Ian Mcewan Lessen Recensie Volkskrant

Goedemiddag, boekenwurmen! Hebben jullie dat ook wel eens? Je leest een recensie, en je denkt: "Eh… wat?" Het lijkt alsof de recensent een compleet andere planeet bewoont dan jij. Nou, ik dus laatst met de recensie van Arjan Peters in de Volkskrant over Ian McEwans "Lessen".

Ik zeg het maar eerlijk: Ik ben een sucker voor Ian McEwan. Ik vind die man geweldig. Hij is de culinaire chef-kok van de literaire wereld, en "Lessen" is zijn nieuwe meesterstuk. Maar de recensie? Nou, laten we het erop houden dat ik niet helemaal overtuigd was van de jubelstemming. Begrijp me niet verkeerd, recensies zijn belangrijk, een soort van "kijken of de soep een beetje zout nodig heeft" voordat je 'm zelf gaat opslurpen. Maar soms… soms is het net alsof ze de verkeerde ingrediënten proeven.

Waar ging "Lessen" ook alweer over?

Voor degenen die "Lessen" nog niet gelezen hebben (of wiens geheugen het begeven heeft, no offence): het is een soort van levensverhaal van Roland Baines, een man die door de meest uiteenlopende gebeurtenissen heen zwerft als een verdwaalde sok in de wasmachine. Zijn levenspad, dat gekenmerkt wordt door een turbulente affaire met zijn pianolerares (oelala!), omvat nogal wat: van de Koude Oorlog tot de nasleep van Fukushima, en alles daartussenin. Een flinke brok geschiedenis, emoties en levenslessen, dus.

Dus, je krijgt een man die een soort van "forest gump" is, die per ongeluk overal bij is. Maar dan de literaire, Britse, intelligente variant. Hij is eigenlijk het tegenovergestelde van iemand die een roerig leven ambieert; eerder iemand die constant struikelt over z'n eigen voeten in een poging eraan te ontsnappen.

En wat zegt de Volkskrant dan? (Spoiler alert: Ik vat het samen, lees het vooral zelf). Arjan Peters is niet per se negatief, maar hij is ook niet van z’n stoel gevallen van enthousiasme. Hij bewondert McEwans schrijfstijl (wie niet?), maar lijkt te worstelen met de omvang van het verhaal en de manier waarop McEwan de grote historische gebeurtenissen in Rolands leven verweeft.

Het is een beetje alsof je naar een concert van je favoriete band gaat, en de recensent zegt: "Ja, ze speelden de nummers, en ja, het was technisch goed… maar het miste iets." Dat "iets" is natuurlijk subjectief. Net als bij die ene sok die je kwijt bent. Je weet dat het er ergens moet zijn, maar je kan het nooit vinden.

De persoonlijke noot, een kleine rant

Maar even serieus: ik vond het dus wel heel erg goed! Ik vond het juist fascinerend hoe McEwan al die grote thema's aan elkaar knoopt. Ik bedoel, het is niet alsof Roland de Tweede Wereldoorlog eigenhandig wint, maar je voelt wel hoe die grote gebeurtenissen de levens van gewone mensen beïnvloeden. Het is alsof je een steen in een vijver gooit: de rimpelingen reiken verder dan je denkt.

Misschien ben ik bevooroordeeld. Misschien ben ik gewoon een fanboy. Maar ik vond dat McEwan erin slaagde om een complex en ontroerend portret van een man te schetsen die worstelt met zijn verleden, zijn heden en zijn toekomst. En dat in de context van een veranderende wereld. Een hele mond vol, ik weet het.

De worsteling met recensies: een herkenbaar probleem?

Het ding is, recensies zijn ingewikkeld. Ze zijn gebaseerd op de subjectieve ervaring van één persoon. En die persoon heeft misschien een slechte dag gehad, of gewoon een andere smaak dan jij. Het is alsof je je vriend vraagt om advies over een nieuwe outfit. De kans is groot dat ze iets anders zouden kiezen dan jij, maar dat betekent niet dat jouw keuze slecht is.

Het is een beetje alsof je een puzzel aan het leggen bent. De recensent ziet misschien één stukje niet passen, terwijl jij het hele plaatje ziet. En dat is oké! We mogen verschillen van mening. Zolang we maar respectvol blijven, en niet in een online scheldpartij belanden. (Want laten we eerlijk zijn, dat gebeurt tegenwoordig iets té vaak.)

Ik denk dat het belangrijkste is om recensies te gebruiken als een startpunt, niet als een eindpunt. Lees ze, denk erover na, maar laat je er niet door tegenhouden om zelf te oordelen. Het is jouw leeservaring, jouw smaak, jouw sok in de wasmachine.

Uiteindelijk is de vraag: genoot ik van “Lessen”? Ja, absoluut. Zou ik het aanraden? Zonder twijfel! Moet je de recensie van de Volkskrant lezen? Natuurlijk, wie weet zie jij wel iets wat ik gemist heb. En misschien vind je het wel een briljante recensie, en denk je: "Die [mijn naam hier invoegen] snapt er helemaal niks van!" Allemaal goed.

Het is net als met koken. Sommige mensen houden van pittig, andere van zoet. En soms heb je gewoon zin in een simpele boterham met kaas. (Of een dikke pil Ian McEwan, dat kan ook.)

Dus, wat nu?

Dus, wat is de moraal van dit verhaal? Lees "Lessen"! (En vorm je eigen mening). Lees recensies! (Maar laat je er niet door leiden). En vooral: geniet van het lezen! Het is een van de mooiste dingen die er zijn. En mocht je het niet eens zijn met mijn mening over de recensie, dan nodig ik je graag uit voor een kop koffie (of een biertje, als je dat liever hebt) om erover te discussiëren. Want laten we eerlijk zijn, over boeken praten is altijd leuk!

Dus, tot de volgende keer, boekenwurmen! En vergeet niet: de wereld is een boek, en wie niet reist, leest maar één pagina.

P.S. En Arjan Peters, als je dit leest: ik respecteer je mening, maar ik blijf fan van Ian McEwan. 😉