Kim Ji Young Born 1982

Oké, stel je voor: je zit in een café, latte in de hand, en ik begin over een boek dat me aan het denken heeft gezet. Eentje dat zó resoneerde, dat ik er bijna mijn cappuccino door verslikte. Het gaat over Kim Ji-Young, geboren in 1982. Klinkt niet spannend? Wacht maar!

Wie is Kim Ji-Young, en waarom zou je haar kennen?

Kim Ji-Young is, op het eerste gezicht, een heel doorsnee Koreaanse vrouw. Niks mis mee, natuurlijk! Maar haar verhaal, dat is waar de magie begint. Het is niet zozeer een sensationele thriller met explosies en achtervolgingen (hoewel, de explosie van herkenbaarheid is best heftig), maar eerder een soort microkosmos van de uitdagingen waar vrouwen in Korea – en eerlijk gezegd, wereldwijd – mee te kampen hebben. Denk aan: de verwachtingen van de maatschappij, discriminatie op de werkvloer, en de constante druk om ‘het allemaal’ te doen: carrière maken, een perfecte moeder zijn, en er natuurlijk uitzien alsof je net uit een K-drama bent gestapt.

Het boek, geschreven door Cho Nam-joo, werd een enorme hit in Korea. En toen het vertaald werd, ging het de hele wereld over. Waarom? Omdat Kim Ji-Young’s verhaal dus resoneerde. Het gaf een stem aan de onzichtbare, alledaagse dingen die vrouwen meemaken. Je weet wel, die momenten waarop je denkt: “Ben ik nou gek, of…?”

Een kleine greep uit Kim Ji-Young's leven (met een knipoog)

Laten we eens inzoomen op wat fragmenten uit haar leven. Ik overdrijf een beetje voor de dramatiek, oké? Maar de kern blijft waar:

Haar jeugd: "Meisjesachtig" gedoe

• Altijd achteraan in de rij: Als kind al leerde Kim Ji-Young dat jongens voorrang hadden. Bij het uitdelen van snoep, bij het kiezen van spelletjes… Je zou bijna denken dat jongens een of andere magische snoepradar hadden.
• De achtervolging in de bus: Serieus, elke vrouw kent dit. Een creepy man die je achtervolgt. Kim Ji-Young’s ervaring was zo traumatisch dat je bijna een action movie verwacht, maar helaas, dit is de realiteit voor velen. Haar vader’s reactie? Niet bepaald feministisch, laten we het daar op houden.
• De roze hel: Ja, meisjes moesten roze dragen. Roze rugzakken, roze kleding, roze… alles. Alsof je identiteit al bepaald wordt door een kleur. Ik vraag me af of er ooit een roze tanktop met 'Ik breek de glazen plafond' op de markt komt.

Haar carrière: Het glazen plafond is harder dan beton

• De sollicitatie-dans: Je solliciteert, je bent super gekwalificeerd, maar dan… “U bent zo jong en aantrekkelijk, wilt u niet gewoon trouwen en kinderen krijgen?” Serieus? Alsof dat de enige opties zijn.
• De promotie-paradox: Hard werken? Check! Resultaten? Check! Promotie? Uh… iemand anders krijgt hem. Raad eens wie? Iemand met een Y-chromosoom. Toeval? Ik denk het niet.
• De koffie-plicht: Ja, ook al ben je een briljante marketing expert, je mag ook koffie zetten voor de baas. Want ja… vrouwen zijn blijkbaar geboren barista's.

Moederschap: De ultieme burn-out

• De "momfluencer" druk: Social media bombarderen je met perfecte moeders die yoga doen met hun baby's terwijl ze een veganistische smoothie maken. Kim Ji-Young voelt de druk om ook zo'n wonderbaarlijke moeder te zijn. Spoiler alert: het is onmogelijk.
• De onbetaalde baan: Moeder zijn is 24/7 werken, zonder vakantiedagen, zonder loon, en met tonnen schuldgevoel als je even tijd voor jezelf neemt. Het is alsof je een superheld bent zonder superkrachten.
• De maatschappelijke afkeuring: Durf je het aan om niet perfect te zijn? Om je kind naar een crèche te brengen en te gaan werken? Dan krijg je gegarandeerd veroordelende blikken. Alsof je een misdaad begaat.

Wat maakt dit boek zo belangrijk?

Oké, oké, genoeg gezeurd over de absurditeiten. Waarom is dit boek zo belangrijk? Omdat het gesprekken op gang brengt. Het laat zien dat de problemen waar vrouwen mee te maken hebben, niet uniek zijn. Het is geen persoonlijk falen, maar een structureel probleem.

Het boek zette een lawine aan discussies in gang over feminisme, gendergelijkheid, en de rol van vrouwen in de maatschappij. Het inspireerde vrouwen om hun eigen ervaringen te delen en om op te komen voor hun rechten. Het liet mannen zien (hopelijk!) dat er iets mis is met de manier waarop we vrouwen behandelen.

En nu?

Dus, wat kunnen we leren van Kim Ji-Young? Allereerst, empathie. Probeer je eens in te leven in de ervaringen van anderen. En ten tweede, actie. We kunnen allemaal een steentje bijdragen aan een meer gelijkwaardige maatschappij. We kunnen seksistische grappen corrigeren, vrouwen steunen in hun carrière, en mannen aanmoedigen om hun rol in het huishouden op te pakken.

En tot slot, lees het boek! (Of kijk de film, als je geen zin hebt om te lezen. Ik oordeel niet). Het is geen happy-go-lucky verhaal, maar het is wel eerlijk, raak en ja, soms ook grappig. Het is een reminder dat we nog een lange weg te gaan hebben, maar dat verandering mogelijk is.

Nog even een paar surprising facts om je brein te kraken:

• Wist je dat de naam "Kim Ji-Young" een van de meest voorkomende namen is voor vrouwen geboren in 1982 in Korea? Het is alsof de schrijfster bewust een hele generatie vrouwen wilde representeren.
• Het boek werd in Korea soms uitgedeeld aan vrouwen als cadeau door mannen die hun steun wilden betuigen aan de feministische beweging. Een beetje awkward, misschien, maar wel goed bedoeld.
• Er waren zelfs politieke discussies over het boek! Sommige politici gebruikten het verhaal van Kim Ji-Young om wetgeving voor gendergelijkheid te stimuleren. Een boek dat daadwerkelijk iets verandert? Wow!

Dus, de volgende keer dat je in een café zit, denk dan eens aan Kim Ji-Young. En wie weet, misschien begin je zelf wel een gesprek over gendergelijkheid. Want laten we eerlijk zijn, de wereld kan best wat meer gelijkheid gebruiken. En een goede latte, natuurlijk.

En onthoud: verandering begint bij een gesprek. En soms, bij een boek.