Kevin We Need To Talk About Kevin

Oké, even een bekentenis. Ik was laatst aan het opruimen (ja, ik weet het, gebeurt niet vaak, sorry not sorry) en ik vond een oud dagboek terug. Niet zo'n schattig met een slotje, meer een zwart notitieboek vol gekrabbel. En wat denk je? Pagina's vol adolescentie-angst, natuurlijk, maar ook: ellenlange analyses van Arthur Schopenhauer. Ja, echt. Ik was een weirdo. Maar goed, dat terzijde... Het punt is: ik zat dat te lezen en ik realiseerde me weer eens hoe gefascineerd we als mensen zijn door het duistere, door wat er mis kan gaan, door het kwaad.

En dat bracht me bij een film, of beter gezegd, een boek dat me al jaren achtervolgt: We Need To Talk About Kevin. Niet letterlijk, hè? Kevin staat niet 's nachts aan mijn bed. Maar de vragen die het verhaal oproept, die blijven hangen. Heb jij dat ook wel eens, dat je blijft nadenken over een boek of film, lang nadat je hem gelezen of gezien hebt?

De Moeder aller Problemen

Het verhaal, voor wie het niet kent (waar was je de afgelopen... tien jaar?): Eva Khatchadourian, een reislustige, succesvolle schrijfster, krijgt een kind, Kevin. En... het klikt niet. Totaal niet. Vanaf zijn geboorte is Kevin een moeilijk kind, manipulatief, afstandelijk, en ronduit vervelend. Terwijl Eva wanhopig probeert een band met hem op te bouwen, lijkt hij er alles aan te doen om haar het leven zuur te maken. Denk aan: peuterdriftbuien die een half uur duren, opzettelijk expres niet zindelijk worden, en een permanente blik van misprijzen. Leuk, toch?

Maar het gaat verder dan een 'moeilijk kind'. Kevins gedrag escaleert, en uiteindelijk... pleegt hij een gruwelijke daad. Een daad die niet alleen levens kost, maar ook Eva's leven voorgoed verwoest. De rest van haar leven is gevuld met schuldgevoel, rouw, en de constante vraag: wat had ik anders kunnen doen?

Waarom blijft het hangen?

We Need To Talk About Kevin is geen makkelijk verhaal. Het is pijnlijk, ongemakkelijk, en soms ronduit misselijkmakend. Maar juist dat maakt het zo krachtig. Er zijn een aantal redenen waarom het verhaal zo'n impact heeft:

• De ambiguïteit: Is Kevin geboren als een monster? Of is hij het product van een falende moeder-zoon relatie? Het antwoord blijft in het midden. Je wordt gedwongen om zelf te oordelen, en dat is ongemakkelijk.
• De schuldvraag: Eva draagt de last van Kevins daden. Maar is ze echt schuldig? Had ze het kunnen voorkomen? Het verhaal speelt met je gevoel van rechtvaardigheid.
• De taboes: Het is taboe om te zeggen dat je geen spijt hebt van het krijgen van kinderen. Het is al helemaal taboe om te zeggen dat je een hekel hebt aan je eigen kind. Eva's eerlijkheid is brutaal, en dat maakt het verhaal zo confronterend.
• Het realisme: Ondanks de extreme situatie, voelt het verhaal soms verrassend realistisch aan. De frustraties, de twijfels, de wanhoop van Eva... veel ouders zullen zich er in herkennen, al is het maar op een kleine schaal.

De Eeuwige Vraag: Nature vs. Nurture

Het hart van het verhaal draait om de eeuwenoude vraag: wat maakt een mens tot wie hij is? Is het aangeboren (nature)? Of is het aangeleerd (nurture)? In het geval van Kevin lijkt er een combinatie van beide te zijn. Misschien was hij genetisch gepredisponeerd tot psychopathie. Misschien heeft Eva's afstandelijkheid, haar onvermogen om met hem te connecten, zijn gedrag verergerd. Of misschien was het een vicieuze cirkel, waarin Kevins gedrag Eva's liefde afstootte, wat vervolgens Kevins gedrag weer verergerde. Wie zal het zeggen?

Het is verleidelijk om te denken dat er een simpele verklaring is. Dat we gewoon kunnen zeggen: "Kevin is een slecht zaadje," of "Eva is een slechte moeder." Maar de waarheid is ingewikkelder. Mensen zijn complexe wezens, en de relaties tussen ouders en kinderen zijn nog complexer. We Need To Talk About Kevin laat zien dat er geen makkelijke antwoorden zijn, en dat is wat het zo onrustbarend maakt.

De Film vs. Het Boek

Oké, even een snelle side note over de verfilming met Tilda Swinton. De film is fantastisch, echt waar. Tilda Swinton is geweldig als Eva, en Ezra Miller is perfect eng als Kevin. Maar... het boek is nog beter. (Ja, ik weet het, typische boekenwurm opmerking.) Het boek geeft meer inzicht in Eva's gedachten en gevoelens. Je begrijpt haar wanhoop beter, haar twijfels, haar schuldgevoel. De film is visueel indrukwekkend, maar het boek gaat dieper onder de huid.

Als je de film hebt gezien, raad ik je echt aan om het boek ook te lezen. En andersom geldt het ook. Beide versies zijn complementair, en ze geven je een nog completer beeld van dit complexe en aangrijpende verhaal.

Meer dan alleen een horrorverhaal

We Need To Talk About Kevin is meer dan alleen een horrorverhaal over een moorddadige tiener. Het is een verhaal over moederschap, schuld, verantwoordelijkheid, en de vraag of we de monsters die we creëren, hadden kunnen voorkomen. Het is een verhaal dat je aan het denken zet over de duistere kant van de menselijke natuur, en over de fragiliteit van de band tussen ouder en kind. Denk daar maar eens over na.

Het is geen verhaal dat je vrolijk maakt. Het is geen verhaal dat je geruststelt. Maar het is wel een verhaal dat je bijblijft. Een verhaal dat je uitdaagt om na te denken over de moeilijke vragen, de vragen waar geen makkelijke antwoorden op zijn. En dat, vind ik, is wat goede literatuur, goede kunst, zou moeten doen.

Dus, ja, We Need To Talk About Kevin. Niet per se letterlijk, maar wel over de thema's die het verhaal aansnijdt. Over de duistere kant van de menselijke natuur, over de complexiteit van het ouderschap, over de verantwoordelijkheid die we dragen voor de monsters die we misschien onbewust creëren. Het is geen makkelijk gesprek, maar het is wel een gesprek dat we moeten voeren.

En nu ga ik weer terug naar mijn dagboek. Misschien vind ik nog wel meer beschamende tienerpoëzie. Wish me luck!