Killers Of The Flower Moon Recensie

Zo, daar zitten we dan, koffie dampend, koekje in de aanslag. En de onderwerp van gesprek? Killers of the Flower Moon. Die film, je weet wel, die zo lang is dat je er bijna een tweede kop koffie voor nodig hebt tijdens de vertoning. Maar is het de moeite waard? Nou, dat gaan we eens even bekijken!

Het epische verhaal, in een notendop (zonder de details te verklappen!)

De film speelt zich af in de jaren '20 in Oklahoma. De Osage Nation, die ineens steenrijk zijn geworden dankzij olie, beginnen op mysterieuze wijze het loodje te leggen. En niet op een "oh, de griep" manier, maar meer op een "oeps, per ongeluk neergeschoten" of "tsja, vergiftigd door mijn eigen medicijn" manier. Het is een bloederige geschiedenisles, zeg maar.

Leonardo DiCaprio speelt Ernest Burkhart, een ietwat dommige veteraan die aankomt in Osage County en al snel in de ban raakt van Mollie Kyle, gespeeld door Lily Gladstone. Mollie is een Osage vrouw, en je raadt het al, rijk door de olie. En daar begint de ellende... want Ernest is niet de slimste thuis, en hij raakt betrokken bij allerlei louche praktijken. Denk aan complotten, moord, en heel veel oliegeld. Alsof een aflevering van Boer zoekt Vrouw met een serieuze dosis misdaad vermengd is.

De cast: DiCaprio die dom speelt, Gladstone die schittert, en De Niro... tja, De Niro is De Niro

Laten we eerlijk zijn, we kennen Leonardo DiCaprio vooral van de rollen waarin hij slim, charismatisch en een soort van held is. Hier speelt hij een redelijk achterlijke sukkel. En hij doet het geweldig! Het is bijna jammer dat hij zo goed is in het spelen van een idioot. Je gaat bijna denken dat hij stiekem oefent in zijn vrije tijd. "Schat, ik ga even oefenen met dom kijken!"

Lily Gladstone steelt de show. Haar performance is krachtig, ingetogen en ontzettend ontroerend. Ze brengt de pijn en de waardigheid van Mollie Kyle prachtig over. Als er geen Oscar komt voor haar, dan eet ik mijn hoed op. (Niet echt, ik draag geen hoeden. Maar je snapt het punt.)

En dan hebben we Robert De Niro. Hij speelt William Hale, een schijnbaar vriendelijke veeboer die in werkelijkheid het meesterbrein achter de moorden is. De Niro is De Niro. Hij is goed, ja. Is hij revolutionair goed? Misschien niet. Maar laten we eerlijk zijn, wanneer is De Niro níet goed? Het is alsof hij 'm op cruise control zet en nog steeds een prestatie neerzet die beter is dan de meeste acteurs op hun best. Het is alsof hij een auto bestuurt en tegelijkertijd een roman schrijft. Indrukwekkend, toch?

Scorsese: Een meesterverteller, maar dan wel een die écht de tijd neemt

Martin Scorsese is een legende. Punt. Maar Killers of the Flower Moon is... lang. Ik zei het al, maar het kan niet genoeg benadrukt worden. Je hebt letterlijk een middagdutje nodig na afloop. Het is alsof je een marathonsessie van Game of Thrones bekijkt, maar dan zonder draken en met meer olie. Scorsese neemt de tijd om het verhaal te vertellen, om de sfeer te creëren, en om de personages uit te diepen. Maar soms... soms denk je: "Oké Martin, we snappen het. Er is olie. Er zijn moorden. Kunnen we alsjeblieft naar de climax?"

Maar goed, Scorsese is Scorsese. Hij doet wat hij wil. En meestal pakt dat goed uit. De cinematografie is prachtig, de kostuums zijn perfect, en de muziek is meeslepend. Het is een echte Scorsese-film, met alle voor- en nadelen van dien.

Wat maakt de film nou zo bijzonder? (Los van de lengte)

Killers of the Flower Moon is meer dan alleen een misdaadfilm. Het is een indringend portret van een donkere bladzijde in de Amerikaanse geschiedenis. Het gaat over racisme, hebzucht en de vernietiging van een cultuur. Het is een film die je aan het denken zet, en die je nog lang bij zal blijven. Zelfs als je de film alweer vergeten bent omdat je teveel cafeïne nodig had om wakker te blijven.

• De historische context: Het verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten, wat het des te schokkender maakt.
• De sterke acteerprestaties: DiCaprio, Gladstone en De Niro leveren allemaal uitstekend werk.
• De regie van Scorsese: Een vakman pur sang, die weet hoe hij een verhaal moet vertellen. (Alleen soms een beetje té uitgebreid).

Is het de 3,5 uur waard?

Tja, dat is de hamvraag. Hangt er vanaf. Ben je een Scorsese-fan? Absoluut. Ben je geïnteresseerd in de Amerikaanse geschiedenis? Zeker. Heb je geen leven en alle tijd van de wereld? Dan is het een no-brainer. Maar als je snel afgeleid bent, of als je gewoon geen zin hebt om zo lang in een bioscoopstoel te zitten, dan kun je misschien beter wachten tot de film op streaming komt. Of in drie delen kijken. (Dat zou Scorsese waarschijnlijk niet waarderen, maar hé, wie ben ik om te oordelen?).

Misschien moet je het zo zien: Killers of the Flower Moon is als een goed diner. Het duurt lang, het is misschien een beetje zwaar op de maag, maar uiteindelijk ben je blij dat je het hebt gedaan. En je hebt in ieder geval iets om over te praten bij de koffie achteraf. (Zoals nu!).

Eindoordeel: Een epische film, met een (klein) minpuntje

Killers of the Flower Moon is een krachtige en indrukwekkende film, die je niet snel zal vergeten. Het is een meesterwerk, maar dan wel een meesterwerk met een klein schoonheidsfoutje: de lengte. Maar laat je daar niet door afschrikken. Ga hem zien! Neem een kussen mee, een thermoskan koffie, en bereid je voor op een reis door de duistere geschiedenis van Amerika.

En onthoud: als je in slaap valt, is het niet per se omdat de film saai is. Misschien heb je gewoon te weinig geslapen. Of te veel gegeten. Of je bent gewoon, net als ik, een beetje oud aan het worden. Hoe dan ook, Killers of the Flower Moon is een film die je gezien moet hebben. Of in ieder geval moet proberen te zien.

Zo, en nu ga ik een dutje doen. Ik ben helemaal kapot. En ik denk dat ik droom over olie. En moord. En Leonardo DiCaprio die dom kijkt. Tot de volgende keer!