Laat Me Nooit Meer Los

Oké, luister even! Ik ga je een verhaal vertellen. Eentje over een boek, maar dan eentje waar je waarschijnlijk een tissuebox bij nodig hebt. En misschien een kop thee. Of een hele fles wijn. Afhankelijk van hoe emotioneel je van kattenfilmpjes wordt. We hebben het over Laat Me Nooit Meer Los van Kazuo Ishiguro.

Klinkt romantisch, hè? Alsof het een zoetsappig liefdesverhaal is met véél zoenen in de regen. Nou, think again! Het is romantisch… op een manier. En er is zeker sprake van verbinding. Maar die regen? Die zal eerder bestaan uit tranen. Veel tranen. Trust me.

Het is niet wat je denkt... tenzij je denkt aan klonen en dystopieën.

Stel je voor: Engeland, maar dan een beetje… anders. Een beetje creepy-anders. We volgen Kathy, Ruth en Tommy, drie kids die opgroeien in Hailsham, een soort fancy kostschool. Maar het is geen kostschool zoals Hogwarts, waar ze leren vliegen op bezemstelen en spreuken uitspreken. Nee, op Hailsham leren ze… nou ja, ze leren vooral over hun "speciale" rol in de maatschappij.

En hier komt de aap uit de mouw: Kathy, Ruth en Tommy zijn klonen. Jawel, klonen. En hun lot? Hun lot is niet om dokter, advocaat of influencer te worden. Nee, ze zijn gecreëerd om organen te doneren tot ze er letterlijk bij neervallen. Beetje een deprimerend carrièrepad, toch?

Waarom je dit boek toch zou moeten lezen (ondanks de existentiële crisis die je er misschien van krijgt):

• De schrijfstijl van Ishiguro: Hij is een meester in het creëren van een unheimlich sfeertje. Alles is subtiel, onuitgesproken, maar je voelt de dreiging constant op de achtergrond. Het is alsof je een horrorfilm kijkt, maar dan zonder jumpscares. De spanning zit 'm in de psychologische diepgang.
• De personages: Kathy, Ruth en Tommy zijn super complex en realistisch. Ze hebben hun eigen dromen, angsten, jaloezieën en liefdes. Je gaat van ze houden, en dat maakt het allemaal nog hartverscheurender. Alsof je beste vrienden gedoemd zijn tot een verschrikkelijk lot.
• De ethische vragen: Dit boek gooit je middenin een ethisch mijnenveld. Wat is de waarde van een leven? Wat is menselijkheid? Mogen we mensen creëren voor een specifiek doel? Genoeg stof tot nadenken tijdens je volgende verjaardagsfeestje! Gegarandeerd gespreksonderwerp!
• Het is gewoon goed geschreven: Ishiguro heeft niet voor niets een Nobelprijs gewonnen. Dit is geen pulp fiction, dit is literatuur van de bovenste plank. Het is alsof je een vijfgangendiner eet, maar dan voor je brein.

De liefde, de jaloezie, en de waanzinnig ingewikkelde driehoeksverhouding

Natuurlijk is er ook nog liefde in het spel. Tommy is stiekem verliefd op Kathy, maar Ruth, die een beetje een drama queen is, claimt hem eerst. Jep, een klassieke driehoeksverhouding! Alsof hun leven nog niet ingewikkeld genoeg was. De dynamiek tussen deze drie is fascinerend en frustrerend tegelijk. Je wilt ze door elkaar schudden en zeggen: "Praat nou gewoon met elkaar! Wees eerlijk!" Maar ja, dat zou de boel natuurlijk niet spannender maken.

Het mooie is dat deze liefde niet per se gaat over hartstocht en passionele kussen. Het gaat over verbinding, over het zoeken naar betekenis in een uitzichtloze situatie. Het is een soort van 'samen de afgrond in kijken' romantiek. Misschien niet ideaal voor je Tinder bio, maar wel heel diepgaand.

Feiten die je waarschijnlijk niet wist over Laat Me Nooit Meer Los (om mee te pronken op feestjes):

• Het boek is verfilmd: Met Keira Knightley, Andrew Garfield en Carey Mulligan. Een absolute aanrader! Neem wederom die tissues er maar weer bij. De film is trouwens behoorlijk trouw aan het boek, dus je krijgt dezelfde dosis existentiële angst, maar dan met mooie acteurs.
• Ishiguro heeft er lang over gedaan om het te schrijven: Hij heeft jaren gespendeerd aan het perfectioneren van het verhaal. Dus als je het deprimerend vindt, bedenk dan dat iemand er jarenlang mee bezig is geweest om het zo te maken.
• De titel is symbolisch: "Laat me nooit meer los" verwijst naar de behoefte aan verbinding, aan vasthouden aan wat belangrijk is, zelfs als alles verloren lijkt. Het is een soort noodkreet in een wereld die steeds verder van je wegdrijft.

Waarom dit boek je leven (misschien) verandert

Oké, "verandert" is misschien een groot woord. Maar Laat Me Nooit Meer Los laat je wel nadenken. Over wat het betekent om mens te zijn. Over de waarde van liefde en vriendschap. Over de keuzes die we maken, en de keuzes die voor ons gemaakt worden. Het is een boek dat onder je huid kruipt en je nog lang na het lezen bezighoudt. Het is alsof je een spookhuis bent binnengegaan, maar het spookhuis zit nu in je hoofd en kraakt af en toe een beetje.

En ja, het is een deprimerend boek. Maar het is ook een prachtig boek. Een boek dat je laat voelen. En in een wereld waar we vaak proberen onze emoties te onderdrukken, is dat misschien wel precies wat we nodig hebben. Dus pak die tissues, zet die thee (of open die fles wijn), en duik in het verhaal van Kathy, Ruth en Tommy. Je zult er geen spijt van krijgen… Nou ja, misschien een beetje. Maar dan wel op een goede manier.

Dus, daar heb je het. Mijn poging om je enthousiast te maken over een boek dat je gegarandeerd aan het huilen maakt. Ik weet het, ik ben een geweldige verkoper. Maar serieus, lees het. En laat me dan weten wat je ervan vond. Misschien kunnen we er samen over huilen. Of lachen. Of allebei tegelijk. Dat kan ook.

En onthoud: het is maar fictie. Toch?