hij laat je zelf de conclusies trekken. Dat maakt zijn boeken zo rijk, zo gelaagd, zo... ja, gewoonweg goed.

Even over de inhoud: Waar gaat het precies over?

Oké, genoeg gezwijmeld. Waar gaat dat boek dan precies over? Nou, dat is niet zo makkelijk in één zin samen te vatten. Het is een beetje een mengelmoes van:

‘Naar zachtheid en een warm omhelzen’ van Adriaan van Dis wint NS

Familiegeschiedenis: Van Dis duikt in zijn eigen roots, graaft in het verleden, en probeert te begrijpen wie hij is en waar hij vandaan komt. (Klinkt cliché, maar geloof me, hij doet het op een manier die allesbehalve cliché is.)
De confrontatie met de ouderdom: Het is geen geheim dat Van Dis niet meer de jongste is. Hij reflecteert openlijk over de aftakeling van het lichaam, de angst voor de dood, en de acceptatie van de onvermijdelijke veranderingen die het leven met zich meebrengt.
Verlies en rouw: Er zijn verschillende mensen in zijn leven die hij heeft verloren, en hij schrijft er op een ontroerende manier over. Het is niet sentimenteel, maar wel heel eerlijk en oprecht.
De schoonheid van het alledaagse: Tussen alle zware thema's door, weet Van Dis ook de kleine, mooie momenten van het leven te vangen. Een zonsondergang, een kop koffie, een goed gesprek... het zijn die dingen die het leven de moeite waard maken, en hij weet ze perfect te beschrijven.

Je ziet het, het is een breed scala aan thema's. Maar Van Dis weet er een coherent en boeiend verhaal van te maken. En dat is knap!

De stijl: Typisch Van Dis, maar dan... anders

Als je al bekend bent met het werk van Van Dis, dan herken je meteen zijn kenmerkende stijl. Die prachtige zinnen, die scherpe observaties, die ironische ondertoon. Maar in dit boek voelt het alsof hij nog een stap verder gaat. Hij is nog persoonlijker, nog openhartiger, nog kwetsbaarder.

Hij schuwt de moeilijke onderwerpen niet, en hij is niet bang om zijn eigen imperfecties te laten zien. Dat maakt hem zo geloofwaardig, zo menselijk. Je hebt het gevoel dat je met een goede vriend aan het praten bent, die je alles durft te vertellen. (Alleen dan een vriend die véél beter kan schrijven dan jij... en ik, waarschijnlijk.)

Adriaan van Dis wint NS Publieksprijs 2024 - inct

Het taalgebruik is, zoals altijd, van hoog niveau. Van Dis is een meester van de Nederlandse taal, en hij weet er alle kanten mee op te gaan. Soms poëtisch, soms nuchter, soms humoristisch, maar altijd raak. Ik heb echt genoten van het lezen van elke zin, van elke alinea.

Kritiek? Jazeker, maar...

Oké, eerlijk is eerlijk. Ik kan niet zeggen dat ik helemaal geen kritiek heb op dit boek. Er zijn een paar passages die ik wat minder sterk vond, een paar momenten waarop ik dacht: "Hmm, dit had wel wat korter gemogen." Maar over het algemeen ben ik enorm enthousiast.

Misschien is het omdat ik zelf ook ouder word, en dat ik me daarom extra kan identificeren met de thema's die hij aansnijdt. Misschien is het omdat ik gewoon een sucker ben voor Van Dis' schrijfstijl. Maar wat het ook is, dit boek heeft me geraakt. En dat is, uiteindelijk, waar het om draait, toch?

Schooltv: Het geheime boek van... - Het geheime boek van Adriaan van Dis

Conclusie: Een aanrader? Absoluut!

Dus, is het de moeite waard om de nieuwe Van Dis te lezen? Absoluut! Het is een prachtig, ontroerend, en diepzinnig boek dat je aan het denken zet, dat je laat lachen en huilen, en dat je uiteindelijk met een gevoel van verwondering achterlaat.

Het is geen boek dat je zomaar even wegleest. Het vraagt om aandacht, om reflectie, om een open geest. Maar als je bereid bent om je ervoor open te stellen, dan zul je er zeker geen spijt van krijgen. (Beloofd!)

En als je nog niet bekend bent met het werk van Van Dis, dan is dit misschien wel een goed startpunt. Het is een toegankelijk boek dat je meteen een goed beeld geeft van zijn talenten en zijn thematiek. Maar wees gewaarschuwd: als je eenmaal begint, dan ben je verslaafd! (Ik spreek uit ervaring.)

Adriaan van Dis wil 'scandaleus boek' liever na zijn dood uitbrengen

Dus, waar wacht je nog op? Ga naar de boekhandel, bestel het online, leen het van de bibliotheek... whatever floats your boat. Maar zorg ervoor dat je dit boek leest. Je zult er geen spijt van krijgen.

En laat me vooral weten wat je ervan vond! Ik ben benieuwd naar jouw mening. Misschien kunnen we er samen over discussiëren bij mijn favoriete koffietent. Op mijn kosten, natuurlijk. (Als je belooft dat je me niet de hele middag laat praten over Adriaan van Dis... oké, grapje!)