I Love You The Way You Are

Oké, eerlijk is eerlijk. Laatst zat ik, met m’n joggingbroek (ja, die met het gat bij de knie), pizza te vreten en binge-watchen naar een of andere reality show. Heel charmant. En toen belde m'n zus. Ze begon meteen over dat nieuwe fitnessprogramma van haar en hoe “fantastisch” ze zich voelde. Mijn eerste reactie? Een innerlijke eye-roll van Olympische proporties. Maar daarna dacht ik: waarom kan ik niet gewoon blij zijn voor haar? Waarom moet ik me zo insecure voelen omdat ik even niet zo’n glowy fitness-goeroe ben? (Herkenbaar, toch?)

Dat moment bracht me aan het denken. Over de constante druk om ‘beter’ te zijn. Om perfect te zijn. Om te voldoen aan een of ander absurd ideaalbeeld dat niemand ooit echt bereikt. En over hoe belangrijk het is om... nou ja, om jezelf gewoon te accepteren. Precies zoals je bent. Met die joggingbroek en die pizza. (Niet dat pizza slecht is, hè? Alles met mate! 😉)

De Schoonheid van Imperfectie

We leven in een wereld vol filters en perfecte plaatjes. Instagram is een soort Curated Reality Show geworden, waar iedereen z’n beste beentje voorzet (vaak letterlijk). Het is makkelijk om jezelf te vergelijken met anderen en te denken dat je tekortschiet. Maar weet je wat? Dat is bullshit. (Sorry voor m’n taalgebruik, maar het is gewoon zo!). Niemand is perfect. En dat is juist het mooie eraan!

Denk er eens over na. Zijn het niet juist de quirks, de eigenaardigheden, de imperfecties die mensen interessant maken? Die iemand uniek maken? Die ervoor zorgen dat je iemand graag mag? (Ja, jij ook! Met al je quirks en eigenaardigheden. Echt waar.)

• Die scheve glimlach: Veel mooier dan een geforceerde Hollywood smile.
• Die rare hobby: Verzamel je postzegels of schrijf je fanfictie over pratende koelkasten? Own it!
• Die onhandige momenten: Wie is er nooit over z’n eigen voeten gestruikeld? (Ik wel, heel vaak!)

Het zijn deze dingen die ons menselijk maken. Die ons kwetsbaar maken. En die ons in staat stellen om verbinding te maken met anderen. Dus omarm je imperfecties. Ze zijn een deel van wie je bent. En ze maken je fantastisch.

Acceptatie is Niet Gelijks Aan Stilstand

Oké, even een belangrijke nuance. Jezelf accepteren betekent niet dat je geen doelen meer mag hebben. Het betekent niet dat je niet meer aan jezelf mag werken. Het betekent niet dat je moet stoppen met groeien. Integendeel!

Acceptatie betekent dat je vanuit een basis van zelfcompassie aan jezelf kunt werken. Dat je jezelf niet afkraakt als je een fout maakt. Dat je jezelf toestaat om te leren en te groeien. Dat je je focust op je sterke punten en aan je zwakke punten werkt, zonder jezelf te veroordelen.

Het is het verschil tussen zeggen: “Ik ben stom omdat ik dit niet kan” en “Ik kan dit nog niet, maar ik kan het leren”. Zie je het verschil?

Hoe doe je dat dan? Jezelf Accepteren?

Goed punt! Het is geen quick fix. Het is een proces. Een reis. En soms een hobbelige rit. Maar hier zijn een paar tips die je op weg kunnen helpen:

• Wees lief voor jezelf: Behandel jezelf zoals je een goede vriend zou behandelen. Met compassie en begrip.
• Focus op je sterke punten: Waar ben je goed in? Wat vind je leuk om te doen? Besteed daar meer tijd aan!
• Stop met vergelijken: Ieders pad is anders. Focus op je eigen reis.
• Daag je negatieve gedachten uit: Zijn ze echt waar? Of zijn het gewoon automatische gedachten die je jezelf aanpraat?
• Omring jezelf met positieve mensen: Mensen die je steunen en aanmoedigen. En die je niet constant proberen te veranderen.
• Doe dingen die je blij maken: Dans, zing, schilder, lees, wandel in het bos… whatever maakt je hart zingen! (Pizza eten? 😉)

Wees je eigen cheerleader!

Het leven is al moeilijk genoeg. Waarom zou je jezelf dan nog moeilijker maken door jezelf constant af te kraken? Wees je eigen cheerleader! Moedig jezelf aan. Vier je successen, hoe klein ook. En vergeef jezelf je fouten. Wees je eigen beste vriend.

En onthoud: je bent waardevol precies zoals je bent. Met al je imperfecties. Met al je quirks. Met al je dromen en ambities. Je bent genoeg. Je bent goed genoeg. Je bent geweldig.

Dus de volgende keer dat je in de spiegel kijkt, zeg dan tegen jezelf: “Ik hou van je zoals je bent.” (En meen het ook!)

En als je dan toch pizza aan het eten bent in je joggingbroek, geniet er dan van! Zonder schuldgevoel. Want je verdient het.

Want weet je, uiteindelijk is dat het mooiste: dat je jezelf kunt zijn, zonder je te hoeven verantwoorden. Dat je kunt genieten van het leven, met al z’n ups en downs. Dat je kunt lachen om je eigen fouten. En dat je jezelf kunt liefhebben, precies zoals je bent.

En dat is toch het allermooiste?