Ilja Leonard Pfeijffer La Superba

Hé, heb je even? Ik moet je écht vertellen over een boek. Of beter gezegd, een literaire trip naar een bizarre stad. We gaan naar Genua! Klaar voor?

We hebben het over La Superba van Ilja Leonard Pfeijffer. Ja, die rare naam moet je even onthouden. En de titel ook, want die is belangrijk. "La Superba" is Italiaans voor "De Superbe" of "De Trotse". Genoeg gezegd?

Wat is La Superba?

Kort gezegd: het is een roman. Maar oh boy, wat voor één! Het is een soort semi-autobiografische vertelling van Pfeijffer zelf. Hij vlucht vanuit Nederland (want, wie niet?) naar Genua. Op zoek naar... tja, wat eigenlijk?

Romantiek? Avontuur? Goedkope wijn? Waarschijnlijk alles tegelijk. Hij belandt in een wereld van louche types, verdwenen liefdes en een stad die zo oud is dat ze bijna uit elkaar valt.

Genua: De stad zelf

Genua is in feite het hoofdpersonage. Forget de mensen, de straten schreeuwen! Denk aan smalle steegjes waar je verdwaalt. Denk aan wasgoed dat boven je hoofd hangt te drogen. Denk aan een geur van vis en vergane glorie. Heerlijk toch?

Pfeijffer beschrijft het met een liefde die bijna pervers is. Hij haat het, hij adoreert het, hij leeft het. Het is een soort Stockholm-syndroom, maar dan met een stad.

Het is alsof je een oude, krakkemikkige dame ontmoet, die je betovert met haar verhalen en haar gebreken. Je weet dat ze een zooitje is, maar je kunt er niet genoeg van krijgen. Dát is Genua.

Het verhaal

Oké, de stad is cool. Maar wat gebeurt er dan? Pfeijffer raakt betrokken bij een aantal bizarre figuren. Een Nigeriaanse drugsdealer. Een mysterieuze Roemeense prostituee. Allerlei figuren die je in een gemiddelde Nederlandse gemeente niet tegenkomt.

Hij valt als een blok voor die Roemeense dame, Calvina. Maar natuurlijk is alles ingewikkeld. Ze is onbereikbaar, geheimzinnig en waarschijnlijk een beetje gevaarlijk. Classic.

Pfeijffer zoekt haar, verliest haar, zoekt haar weer. Het is een soort kat-en-muisspel, maar dan in de steegjes van Genua. Met veel te veel grappa.

En ondertussen observeert hij de stad. Hij schrijft over de armoede, de criminaliteit, de schoonheid, de lelijkheid. Hij spaart niemand. Vooral zichzelf niet.

Waarom is dit boek zo leuk?

Omdat het anders is! Het is geen doorsnee roman. Het is brutaal, eerlijk en vaak erg grappig. Pfeijffer heeft een geweldige schrijfstijl. Hij is een meester in het droogkomische.

Hij strooit met bijtende humor. Hij neemt zichzelf op de hak. Hij fileert de Italiaanse cultuur. Hij maakt je aan het lachen én aan het denken.

Bovendien is het boek super origineel. Het is geen verhaal dat je al honderd keer hebt gelezen. Het is een frisse wind in de Nederlandse literatuur.

Pfeijffer's stijl

Zijn taalgebruik is... speciaal. Hij gebruikt lange, complexe zinnen. Maar tegelijkertijd is hij heel direct. Het is alsof je een professor hoort vloeken. Dat is toch geweldig?

En hij is super intelligent. Hij strooit met verwijzingen naar de klassieke literatuur. Maar maak je geen zorgen, je hoeft geen doctorstitel te hebben om het te snappen. Hij legt alles wel uit (meestal dan).

Hij is een soort literaire punker. Hij breekt met alle regels. Hij doet wat hij wil. En dat is verfrissend.

De boodschap (of het gebrek eraan)

Is er een boodschap? Tja, dat is een goede vraag. Ik denk niet dat Pfeijffer je iets wil leren. Hij wil je gewoon meenemen op een reis. Een chaotische, verwarrende, maar fascinerende reis.

Het gaat over de zoektocht naar identiteit. Over de liefde. Over de schoonheid van het verval. Over de absurditeit van het leven. Maar vooral over Genua!

Het boek is een soort liefdesbrief aan een mislukking. Pfeijffer is op zoek naar iets, maar hij vindt het niet. Of misschien vindt hij het wel, maar hij herkent het niet. Dat is toch herkenbaar?

Waarom moet je dit boek lezen?

Omdat je even weg wilt van je eigen leven. Omdat je wilt lachen. Omdat je wilt nadenken. Omdat je wilt verdwalen in een andere wereld.

Omdat je wilt weten wat er gebeurt als een Nederlandse schrijver besluit om naar Genua te verhuizen en een bizarre liefde te zoeken. Geloof me, het is de moeite waard!

En bonus: na het lezen wil je sowieso naar Genua. Om zelf te ervaren wat Pfeijffer heeft beschreven. Om zelf te verdwalen in die steegjes. Om zelf die grappa te proeven. (Maar pas op voor Calvina!)

Kortom...

La Superba is een must-read voor iedereen die van literatuur houdt. Of voor iedereen die even genoeg heeft van de realiteit. Het is een boek dat je bijblijft. Een boek dat je aan het lachen maakt én aan het huilen. (Misschien niet letterlijk, maar je snapt het idee.)

Dus waar wacht je nog op? Ga naar de boekwinkel (of bestel het online, duh). Haal La Superba in huis. En bereid je voor op een avontuur. Je zult er geen spijt van krijgen. (Of misschien wel, maar dan heb je in ieder geval een goed verhaal te vertellen!)

Echt, lees dit boek! Je leven wordt er gegarandeerd interessanter van. Al is het alleen maar omdat je dan eindelijk weet wat "La Superba" betekent.

En als je het gelezen hebt, laten we er dan over praten! Ik ben benieuwd wat je ervan vindt. Misschien moeten we samen naar Genua. Op zoek naar Calvina. (Nee, grapje. Tenzij...?)