Into The Wild 2007 Film

Oké, dus, even een bekentenis: ik heb ooit geprobeerd te overleven in de achtertuin van mijn ouders. Ik, met mijn fancy survival-kit die mijn tante had gekocht (lees: een Swiss Army knife van Ali Express en een rolletje duct tape), dacht de nieuwe Bear Grylls te zijn. Het duurde ongeveer drie uur, voordat ik smachtend terug binnen zat, biddend om een pizza en een douche. De natuur, zo bleek, is hard. En een beetje saai zonder Netflix. Waarom vertel ik dit? Omdat het me deed denken aan Chris McCandless, de dude waar de film Into the Wild over gaat. Hij pakte het net iets... serieuzer aan dan ik.

Into the Wild, de film uit 2007 van Sean Penn, is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Christopher McCandless. Een jonge, intelligente man die na zijn afstuderen aan de Emory University in Atlanta, zijn bezittingen weggeeft, zijn identiteit verwerpt, en aan een twee jaar durende reis begint, die hem uiteindelijk naar de wildernis van Alaska brengt. Ja, je leest het goed, Alaska. Niet de achtertuin. Ik zei het toch, hij pakte het serieuzer aan.

Waarom is Into the Wild nog steeds relevant?

Waarom, meer dan vijftien jaar later, praten we nog steeds over deze film? Wat maakt McCandless, alias Alexander Supertramp (lekker origineel), zo’n boeiend figuur? Is het zijn avontuurlijke geest? Zijn drang naar vrijheid? Of misschien... is het wel iets anders?

Ik denk dat het een combinatie van factoren is. Laten we ze eens doornemen:

• De aantrekkingskracht van de wildernis: We leven in een steeds meer gecontroleerde, georganiseerde wereld. De natuur vertegenwoordigt vrijheid, avontuur, en een ontsnapping aan de dagelijkse sleur. Wie droomt er nou niet stiekem van om alles achter te laten en te verdwijnen in de wildernis? (Toegeven!)
• De zoektocht naar identiteit: Veel jonge mensen voelen zich verloren en worstelen met de vraag wie ze zijn en wat ze willen in het leven. McCandless' reis is een extreme, maar herkenbare, manifestatie van die zoektocht. Hij probeert zijn eigen waarheid te vinden, los van de verwachtingen van de maatschappij.
• De kritiek op de maatschappij: McCandless was kritisch over de materialistische, oppervlakkige waarden van de Amerikaanse samenleving. Zijn verlangen om zich daarvan te distantiëren spreekt veel mensen aan die zich ongemakkelijk voelen bij de consumptiemaatschappij.

De Complexiteit van Chris McCandless

Maar laten we eerlijk zijn, McCandless was geen heilige. De film romantiseert zijn reis wel, maar het is belangrijk om de complexiteit van zijn persoonlijkheid te erkennen. Hij was koppig, naïef, en soms ronduit egoïstisch. Hij had een romantisch, idealistisch beeld van de wildernis, dat niet altijd overeenkwam met de realiteit.

Hij was slecht voorbereid op de uitdagingen die hij aanging. Hij had weinig ervaring met overleven in de wildernis en maakte een aantal fatale fouten. En ja, dat is pijnlijk om te zeggen, maar wel belangrijk. Zijn dood had voorkomen kunnen worden. Was het het waard?

Kritiekpunten op McCandless' Reis

Laten we de kritiek even op een rijtje zetten:

• Gebrek aan respect voor de natuur: Sommigen beschuldigen McCandless ervan de natuur te hebben gerespecteerd. Hij dacht dat hij de wildernis kon verslaan op zijn eigen voorwaarden, zonder zich te verdiepen in de lokale kennis en tradities. De natuur laat zich niet temmen, toch?
• Impact op zijn familie: Zijn plotselinge verdwijning en gebrek aan contact veroorzaakte veel pijn en verdriet bij zijn familie. Was zijn zoektocht naar vrijheid het lijden van zijn dierbaren waard? Moeilijke vraag, hè?
• Romantisering van de dood: Sommigen vinden dat de film McCandless' dood romantiseert en een verkeerd beeld geeft van de gevaren van de wildernis. Is het echt zo stoer om dood te gaan in Alaska, of is het gewoon triest?

De Schoonheid van de Film

Ondanks de kritiek is Into the Wild een prachtige film. De cinematografie is adembenemend. De soundtrack van Eddie Vedder (Pearl Jam!) is perfect en de acteerprestaties zijn geweldig. Emile Hirsch zet een overtuigende prestatie neer als McCandless. Je voelt zijn enthousiasme, zijn frustratie, zijn eenzaamheid.

De film weet je te raken, je aan het denken te zetten, je te inspireren (en misschien zelfs een beetje bang te maken). Het is een film die je bijblijft, lang nadat je hem hebt gezien.

Into the Wild: Meer dan een overlevingsverhaal

Uiteindelijk gaat Into the Wild over meer dan alleen overleven in de wildernis. Het gaat over de zoektocht naar betekenis, naar verbinding, naar authentiek leven. Het is een film over de spanning tussen individu en maatschappij, tussen vrijheid en verantwoordelijkheid, tussen idealisme en realiteit.

McCandless' verhaal is tragisch, maar het is ook inspirerend. Hij herinnert ons eraan dat het belangrijk is om je eigen pad te volgen, om te vechten voor wat je belangrijk vindt, om je niet te laten leiden door de verwachtingen van anderen. Alleen, je moet het wel slim aanpakken en misschien toch een kaart meenemen en een cursus wildernis overleving. Just saying...

En ja, misschien ben ik nog steeds een beetje jaloers op zijn avontuur. Zelfs na mijn mislukte poging in de achtertuin. Maar ik ga niet liegen, de pizza daarna smaakte wel extra lekker. En dat, mijn beste lezer, is ook een soort van overleven. Toch?

Dus, heb je Into the Wild nog niet gezien? Ga dat dan snel doen. En heb je hem wel al gezien? Dan is het misschien tijd om hem nog een keer te kijken. Het is een film die je telkens weer nieuwe dingen laat zien en je anders laat nadenken over het leven. En wie weet, misschien inspireert het je wel om je eigen wild te vinden (maar dan hopelijk wel met betere voorbereiding dan Chris McCandless...).

Tot slot, een vraag voor jou: Wat is jouw "wild"? Wat is datgene waar je naar verlangt, waar je van droomt, wat je zou willen bereiken als je alle angst en twijfel opzij zou zetten? Laat het me weten in de comments!