L Enfer C Est Les Autres
Hé jij daar! Ja, jij! Zin in een kleine filosofische trip die je dag zomaar eens een stuk leuker kan maken? Laten we het eens hebben over iets wat op het eerste gezicht misschien een beetje... uhm... deprimerend klinkt. Maar beloofd, aan het einde ben je positiever dan ooit. We gaan het hebben over "L'Enfer, c'est les autres." Ofwel, "De hel, dat zijn de anderen."
Klinkt heftig, hè? Vooral als je net lekker aan het koffie drinken bent. Maar wacht even! Voordat je meteen denkt: "Oh nee, niet weer zo'n pessimistische preek," laat me je uitleggen waarom dit eigenlijk een super inspirerende gedachte kan zijn. Serieus!
Wat zei Sartre nou eigenlijk?
De zin komt natuurlijk van de Franse filosoof Jean-Paul Sartre, uit zijn toneelstuk "Huis Clos" (Gesloten Deuren). In dat stuk zitten drie mensen vast in een kamer in de hel. Geen vuur, geen zwavel, niks van dat alles. Gewoon... elkaar. En dat, zo ontdekken ze, is erger dan alles wat ze zich hadden kunnen voorstellen.
Must Read
Nu denk je misschien: "Ja, logisch, met z'n drietjes opgesloten zitten, dat is nooit leuk." Maar Sartre bedoelde het een beetje anders. Hij wilde niet letterlijk zeggen dat alle andere mensen de hel zijn. (Stel je voor, geen Netflix meer! Dat zou pas echt de hel zijn, toch?).
Wat hij wél bedoelde is dat we constant beoordeeld worden door anderen. Hun blikken, hun oordelen, hun verwachtingen... die vormen een soort spiegel waarin we onszelf zien. En die spiegel kan soms heel vervelend zijn. Herkenbaar?
De blik van de ander... een spiegel?
Stel je voor: je staat op een feestje en je voelt je een beetje ongemakkelijk. Je bent bang dat mensen je raar vinden, dat je verkeerde dingen zegt, dat je kleding stom is. (Wie niet, toch?). Die angst komt niet zomaar uit de lucht vallen. Het komt van de verwachting dat anderen je bekijken en beoordelen. En die beoordeling... die doet pijn.
Sartre zei dat die "blik van de ander" ons vrijheid ontneemt. We gaan ons anders gedragen dan we eigenlijk willen, om maar te voldoen aan wat we denken dat anderen van ons verwachten. We worden een soort toneelspelers in ons eigen leven, constant bezig met de vraag: "Wat zullen ze wel niet denken?"
Maar hier komt het leuke gedeelte!
De Hel... als een wake-up call!
Als "de hel de anderen zijn", dan betekent dat ook dat wij de hel van anderen kunnen zijn! Oeps! Even slikken. Maar denk er eens over na: hoe vaak oordelen we zelf over anderen? Hoe vaak hebben we een mening klaar over iemand die we eigenlijk nauwelijks kennen? En hoe vaak baseren we die mening op oppervlakkige dingen?
Dus, "L'Enfer, c'est les autres" is eigenlijk een waarschuwing. Een wake-up call. Het is een uitnodiging om kritisch naar onszelf te kijken en ons af te vragen: Hoe beïnvloeden wij de vrijheid van anderen?
En nog belangrijker: Hoe laten we onszelf beïnvloeden door de oordelen van anderen?
Vrijheid begint bij jezelf!
De echte winst zit 'm in het accepteren van het feit dat mensen altijd wel iets van je zullen vinden. Of je nu je haar blauw verft, een carrièreswitch maakt, of ineens besluit om salsa te gaan dansen. Er zullen altijd mensen zijn die het raar vinden, die je uitlachen, of die je proberen te ontmoedigen. So what?!
De truc is om je niet te laten leiden door die oordelen. Om je eigen pad te volgen, ongeacht wat anderen ervan vinden. Om te doen wat jou gelukkig maakt, zonder je constant af te vragen of je wel in het plaatje past.
En dat is waar de vrijheid begint! Als je je minder druk maakt over wat anderen van je vinden, dan krijg je ineens ruimte om te ademen. Om jezelf te zijn. Om te experimenteren. Om fouten te maken. Om te groeien.
Maak van de Hel een speeltuin!
Zie het zo: "L'Enfer, c'est les autres" is niet bedoeld om je te ontmoedigen, maar juist om je te bevrijden. Het is een uitnodiging om de touwtjes in eigen handen te nemen en je eigen realiteit te creëren. Om je niet langer te laten gijzelen door de verwachtingen van anderen.
Het is alsof Sartre zegt: "Oké, mensen gaan je beoordelen. Deal with it! Maar laat dat niet bepalen wie je bent en wat je doet. Gebruik het juist als een motivatie om je eigen ding te doen. Om te bewijzen dat je meer bent dan alleen maar een optelsom van andermans meningen."
En weet je wat? Als je je eigen ding doet, dan trek je vanzelf mensen aan die je waarderen om wie je bent. Mensen die je aanmoedigen, die je steunen, die je inspireren. En die mensen... die zijn allesbehalve de hel. Die zijn je vrienden!
Dus, wat ga je nu doen?
Na het lezen van dit artikel hoop ik dat je een beetje anders naar "L'Enfer, c'est les autres" kijkt. Dat je inziet dat het niet per se een pessimistische uitspraak is, maar juist een krachtige boodschap over vrijheid en zelfbeschikking.
Dus, wat ga je nu doen? Ga je nog steeds braaf binnen de lijntjes kleuren? Of ga je eindelijk eens je eigen kleuren gebruiken? Ga je nog steeds bang zijn voor de oordelen van anderen? Of ga je schijt hebben en gewoon doen wat je leuk vindt?
De keuze is aan jou! Maar ik weet zeker dat als je de moed hebt om je eigen pad te volgen, je leven een stuk interessanter en vervullender zal worden. En wie weet, misschien ontdek je dan wel dat "de hel" helemaal niet zo erg is. Sterker nog, misschien is het wel een speeltuin!
Dus, stop met je druk maken over wat anderen denken. Begin met leven! En als je meer wilt weten over Sartre en zijn filosofie, duik dan vooral in zijn werk. Het is fascinerend en het kan je leven echt veranderen! Succes!
