Je Bent Jong En.je Rouwt Wat
Oké, even eerlijk, wie hier heeft er nog nooit een intense verdriet-sessie gehad om iets wat achteraf gezien… tja, nogal belachelijk was? Handen omhoog! Niemand? Echt niet? Nou, dan ben ik dus gewoon een dramaqueen. Maar ik vermoed dat ik niet de enige ben, toch?
Het is een dingetje, hè, jong zijn en rouwen. Het is alsof je emoties op een achtbaan zitten, een achtbaan die ontworpen is door een compleet gestoorde ingenieur. De ene minuut denk je dat je de wereld aankan, de volgende lig je huilend op je bed omdat de bakker geen croissantjes meer had.
De Grootste Dramas...
Het ding is, als je jong bent, is alles zo intens. Je eerste liefde, je eerste gebroken hart, je eerste mislukte examen... Het voelt alsof de wereld vergaat. Alsof je persoonlijk failliet bent gegaan in het leven. Alsof je nooit meer op kan staan van de bank.
Must Read
Neem nou het verliezen van je favoriete sjaal. Klinkt belachelijk, toch? Maar op dat moment was het een tragedie! Het was die ene sjaal die perfect bij álles paste! Ik rouwde alsof mijn lievelingshuisdier was weggelopen. Sterker nog, ik denk dat ik minder verdriet had toen mijn goudvis Flubber (ja, ik weet het, super origineel) het loodje legde. Sorry, Flubber.
Of wat dacht je van die keer dat je je crush tegenkwam en je per ongeluk een enorme vlek ijs op je shirt kreeg? Het voelde alsof het universum je persoonlijk aan het uitlachen was. Alsof er ergens een kleine duivel zat te giechelen bij jouw blamage. Rouw? Absoluut. Ik heb die dag mijn huis niet meer verlaten.
Weet je, ik denk dat het ermee te maken heeft dat alles nog zo nieuw is. Je hebt nog geen ton aan levenservaring om op terug te vallen. Alles voelt alsof het een definitieve klap is. "Ik ben gezakt voor dit examen, mijn leven is voorbij! Ik ga nooit meer slagen! Ik word een zwerver! Ik ga leven van gevonden frietjes!" Herkenbaar?
De Kunst van het Rouwen (op z'n Jongst)
Maar, en dit is belangrijk, dat intense rouwen is niet per se slecht. Het betekent dat je voelt. Dat je hart groot genoeg is om intens lief te hebben, intens verdrietig te zijn, intens alles. Het is een bewijs dat je leeft! (En ja, dat je soms een beetje overdreven reageert, maar dat is oké.)
Het is ook een leerschool. Je leert omgaan met teleurstelling, met verlies, met de wetenschap dat het leven soms oneerlijk is. Je leert dat je na een diepe val weer op kunt staan. En je leert dat een bak Ben & Jerry's vaak een prima oplossing is voor de meeste problemen.
En weet je wat het grappigste is? Vaak kijk je er later op terug en denk je: "Waarom maakte ik me daar in vredesnaam zo druk om?!" Die verloren sjaal? Achteraf gezien was ie eigenlijk best wel lelijk. Die vlek ijs? Het was hilarisch! En dat mislukte examen? Ik heb het later gewoon gehaald!
De truc is, denk ik, om te leren relativeren. Om te beseffen dat niet alles wat je overkomt het einde van de wereld is. Om jezelf toe te staan om verdrietig te zijn, maar ook om te weten dat het voorbijgaat. (En om te weten dat je altijd mag huilen om een verloren croissantje.)
Het helpt ook om erover te praten. Met vrienden, met familie, met een therapeut (als je daar behoefte aan hebt). Want geloof me, je bent niet de enige die rouwt om iets wat anderen misschien onbenullig vinden. Sterker nog, ik garandeer je dat je vrienden vergelijkbare verhalen hebben.
Tips voor de Jonge Rouw-Meester
Hier wat praktische tips, speciaal voor jou, de jonge rouw-meester:
- Wees lief voor jezelf. Het is oké om je rot te voelen. Geef jezelf de ruimte om te huilen, te knuffelen, te eten (oké, met mate, maar toch…).
- Zoek afleiding. Doe iets wat je leuk vindt. Kijk een grappige film, ga sporten, lees een boek, ga met vrienden op pad (als je daar zin in hebt).
- Praat erover. Soms helpt het gewoon om je verhaal te vertellen.
- Schrijf het van je af. Houd een dagboek bij, schrijf een gedicht, maak een lied.
- Focus op de positieve dingen. Probeer te kijken naar wat er wél goed gaat in je leven.
- Wees geduldig. Rouw kost tijd. Het is geen wedstrijd.
- Onthoud: Het gaat over. Echt waar. Zelfs als het nu niet zo voelt.
Dus de volgende keer dat je je rot voelt omdat je je telefoon hebt laten vallen en het scherm is gebarsten (ja, dat is serieus traumatisch!), weet dan dat je niet alleen bent. We zijn allemaal jong, en we rouwen wat. En dat is oké. Het is zelfs… normaal.
En nu, ga lekker iets leuks doen. Misschien een nieuwe sjaal kopen? Of een bak Ben & Jerry's. Ik oordeel niet.
