Ik Word Gek Van Mijn Gedachten

Oké, luister even goed. Ik ga iets bekennen. Iets waar ik me stiekem een beetje voor schaam, maar wat waarschijnlijk herkenbaarder is dan een slechte aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden: Ik word gek van mijn gedachten. Serieus, het is alsof er een disco in mijn hoofd is, maar dan zonder de leuke muziek en met alleen maar strobollen die aan en uit flitsen met de snelheid van het licht. En de DJ? Die draait alleen maar irritante jingles.

Het begon allemaal zo onschuldig…

Vroeger, weet je wel, toen het leven nog overzichtelijk was en de grootste zorg was of je wel genoeg stickers had om je Donald Duck collectie compleet te maken, had ik ook wel eens een gedachte. Maar dat was een gedachte van het type: "Zou mijn moeder echt doorhebben dat ik alweer een koekje van de trommel heb gesnoept?". Nu? Nu is het een complete chaos. Ik denk na over de meest bizarre dingen, vaak tegelijkertijd. En het ergste is, ik kan er niet mee stoppen!

Het is alsof mijn brein een eigen wil heeft. En die wil is blijkbaar om me gek te maken. Ik kan bijvoorbeeld heel serieus in een vergadering zitten (oké, toegegeven, meestal denk ik dan al aan wat ik ga eten, maar toch!) en dan ineens… BOEM! …een gedachte: "Wat als pinguïns konden vliegen?". En dan is het gedaan. Dan zit ik daar, met een pokerface die zelfs Phil Ivey jaloers zou maken, maar van binnen ben ik een interne pinguïn-vlieg-simulator aan het draaien. Compleet afgeleid, en waarschijnlijk de helft van wat de baas zegt gemist.

De Top 3 Irritante Gedachten die Me Achtervolgen:

• Wat als ik ineens vergeet hoe ik moet lopen? Serieus, dit is een serieuze angst. Stel je voor, je bent aan het wandelen, alles gaat prima, en poef! … je benen werken niet meer mee. Val je dan om? En nog belangrijker: wie helpt je dan overeind?
• Zou mijn kat eigenlijk wel van me houden, of is het puur voor de brokjes? Ik weet dat dit een diepe, filosofische vraag is, maar het houdt me echt bezig. Ik geef dat beest elke dag te eten, verschoon de kattenbak (een taak die ik met liefde haat), en toch kijk hij me aan alsof ik een wandelende brokjesautomaat ben. Pijnlijk.
• Waarom heb ik die ene gênante opmerking van 10 jaar geleden nou nog steeds niet vergeten? Dit is een klassieker. Een echte evergreen onder de irritante gedachten. Het is alsof mijn brein een archief heeft van al mijn sociale blunders, en die worden om de zoveel tijd weer even afgespeeld, in full HD. Bedankt, brein. Echt heel erg bedankt.

Is dit normaal? (Vast niet...)

Nou, ik heb het even opgezocht. En blijkbaar ben ik niet de enige gekkie. Sterker nog, de meeste mensen hebben zo'n 6.000 gedachten per dag. 6.000! Dat is toch te bizar voor woorden? Alsof mijn hoofd niet al vol genoeg zit met de vraag of ik de deur wel op slot heb gedaan (ik loop dan ook standaard drie keer terug om het te checken, don’t judge).

Maar goed, er is een verschil tussen "normale" gedachten en gedachten die je leven beginnen te beheersen. Als je, net als ik, merkt dat je gedachten je angstiger maken, je slechter laten slapen, of je überhaupt afleiden van de dagelijkse dingen, dan is het misschien tijd om er iets aan te doen. En nee, ik heb het niet over een lobotomie (hoewel… grapje! Grapje!).

Wat kun je er dan wél aan doen?

Hier komen een paar tips, die ik zelf ook probeer toe te passen (met wisselend succes, eerlijk is eerlijk):

• Mindfulness: Ja, ik weet het, het klinkt zweverig. Maar het idee is simpel: je probeert je aandacht te richten op het hier en nu, zonder te oordelen. Dus, in plaats van je druk te maken over die gênante opmerking van 10 jaar geleden, focus je op de geur van je koffie, of het gevoel van de stoel onder je kont. (En nee, je mag niet denken aan pinguïns die vliegen!).
• Schrijf het op: Als je gedachten maar blijven rondspoken in je hoofd, schrijf ze dan op. Alsof je ze uit je hoofd trekt en op papier zet. Het helpt echt! (En als het echt gênante gedachten zijn, kun je het papier daarna verbranden. Wel veilig, hè?).
• Praat erover: Het helpt om je gevoelens te delen met iemand die je vertrouwt. Een vriend, een familielid, of zelfs een therapeut. En wie weet, misschien hebben zij wel dezelfde bizarre gedachten! (Stel je voor, een support groep voor mensen die bang zijn dat ze ineens vergeten hoe ze moeten lopen. Dat zou pas een interessant clubje zijn!).
• Doe iets anders: Soms is de beste manier om je gedachten te stoppen, om jezelf af te leiden. Ga sporten, lees een boek, kijk een film, ga uit met vrienden. Zolang je maar iets doet waardoor je brein even geen tijd heeft om je te terroriseren met irritante gedachten.
• Accepteer het: Dit is misschien wel de moeilijkste. Accepteer dat je gedachten hebt, en dat niet elke gedachte waar is, of belangrijk. Het is oké om af en toe een bizarre gedachte te hebben. Het maakt je niet gek. Het maakt je… menselijk. (Of misschien een beetje gek. Maar dat is oké!).

Conclusie: We zijn allemaal een beetje gek (en dat is prima!)

Dus, als je je ooit afvraagt of je de enige bent die gek wordt van zijn gedachten, weet dan dat je niet alleen bent. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. We zijn allemaal slachtoffers van ons eigen brein. Maar weet je wat? We kunnen er ook om lachen! Dus, de volgende keer dat je een bizarre gedachte hebt, lach erom, schrijf het op (en verbrand het eventueel), en ga door met je dag. En onthoud: pinguïns kunnen niet vliegen. (Maar stel je voor…)

En nu ga ik even mediteren. Of een koekje eten. Of misschien allebei tegelijk. Ik heb nog 5.999 gedachten te gaan vandaag, dus ik kan maar beter beginnen. Wish me luck!