I Want To Hear Your Story Mom

Zo, daar zitten we dan. Café De Gezellige Chaos, latte macchiato voor mij (met extra veel schuim, want dat is belangrijk) en een poging tot structuur in wat een complete chaos dreigt te worden: het leven van mijn moeder. Of, beter gezegd, de verhalen daaruit. Want laten we eerlijk zijn, de helft van wat moeders vertellen is een mix van waarheid, overdrijving en pure fantasie, gekleurd door decennia aan perspectief. Maar hé, dat maakt het juist leuk!

Ik heb besloten: ik wil haar verhaal horen. Echt horen. Niet de samenvatting die ik al duizend keer gehoord heb ("Toen ontmoette ik je vader!"), maar de sappige details. De blunders. De momenten waarop ze dacht dat de wereld verging. De absurde situaties. Want laten we eerlijk zijn, moeders zijn absurd. Op een hele fijne, onnavolgbare manier.

Waarom nu?

Goede vraag! Waarom niet eerder? Nou, behalve het feit dat ik de afgelopen 20 jaar druk was met overleven (aka: opgroeien en proberen te begrijpen waarom broccolli uberhaupt bestaat), is het ook een kwestie van timing. Moeders onthullen hun geheimen pas als ze er klaar voor zijn. En ik vermoed dat mijn moeder nu een stadium heeft bereikt waarin ze denkt: "Ach, wat kan me het nog schelen?" Dat, of ze heeft gewoon last van milde dementie. Eén van beide.

Maar serieus, ik denk dat het belangrijk is om deze verhalen vast te leggen. Voor mezelf. Voor toekomstige generaties. En misschien, gewoon misschien, kan ik er nog wat lifehacks uit halen. Want laten we eerlijk zijn, moeders hebben de boel al een paar keer meegemaakt. Ze zijn de OG lifehackers. (Alleen noemen ze het geen lifehacks, maar "gezond verstand".)

De Obstakels

Natuurlijk is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Er zijn obstakels. Grote, harige, stinkende obstakels. Zoals:

• Selectief geheugen: Mijn moeder herinnert zich perfect de outfit die ze droeg toen ze mijn vader ontmoette (een “prachtige bloemenjurk, schat”), maar ze kan zich niet herinneren wat ze gisteren gegeten heeft. Logisch.
• Overdrijving: Alles is altijd "de ergste", "de beste", "de grootste". Een muggenbeet is een levensbedreigende aandoening. Een mislukte taart is een nationale tragedie. Je kent het wel.
• Schuldgevoel: Alles wat misgaat in haar leven is natuurlijk mijn schuld. Of de schuld van mijn broer. Of de schuld van de overheid. Maar zelden haar eigen schuld.
• Verhalen die al 100 keer verteld zijn: We kennen ze allemaal. De keer dat ze vastzat in de lift. De keer dat ze de verkeerde trein nam. De keer dat ze haar sleutels kwijtraakte (op de meest onmogelijke plek). We moeten nieuwe verhalen hebben!

De Aanpak

Goed, hoe ga ik dit aanpakken? Ik heb een plan. (Een vaag plan, oké?) Het komt neer op een combinatie van:

• Gerichte vragen: Geen vage open vragen zoals "Vertel eens over je jeugd!". Nee, we gaan specifiek: "Wat was je meest beschamende moment op school?" of "Wat is de domste beslissing die je ooit genomen hebt?"
• Foto's: Foto's zijn goud. Ze triggeren herinneringen. Ze bewijzen dat mijn moeder ooit jong en hip was (of, in ieder geval, probeerde hip te zijn). En ze zijn een bron van eindeloze hilariteit.
• Geduld: Heel veel geduld. Ik zal moeten slikken wanneer ze weer over die bloemenjurk begint. Ik zal moeten knikken en glimlachen wanneer ze me voor de zoveelste keer vertelt hoe "moeilijk" het was om mij op te voeden. Ik zal moeten accepteren dat sommige verhalen gewoon nooit verteld zullen worden.
• Omkoping: Chocolade. Koffie. Wijn. Alles wat haar kan losmaken. (Oké, misschien geen harddrugs. Maar chocolade is bijna net zo verslavend.)
• Opname: Ik ga alles opnemen. Stiekem. Want zodra ze weet dat ze opgenomen wordt, gaat ze in "interview-modus" en klinkt ze ineens als een gepolijste nieuwslezer. Dat willen we niet. We willen de echte moeder. De chaotische, onvoorspelbare, hilarische moeder.

De Verwachtingen

Ik heb niet al te hoge verwachtingen. Ik verwacht geen diepgaande psychologische inzichten of epische levenslessen. Ik verwacht vooral veel gelach. Veel gekonkel. Veel "Oh ja, dat was ik helemaal vergeten!". En hopelijk, een paar verhalen die ik nog niet kende. Verhalen die me een beter beeld geven van wie mijn moeder echt is. Achter al die moederschap-clichés. Achter al die bloemenjurken.

De Eerste Sessie: Een Disaster (Maar Wel Een Hilarische)

De eerste officiële "vertel me je verhaal"-sessie was... interessant. We begonnen met foto's. Ik had een oude schoenendoos vol foto's opgeduikeld van zolder. Het resultaat? Een uur lang gezeur over haar kapsel in de jaren '80 ("Die permanent was verschrikkelijk!"). En commentaar op het gewicht van haar zussen ("Kijk nou, ze waren allemaal zo mager!"). We kregen geen enkel verhaal. Wel veel body shaming van familieleden. Oeps.

Daarna probeerde ik de gerichte vragen. "Wat was je grootste angst als kind?" Haar antwoord: "Dat de ijscoman zou komen en ik geen geld had." Serieus? Dat is het? Ik had iets meer dramatisch verwacht. Iets met oorlog of armoede of op z'n minst een angst voor spinnen. Maar nee, de ijcoman. Typisch.

Uiteindelijk eindigde de sessie met een ruzie over wie de beste aardappelpuree maakt. (Het is natuurlijk mijn moeder. Maar ik ben het er niet mee eens.)

Conclusie: het was een complete ramp. Maar ook ontzettend grappig. En ik heb geleerd dat ik nog veel meer geduld nodig heb dan ik dacht. En misschien een grotere doos chocolade.

De Volgende Stappen

Goed, de eerste sessie was een les in nederigheid. Tijd voor een nieuwe aanpak:

• Alcohol: Misschien, heel misschien, kan een klein glaasje wijn wonderen verrichten. (Niet te veel natuurlijk, we willen geen dronken verhalen vol spijt.)
• Muziek: Nostalgische muziek kan herinneringen losmaken. Misschien een playlist met de "Top 40" uit haar jeugd? (Bereid je voor op veel geklaag over de moderne muziek.)
• Wandelen: Een wandeling door haar oude buurt? Misschien triggert dat wat herinneringen. (En ik kan haar stiekem filmen terwijl ze loopt. Win-win!)
• Minder vragen: Misschien moet ik gewoon mijn mond houden en haar laten praten. Zonder onderbrekingen. Zonder oordeel. Gewoon luisteren. (Dat is veel moeilijker dan het klinkt.)

Het wordt een lange reis. Een chaotische reis. Een reis vol bloemenjurken, ijscomannen en aardappelpuree-ruzies. Maar ik ben er klaar voor. Want ik wil het verhaal van mijn moeder horen. Alle verhalen. Zelfs de verhalen die ze liever zou vergeten. Want dat is wat moeders zo speciaal maakt: ze zijn imperfect. En juist die imperfectie maakt hun verhalen zo waardevol.

En wie weet, misschien kan ik er nog een boek van schrijven. Met een hele mooie bloemenjurk op de cover.