Ik Word Gek Van Mezelf

Hoi! Even eerlijk, wie kent het niet? Dat moment, of zeg maar gerust: die frequentere momenten, dat je denkt… “Ik word gek van mezelf!” Seri-eus. Is dat niet de meest relatable gedachte ever?

Het is niet dat ik mezelf altijd haat, hoor. Er zijn best dagen dat ik denk: “Nou, je bent best oké, [naam invullen]. Misschien moet je een medaille kopen!” Maar die dagen… tja, die zijn vaak kort. Heel kort. Zo kort dat ik er bijna een nieuwe medaille voor zou willen kopen. #ironie

Het begint vaak met kleine dingen…

Zoals… de eindeloze stroom aan to-do lijstjes. Kennen we dat? Je maakt een lijst, voelt je super gemotiveerd (want: georganiseerd!), en dan… ja, dan gebeurt er niks. Of je doet één ding, en zet er vervolgens vier nieuwe dingen op. Seriously?! Is dat mijn talent? Lijst-generatie? Ik zou bijna een cursus gaan geven…

En die afspraken! Oh mijn god, de afspraken. Ik vergeet ze niet per se… Ik verplaats ze. Of ik kom te laat. Of ik zeg op het laatste moment af omdat ik ‘ehm… vast zit in een belangrijke meeting’ (lees: Netflix-marathon). Ben ik dan echt de enige die dit doet? Zeg alsjeblieft nee!

De Procrastinatie-Paradox

En dan hebben we natuurlijk nog de procrastinatie. De koningin der zelf-sabotage! Ik wéét dat ik iets moet doen. Ik wéét dat het belangrijk is. Maar ergens in mijn brein zit een klein duiveltje die zegt: “Neeeee, laten we eerst 3 uur scrollen op Instagram. Is veel leuker!” En wat doe ik? Ja hoor, luisteren naar dat irritante duiveltje. Logisch, toch?

Het ergste is dat ik me er daarna schuldig over voel. Super schuldig. En wat doe ik dan? Juist! Nog meer scrollen om dat schuldgevoel te onderdrukken. Een vicieuze cirkel van ellende, zeg ik je. Help!

Maar het is niet alleen procrastinatie. Het is ook… mijn impulsiviteit. Ik koop dingen die ik niet nodig heb (vijf nieuwe planten? Oké!), zeg ja op uitnodigingen waar ik eigenlijk geen zin in heb, en begin aan projecten die ik nooit afmaak. Is er een 12-stappen programma voor mensen met impulsiviteitsproblemen? Ik meld me aan!

De Emotionele Rollercoaster

En dan hebben we nog mijn emoties. Man, man, man. Die gaan alle kanten op! Het ene moment ben ik super blij en enthousiast, het andere moment zit ik te huilen om een zielige commercial over puppies. Waarom puppies?!

Ik kan me vreselijk opwinden over kleine dingen. Iemand die in de supermarkt voordringt? Serieus, ik kan er dagen over zeuren! Of een slechte koffie? #koffie-gate. Ik ben echt een drama queen, soms. Toegeven is de eerste stap, toch?

Maar het is niet alleen boosheid. Ik kan ook heel onzeker zijn. Over mijn uiterlijk, mijn prestaties, mijn relaties… Alles eigenlijk. Ik vergelijk mezelf constant met anderen (vooral op social media… stom!) en voel me dan vaak minderwaardig. Alsof mijn eigenwaarde afhangt van hoeveel likes ik krijg op een foto. Belachelijk, toch? Maar toch… gebeurt het.

De Innerlijke Criticus

En dan is er nog die irritante stem in mijn hoofd. Die innerlijke criticus. Die zegt altijd dat ik niet goed genoeg ben. Dat ik het niet kan. Dat ik ga falen. Die stem is echt een kreng. Ik zou hem graag een keer een flinke trap onder zijn… eh… denkbeeldige achterwerk willen geven.

Waar komt die stem eigenlijk vandaan? Is dat iets van vroeger? Van mijn ouders? Mijn school? De maatschappij? Ik denk dat het een mix is van alles. Maar het is wel iets waar ik aan moet werken. Misschien een cursus mindfulness? Of een therapeut? Of gewoon heel veel zelfcompassie? Lastig…

Dus… wat nu?

Oké, dus ik word af en toe (of iets vaker dan af en toe) gek van mezelf. So what? We zijn allemaal maar mensen, toch? Niemand is perfect. En imperfectie is ook wel weer charmant, toch? (Probeer ik mezelf hier nu te overtuigen? Waarschijnlijk wel).

Het belangrijkste is denk ik… om mezelf te accepteren. Met al mijn flaws en quirks en rare gewoontes. Om te leren van mijn fouten. Om aardig te zijn voor mezelf. Om mezelf niet zo serieus te nemen. Om af en toe gewoon even te lachen om mijn eigen stommiteiten. Want laten we eerlijk zijn… die zijn er genoeg!

En misschien moet ik toch maar die cursus mindfulness gaan doen. Of die therapeut bellen. Of gewoon een weekendje weg boeken. Even ontsnappen aan de chaos in mijn hoofd. Even ademhalen. Even mezelf zijn. (Zonder mezelf meteen weer gek te maken, hopelijk!).

Dus ja, ik word gek van mezelf. Maar ik ben ook gek op mezelf. Op mijn manier. En misschien is dat wel genoeg. Voor nu dan. Wie weet wat de toekomst brengt. Misschien word ik over een jaar wel een super georganiseerde, mindfulness-oefenende, zelfverzekerde zen-master. Of… misschien zit ik dan nog steeds te scrollen op Instagram en te huilen om puppy commercials. De tijd zal het leren!

En jij? Word jij ook wel eens gek van jezelf? Vertel! Ik ben benieuwd! Laten we samen in de ellende zwelgen! (Grapje! Een beetje dan…)

Tot de volgende koffie-date!