Kuifje In Het Land Van De Sovjets

Hé, even tussen ons gezegd en gezwegen, heb je ooit Kuifje in het land van de Sovjets gelezen? Seriously, de allereerste Kuifje ooit! En geloof me, het is... een ervaring. Een bizarre, ietwat geschifte ervaring, maar toch.

Weet je, toen ik het voor het eerst las, was ik zoiets van: "Wow, dit is...anders." Helemaal anders dan al die andere Kuifjes die ik kende. Denk aan De Blauwe Lotus, De Zaak Zonnebloem... noem maar op! Die zijn allemaal supergoed doordacht, met spannende mysteries en complexe personages. Maar De Sovjets? Eh...niet echt. Om het zachtjes uit te drukken.

Hergé was destijds nog maar een piepjonge snaak, hé. Hij werkte voor een krant en kreeg gewoon de opdracht: "Maak iets over de Sovjets!". En wat deed-ie? Tja, hij nam alles wat hij hoorde en las over het communisme letterlijk en blies het op tot in het belachelijke. Was het accuraat? Nou... laten we zeggen dat Goebbels er trots op zou zijn. Is het vermakelijk? Absoluut!

Dus, Kuifje – die blonde held van ons – vertrekt richting Rusland, en meteen vanaf de eerste pagina is het één grote chaos. Er wordt een bom op zijn trein gegooid (spoiler alert: hij overleeft het), hij wordt constant achtervolgd door de KGB (of de vroege versie ervan, vermoed ik) en hij ontdekt de ene na de andere monsterlijke samenzwering. Echt, het is om te gieren.

En dan heb je nog de Sovjets zelf! Die worden afgeschilderd als een stelletje onbekwame, corrupte bandieten die constant bezig zijn met het saboteren van hun eigen economie en het onderdrukken van de bevolking. Is dat overdreven? Misschien een beetje. Is het grappig? Hell yes!

Serieus, een van mijn favoriete scènes is wanneer Kuifje een hele horde Sovjet-soldaten verslaat met... een touw en een boomstronk. Serieus? Echt waar! Alsof hij Rambo in de jaren '30 was! En dan heb je nog de fabrieken waar zogenaamd brood wordt gebakken, maar in werkelijkheid is het gewoon bakstenen die worden beschilderd! Wie verzint zoiets?

Waarom is dit zo interessant?

Oké, oké, ik geef toe: het is niet Hergé's beste werk. Verre van. Maar dat is juist wat het zo fascinerend maakt. Het is een tijdcapsule, een blik op hoe men in België (en daarbuiten) naar de Sovjet-Unie keek in de jaren '30. En het laat zien hoe een jonge kunstenaar zijn draai probeerde te vinden. Hergé's tekenstijl is nog ruw, de verhaallijn is compleet van de pot gerukt, maar de energie en het enthousiasme spatten er vanaf.

En denk er eens over na: dit album heeft een enorme impact gehad! Het was een instant bestseller en heeft Kuifje op de kaart gezet. Zonder De Sovjets, misschien geen Blauwe Lotus, geen Raket naar de Maan, geen helemaal niets! Is dat niet gek?

Kritiekpuntjes? Oh, die zijn er genoeg!

Natuurlijk, je kan er genoeg op aanmerken. De propaganda is dik aangezet. De karikaturen zijn soms echt pijnlijk. En laten we eerlijk zijn, het verhaal is gewoon... dom. Maar weet je wat? Dat maakt het juist zo charmant! Het is zo slecht dat het weer goed is. Snap je wat ik bedoel?

Sommige mensen vinden het ook problematisch dat Hergé later in zijn leven afstand nam van dit album. Hij vond het kinderachtig en beschamend. Maar ik denk dat hij er juist trots op zou moeten zijn! Het laat zien hoe hij zich als kunstenaar heeft ontwikkeld en hoe hij geleerd heeft om kritischer naar de wereld te kijken.

Plus, het is gewoon hilarisch om te zien hoe Hergé compleet losgaat met alle clichés over het communisme. Het is alsof hij een politieke cartoon aan het tekenen is, maar dan in de vorm van een stripverhaal. En je moet toegeven, hij heeft wel een paar geniale grappen bedacht.

En die Trekker! Vergeet Snowy niet (of Bobbie, zoals hij in het Nederlands heet). Hij is, zoals altijd, de trouwe sidekick die Kuifje uit de penarie helpt. Alleen is hij in dit album nog een stuk slimmer en brutaler dan in latere avonturen. Hij steelt de show, eerlijk waar.

Kortom, Kuifje in het land van de Sovjets is geen meesterwerk. Maar het is wel een fascinerende curiositeit, een stukje stripgeschiedenis dat je gewoon een keer gelezen moet hebben. Al is het maar om te kunnen zeggen: "Ja, ik heb die compleet gestoorde Kuifje gelezen!"

Zie het als een guilty pleasure, een slechte film die je toch stiekem leuk vindt. Je weet dat het nergens op slaat, maar je kan er toch van genieten. En is dat niet waar het uiteindelijk om gaat? Genieten van de kleine, gekke dingen in het leven?

Dus, de volgende keer dat je in een tweedehands boekenwinkel bent, zoek er eens naar. Of leen hem van de bibliotheek. Of lees hem online. Waar je hem ook vandaan haalt, bereid je voor op een trip down memory lane naar een tijd waarin propaganda en humor hand in hand gingen. En waarin een jonge Belgische tekenaar de wereld veroverde met een blonde reporter en zijn trouwe witte hond.

Bon voyage, comrade! En vergeet niet: lachen mag, zelfs om de Sovjets!

Dus... wat vind jij? Heb je de Sovjets al getrotseerd met Kuifje? Laat het me weten! Ik ben benieuwd naar jouw mening over dit… speciale… album.