James Bond Film Roger Moore

Hé, laten we het even hebben over 007, okay? Maar dan niet over die grimmige Daniel Craig, of die stoere Sean Connery. Nee, ik wil het hebben over de ultieme playboy spion, Roger Moore. Ja, that's right, die man met dat wenkbrauw-optrekken, die je ofwel geweldig vindt, of stiekem een beetje voor schaamt. Wat denk jij?

Roger Moore. Hij nam het roer over van Connery (en Lazenby, die we eventjes vergeten, sorry George!), en veranderde de hele vibe van Bond. Van een keiharde vechter veranderde hij 'm in... een ietwat charming, soms wat ongeloofwaardige held. Is dat een belediging? Absoluut niet! Het is Roger Moore's signature!

Stel je voor: het is 1973. "Live and Let Die" knalt uit de speakers. James Bond is nu blond! En hij vecht tegen voodoo priesters en drugskartels. Klinkt dat als jouw typische Bond film? Misschien niet. Maar verdomd, het is wel vermakelijk, toch?

Weet je wat ik grappig vind? Roger Moore was eigenlijk helemaal niet zo'n fan van wapens. Echt waar! Hij had een hekel aan geweld. Maar goed, hij speelde wel 007, dus hij moest wel een Walther PPK vasthouden, nietwaar?

De Moore-jaren: Meer dan alleen maar Wenkbrauwen

Okay, laten we eerlijk zijn. Iedereen herinnert zich Roger Moore's epische wenkbrauwbewegingen. Het was zijn go-to move. Iets explosiefs? Wenkbrauw. Een schurk die een monoloog afsteekt? Wenkbrauw. Een Martini, geschud, niet geroerd? Juist. Wenkbrauw! Maar er was meer aan Moore dan alleen dat.

Hij bracht een zekere lichtheid naar de rol. Alles was een beetje... minder serieus. Minder dood en verderf, meer... champagne en grappen. Is dat erg? Ik denk van niet. Soms heb je gewoon zin in een Bond film die niet al te zwaar op de hand is, toch?

Denk eens aan "The Spy Who Loved Me" (1977). Een iconische opening scene met die ski sprong. Jaws, de man met de stalen tanden (wie bedenkt zoiets?!). En Barbara Bach als Anya Amasova, een Russische agente. Die film heeft alles!

Of wat dacht je van "Moonraker" (1979)? James Bond... in de ruimte! Ja, echt waar. Het was belachelijk. Het was overdreven. Het was... fantastisch! Oké, misschien niet fantastisch, maar je begrijpt wat ik bedoel. Het was anders.

De Kritiek & De Charme

Natuurlijk, niet iedereen was fan van Moore's Bond. Sommigen vonden hem te soft. Te grappig. Te... oud, eerlijk gezegd. Hij bleef de rol spelen tot hij 57 was, wat, laten we eerlijk zijn, een beetje aan de late kant is voor een geheim agent, toch? Misschien had hij beter wat vaker een stoel moeten pakken.

En ja, sommige van zijn films waren... niet zo geweldig. "Octopussy" (1983) en "A View to a Kill" (1985) worden vaak genoemd als de zwakkere broeders in zijn oeuvre. Maar zelfs in die films, had Moore nog steeds die onweerstaanbare charme. Hij had een manier om zelfs de meest belachelijke scènes acceptabel te maken. Denk je niet?

Maar dat is toch juist de kracht van Roger Moore? Hij was niet bang om zichzelf niet al te serieus te nemen. Hij wist dat hij geen Sean Connery was, en hij probeerde het ook niet te zijn. Hij was Roger Moore, en hij speelde James Bond op zijn eigen manier. En dat is precies waarom we van hem houden (of stiekem van hem genieten, zelfs als we het niet toegeven).

Hij omarmde de campy-ness. Hij vond het niet erg dat de gadgets soms een beetje belachelijk waren. Hij speelde het spel mee, en hij had er duidelijk plezier in. En die pret straalde af op het publiek.

Bovendien, laten we niet vergeten dat hij zeven James Bond films heeft gemaakt! Zeven! Dat is een behoorlijk aantal. Hij heeft de rol langer vertolkt dan wie dan ook, op Sean Connery na (afhankelijk van hoe je "Never Say Never Again" meetelt, maar dat is een discussie voor een andere keer).

Denk eens aan de iconische Bond girls die hij aan zijn zijde had. Van Britt Ekland in "The Man with the Golden Gun" (1974) tot Carole Bouquet in "For Your Eyes Only" (1981). Hij had altijd de mooiste (en vaak ook de slimste) vrouwen aan zijn zijde. Wat een leven, hè?

Maar wat Roger Moore echt speciaal maakte, was zijn humaniteit. Hij was niet perfect. Hij maakte fouten. Hij was soms een beetje een kluns. Maar hij was altijd sympathiek. Je kon je met hem identificeren, zelfs als hij in een auto reed die onderwater kon transformeren. Dat is toch wel knap, vind je niet?

En laten we ook even stilstaan bij zijn filantropische werk. Hij was een UNICEF Goodwill Ambassador voor vele jaren, en hij gebruikte zijn bekendheid om aandacht te vragen voor belangrijke problemen. Dat is iets waar we hem allemaal voor kunnen respecteren. Een held op het scherm, en een held in het echte leven.

Dus, de volgende keer dat je zin hebt in een Bond film, denk dan eens aan Roger Moore. Zet "The Spy Who Loved Me" op, pak een Martini (geschud, niet geroerd, duh), en geniet van de campy charme van de ultieme playboy spion. Je zult er geen spijt van krijgen. Beloofd! Of nou ja, misschien wel. Maar geef toe, stiekem vind je het toch leuk, hè?

En laten we wel wezen: wie kan er nou nee zeggen tegen die wenkbrauwen?

Precies. Niemand!