Kluun Help Ik Heb Een Puber

Hé hallo! Even een bakkie erbij? Laten we het eens hebben over iets waar we allemaal mee te maken krijgen… of in ieder geval, binnenkort mee te maken krijgen. Pubers! Jaaaaa, die lieve, soms bizarre wezens die je ooit koesterde als baby's.

Ik heb net Kluuns Help, Ik Heb Een Puber gelezen. En eerlijk? Ik had het eerder moeten lezen! Waar was dit boek toen mijn oudste begon te mokken over alles? Je weet wel, de tijd dat alles wat je zegt per definitie fout is. Zucht.

Wat Kluun je vertelt (zonder belerend te zijn, gelukkig!)

Kluun, je kent hem wel, die van Komt een vrouw bij de dokter, schrijft dus over… je raadt het al… pubers! Maar hij doet het op zijn eigen, lekker directe, hilarische manier. Geen zweverig gedoe, geen ellenlange psychologische analyses. Gewoon keiharde realiteit, verpakt in een sausje van humor en zelfspot. Precies wat we nodig hebben, toch?

Het boek is een soort survivalgids. Stel je voor: je staat in de jungle, bewapend met een zakmes en een halve boterham. Dat zakmes is dan dit boek. Die boterham? Nou, dat is je eigen geduld. En dat is vaak sneller op dan je denkt, geloof me.

Hij bespreekt van alles: sociale media (de horror!), school (huiswerk, anyone?), seks (de onvermijdelijke 'waar komen baby's vandaan?' 2.0), vrienden (die ineens véél belangrijker zijn dan papa en mama) en, last but not least, ruzie (het nationale puber-volkslied).

Wat ik vooral fijn vond, is dat hij geen perfecte antwoorden geeft. Wie heeft die trouwens wel? Het is meer een herkenning van situaties. Een soort van: "Hé, ik ben niet de enige die hier knettergek van wordt!". En dat is al heel wat, toch?

De belangrijkste lessen (voor mij dan)

Oké, even serieus. Wat heb ik er nu echt van geleerd? Een paar dingen die ik probeer te onthouden (lukt niet altijd, helaas):

• Kies je gevechten. Echt, niet elke discussie is het waard. Soms is het beter om gewoon te slikken en door te gaan. Zeker als het gaat om de kleur van de sokken. Of de lengte van het haar. Of… vul zelf maar in.
• Luister écht. Dus niet half luisteren terwijl je je mail checkt. Leg die telefoon weg en kijk ze aan. Probeer te begrijpen wat ze bedoelen, ook al klinkt het als wartaal. Geloof me, ze voelen het verschil.
• Blijf consistent. Regels zijn regels. Oké, je kunt een beetje flexibel zijn, maar laat ze niet over je heen walsen. Dat is voor niemand goed.
• Geef ruimte. Ze moeten hun eigen fouten maken. Auw, dat is pijnlijk, maar waar. Bescherm ze niet voor alles. Laat ze vallen en weer opstaan. Dat is hoe ze leren.
• Humor! Lachen is echt een redder in nood. Zelfs als je het gevoel hebt dat je elk moment kunt ontploffen, probeer te lachen. Om jezelf, om de situatie, om de puber. Het lucht op.

En misschien wel het allerbelangrijkste: blijf van ze houden. Ook al gedragen ze zich als kleine monsters. Diep van binnen zijn ze nog steeds die lieve, kleine mensjes die je ooit in je armen hield. Alleen nu met meer hormonen en minder geduld.

Oh, en nog een tip: verlaag je verwachtingen. Dat scheelt een hoop frustratie. Verwacht niet dat ze ineens de perfecte versie van zichzelf worden. Het is een proces. Een lang, slopend, maar uiteindelijk ook mooi proces. Althans, dat hoop ik dan maar….

Is het echt zo erg dan?

Nou, laten we eerlijk zijn. Het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Er zijn momenten dat je ze achter het behang wilt plakken. Momenten dat je je afvraagt waar het mis is gegaan. Momenten dat je je eigen pubertijd opeens weer héél goed begrijpt.

Maar er zijn ook mooie momenten. Momenten dat ze je verrassen met hun intelligentie, hun humor, hun empathie. Momenten dat je trots op ze bent. Momenten dat je beseft dat ze echt aan het groeien zijn tot zelfstandige, volwassen mensen.

En dat is uiteindelijk waar het allemaal om draait, toch? Ze klaarstomen voor de grote, boze wereld. Ze leren omgaan met de ups en downs van het leven. Ze helpen om hun eigen plek te vinden. Zonder ze helemaal te verstikken. Poeh, moeilijker dan het klinkt, kan ik je vertellen!

Kortom, Help, Ik Heb Een Puber van Kluun is geen wondermiddel. Het lost niet al je problemen op. Maar het geeft je wel een beetje steun in de rug. Een beetje perspectief. En een heleboel herkenning. En dat is al goud waard, toch?

Dus, als je zelf een puber hebt, of er eentje in aantocht is: lees dit boek. Of leen het van iemand. Of luister het als luisterboek. Het is het waard. En onthoud: je bent niet alleen. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. En soms zinkt dat schuitje, maar dan peddelen we gewoon weer door. Met een glimlach. Of een grimas. Dat hangt ervan af.

Een paar bonus tips (omdat je het waard bent)

Omdat ik in een gulle bui ben, hier nog een paar bonus tips, rechtstreeks uit de 'ervaring desk':

• Zoek steun bij andere ouders. Praat met ze over je struggles. Lach met ze over de bizarre dingen die pubers doen. Het helpt echt.
• Maak tijd voor jezelf. Echt, je hebt het nodig. Ga sporten, lees een boek, neem een warm bad. Wat dan ook. Zolang je maar even kunt ontspannen en je batterijen kunt opladen.
• Wees lief voor jezelf. Je doet je best. Meer kun je niet doen. En als het even niet lukt? Nou, dan is dat maar zo. Morgen is er weer een dag.
• Plan af en toe iets leuks met je puber. Ga samen een film kijken, kook samen, ga een stuk wandelen. Wat dan ook. Het hoeft niet spectaculair te zijn. Zolang jullie maar even quality time doorbrengen. Zonder telefoon!
• Onthoud: dit is een fase. Het gaat voorbij. Echt waar. Ooit worden het weer normale mensen. Althans, dat hoop je dan maar…

Zo, dat was het wel zo'n beetje. Hopelijk heb je er iets aan gehad. En onthoud: je kunt dit! Met een beetje humor, geduld en heel veel liefde. En een goed boek natuurlijk.

En nu ga ik maar weer eens even kijken wat mijn eigen puber aan het uitspoken is. Wish me luck!

Trouwens, heb jij nog goede puber-survivaltips? Laat het me weten! Alle hulp is welkom!