Ik Ook In Het Engels

Ken je dat? Je zit in een vergadering, iedereen praat Engels alsof ze geboren en getogen zijn in Oxford, en jij... jij probeert te volgen. Je knikt, je mompelt, je doet alsof je alles snapt, maar eigenlijk ben je aan het nadenken over wat je vanavond gaat eten. En dan, BAM! Iemand zegt iets waar je het mee eens bent. Opluchting! Hier is je kans om te shinen! Je opent je mond, je ademt diep in en... daar komt het:

"Ik ook!"

Ja, je zei het. "Ik ook!" In een zaal vol mensen die waarschijnlijk 'Me too!' of 'Indeed!' hadden verwacht. Je voelt de blikken op je gericht. Sommigen begrijpen het, anderen kijken je aan alsof je net een buitenaardse taal hebt gesproken. Het is zo'n moment dat je het liefst door de grond zou zakken, toch?

Maar laten we eerlijk zijn, we hebben het allemaal wel eens meegemaakt. Dat kleine beetje Nederlands dat eruit floept op het meest onverwachte moment. Het is alsof je innerlijke Hollander even de controle overneemt. Alsof je brein denkt: "Engels? Nee joh, we doen gewoon lekker 'ik ook!'".

Waarom overkomt ons dit?

Nou, er zijn verschillende redenen. Misschien ben je moe. Misschien ben je gewoon zo gewend om Nederlands te praten dat het er automatisch uitkomt. Of misschien is het de stress van de situatie die ervoor zorgt dat je brein in een soort 'noodmodus' schiet en terugvalt op je moedertaal. Het is net als wanneer je iets heel erg spannend vindt en je opeens weer als een klein kind begint te praten.

Denk er maar eens over na: hoeveel keer heb je niet tijdens een internationaal telefoongesprek per ongeluk "Hallo!" in plaats van "Hello!" gezegd? Of per ongeluk "Tot ziens!" geroepen nadat je een Skype-meeting hebt afgesloten? Het is menselijk. We zijn geen robots.

En laten we eerlijk zijn, soms is "ik ook!" gewoon het perfecte antwoord. Het is kort, het is krachtig, en iedereen begrijpt het. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Alsof je een perfecte drop vangt op de meest onverwachte momenten!

Ik herinner me een keer dat ik op een internationale conferentie was. Een spreker hield een ingewikkelde presentatie over AI en machine learning. Na een uur begon de vermoeidheid toe te slaan. Plotseling onderbrak iemand de spreker en zei: "This is very confusing!" Zonder na te denken riep ik: "Ik ook!" De hele zaal begon te lachen. Zelfs de spreker moest erom glimlachen. Het bleek dat iedereen in de zaal het moeilijk vond om te volgen. "Ik ook!" werd ineens een soort van collectieve zucht van opluchting.

Hoe gaan we hiermee om?

Oké, dus wat kunnen we doen als we merken dat we steeds "ik ook!" in internationale situaties roepen? Hier zijn een paar tips:

1. Adem diep in. Voordat je iets zegt, neem even de tijd om na te denken. Wat wil je zeggen? Hoe kun je het in het Engels formuleren?
2. Oefen! Hoe meer je Engels spreekt, hoe makkelijker het wordt. Zoek een taalpartner, kijk Engelstalige films en series, of meld je aan voor een cursus.
3. Wees niet te streng voor jezelf. Iedereen maakt fouten. Het is niet het einde van de wereld als je per ongeluk "ik ook!" zegt. Lach erom en ga door.
4. Omarm je innerlijke Hollander. Het is oké om een beetje Nederlands te zijn. Wees er trots op!

En het belangrijkste: maak er een grapje van. Als je merkt dat je "ik ook!" hebt gezegd, zeg dan bijvoorbeeld: "Oops, sorry, my Dutch just slipped out!" Mensen zullen het waarderen dat je er zelf om kunt lachen.

Zie het zo: het is een ijsbreker! Het laat zien dat je menselijk bent, dat je niet perfect bent, en dat je jezelf niet al te serieus neemt. En wie weet, misschien begin je wel een nieuwe trend. Wie weet wordt "ik ook!" wel de nieuwe internationale uitdrukking voor "Me too!". Je bent in ieder geval uniek.

Dus de volgende keer dat je in een internationale situatie zit en je voelt de drang om "ik ook!" te roepen, ga ervoor! Wees jezelf. Lach erom. En onthoud: je bent niet de enige. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Of, zoals we in Nederland zouden zeggen: "We zitten allemaal in hetzelfde schuitje, ik ook!"

Het is als die keer dat ik probeerde indruk te maken op een groep Amerikaanse collega's door een ingewikkeld verhaal te vertellen over het Nederlandse poldermodel. Ik raakte helemaal verstrikt in mijn eigen uitleg en voordat ik het wist, zei ik: "En toen ging alles... poef!" Ik probeerde het te vertalen naar "poof!" maar het klonk gewoon niet hetzelfde. De Amerikanen keken me vragend aan. Uiteindelijk barstte ik in lachen uit en zei: "Sorry, ik probeerde Nederlands te zijn!" Ze vonden het hilarisch en we hebben er de rest van de avond nog om gelachen.

Het punt is, het is de onverwachtsheid, de eerlijkheid, en de zelfspot die het zo charmant maakt. Niemand verwacht perfect Engels, zeker niet van Nederlanders die stiekem best goed zijn in talen, maar soms gewoon even een 'Dutch moment' hebben.

Dus, de volgende keer dat je die onweerstaanbare drang voelt om "ik ook!" te roepen tijdens een internationale meeting, geef eraan toe. En als iemand je raar aankijkt, glimlach dan gewoon en zeg: "It's a Dutch thing, you wouldn't understand!" En als ze het nog steeds niet begrijpen, nou ja, dan hebben ze in ieder geval iets geleerd over de Nederlandse taal en cultuur. En dat is toch ook wat waard, nietwaar?