I Want Play The Game

Ken je dat? Je scrollt doelloos door je telefoon, Instagram Stories vliegen voorbij, een kat die pianospelen lijkt te spelen (altijd leuk!), en dan BAM! Een advertentie voor een game. Een of ander kleurrijk puzzelspel, of misschien een epische fantasy MMO met draken en al. Je kijkt er naar, en een klein stemmetje fluistert: "Ik wil spelen!". Dat stemmetje... dat is mijn guilty pleasure.

Laatst was het een of andere city-building game. Ik ben normaal niet zo van de city builders, eerlijk gezegd. Maar de screenshots! Zo'n perfect uitgelijnde stad, met zonnepanelen op alle daken en kleine digitale burgers die vrolijk heen en weer wandelden. Het zag er... ontzettend bevredigend uit. (Zeg nou zelf, wie houdt er niet van een beetje digitale controle over een georganiseerde chaos?). En ja hoor, binnen een uur stond het op mijn tablet en was ik mijn virtuele burgemeester aan het uithangen.

Waar komt die 'Ik Wil Spelen' drang vandaan?

Maar waar komt die constante drang om te spelen eigenlijk vandaan? Het is meer dan alleen verveling, denk ik. Ik vermoed dat het een combinatie is van verschillende factoren:

• Nieuwsgierigheid: Games beloven vaak een nieuwe wereld, een nieuw avontuur, nieuwe uitdagingen. Wie wil dat nou niet?
• Escape: Even ontsnappen aan de dagelijkse sleur. De afwas, de files, de verplichtingen... allemaal weg, vervangen door een virtuele realiteit waar JIJ de baas bent.
• Competitie (of juist niet): Sommige games triggeren een competitieve drang (ik wil de beste zijn!), terwijl andere juist de mogelijkheid bieden om te relaxen en te ontspannen. Denk aan een simpel match-three spelletje, of een rustige puzzel.
• Progressie: Het gevoel van vooruitgang. Level omhoog, nieuwe items, nieuwe skills... Het is allemaal ontzettend bevredigend, zelfs als het compleet nutteloos is in de 'echte' wereld. (Wees eerlijk, hoeveel uur heb jij al besteed aan het verzamelen van virtuele pixel-spullen?).

Eigenlijk is het best ironisch. We leven in een tijd waarin alles om efficiëntie en productiviteit draait. Maar tegelijkertijd willen we spelen, gewoon om het spelen zelf. Het is een soort rebellie tegen de volwassenheid, denk ik.

De verschillende soorten 'Ik Wil Spelen'

Er zijn natuurlijk verschillende smaken als het gaat om die "Ik wil spelen" drang. Hier een paar voorbeelden:

De Verslaafde

Deze persoon speelt ALTIJD. Elk vrij moment wordt besteed aan de favoriete game. Slaap? Wie heeft dat nodig als er nog een raid te doen is? Eten? Bestellen kan ook in-game. Sociaal leven? Alleen met mede-spelers, natuurlijk. Herkenbaar?

De Gelegenheidsspeler

Speelt af en toe, wanneer er tijd is (of wanneer de verveling toeslaat). Geen obsessie, gewoon een leuke manier om de tijd te doden. Dit ben ik meestal. Een uurtje hier, een half uurtje daar. Perfect!

De Nostalgische Speler

Speelt het liefst oude games. Retro is cool! Waarom nieuwe games uitproberen als je ook gewoon weer Super Mario World op je oude SNES kan spelen? Die 8-bit geluidjes... pure nostalgie!

De Mobile Gamer

Speelt uitsluitend op de telefoon of tablet. Lekker makkelijk, altijd bij de hand. Ideaal voor in de trein, in de wachtkamer, of stiekem onder de vergadertafel. (Niet dat ik dat ooit zou doen, natuurlijk... kuch).

Hoe ga je om met die 'Ik Wil Spelen' drang?

Oké, dus je herkent jezelf in die drang om te spelen. Wat nu? Is het erg? Nee, zeker niet! Spelen is leuk, ontspannend, en kan zelfs educatief zijn. Maar het is wel belangrijk om er een beetje mee om te gaan. Hier een paar tips:

• Stel grenzen: Bepaal van tevoren hoeveel tijd je aan een game wilt besteden. En houd je eraan! (Zegt ze, terwijl ze net weer een uur langer city builder heeft gespeeld...).
• Doe andere dingen: Ga naar buiten, spreek af met vrienden, lees een boek, ga sporten... Kortom, zorg voor een goede balans.
• Wees bewust: Vraag jezelf af waarom je wilt spelen. Is het echt omdat je het leuk vindt, of is het meer een manier om iets anders te vermijden?
• Kies je games zorgvuldig: Niet alle games zijn even 'goed' voor je. Sommige games zijn ontworpen om je verslaafd te maken, dus wees kritisch.
• Geniet ervan!: Uiteindelijk is spelen gewoon leuk. Dus geniet ervan!

En hey, als je echt een keer die 'Ik wil spelen' drang niet kan weerstaan? Gewoon doen! Het leven is al serieus genoeg. Een beetje virtueel vermaak kan geen kwaad. Zolang je maar niet vergeet om af en toe ook nog even de echte wereld in te stappen.

Mijn Nieuwste 'Ik Wil Spelen' avontuur

Trouwens, over die city-building game... het ging best goed! Mijn stad floreerde, de bewoners waren tevreden (althans, dat liet de happiness meter zien), en de economie draaide op volle toeren. Totdat... een gigantische meteoriet insloeg. BAM! In één klap de helft van mijn stad weggevaagd. Allemaal digitale ellende. Ik was er even helemaal klaar mee. Even. Maar... nu, een paar dagen later, begint het toch weer te kriebelen. Ik wil spelen! Ik wil een nieuwe stad bouwen, nog mooier, nog efficiënter, en meteoriet-proof!

Dus... welke game ga jij vandaag spelen? Laat het me weten in de comments! Ik ben altijd op zoek naar nieuwe aanbevelingen (of waarschuwingen!). En onthoud: spelen is belangrijk. Het houdt je jong (van geest, dan), het stimuleert je creativiteit, en het is gewoon FUN. Dus geef toe aan die "Ik wil spelen" drang, af en toe. Je verdient het!

Nu ga ik snel weer een nieuwe stad bouwen, voordat er weer een meteoriet inslaat. Tot snel!