I Am Number Four Four

Oké, even een bekentenis. Jaren geleden, toen de Young Adult dystopie trend op z'n hoogtepunt was (The Hunger Games anyone?), liep ik een boekhandel binnen. Ik was op zoek naar iets nieuws, iets spannends. En daar lag hij: I Am Number Four. De kaft schreeuwde actie en mysterie, dus ik dacht: "Waarom niet?". Spoiler alert: ik verslond het boek in een paar dagen. Maar toen ik later hoorde dat er een film van was gemaakt… laten we zeggen dat mijn verwachtingen niet helemaal werden ingelost. Maar goed, laten we het daar later nog even over hebben.

Het punt is, I Am Number Four heeft een plekje in mijn hart veroverd. Het is misschien niet de beste YA-roman ooit geschreven, maar het heeft wel iets onmiskenbaar aantrekkelijks. En dat is precies waar we het vandaag over gaan hebben: waarom I Am Number Four – zowel het boek als de film – nog steeds boeit, ondanks alle gebreken.

Het Verhaal: Aliens op de Vlucht, Gewoon in Ohio

Voor degenen die het verhaal niet kennen (waar was je in 2010, serieus?!), hier een snelle samenvatting: I Am Number Four vertelt het verhaal van John Smith, een tiener die in werkelijkheid een buitenaardse vluchteling is van de planeet Lorien. Lorien is verwoest door de kwaadaardige Mogadorians, en negen kinderen met speciale krachten (de "Garde") zijn naar de Aarde gestuurd om te overleven. Ze zijn beschermd door een betovering: ze kunnen alleen in numerieke volgorde gedood worden. Dus als Nummer Één sterft, sterft Nummer Twee daarna, enzovoort. John is, je raadt het al, Nummer Vier. En de Mogadorians zijn op zoek naar hem.

Het verhaal begint wanneer John zich vestigt in Paradise, Ohio, waar hij probeert een normaal leven te leiden als tiener. Maar zijn krachten beginnen zich te ontwikkelen, en hij ontmoet Sarah, een menselijk meisje op wie hij verliefd wordt. Ondertussen blijven de Mogadorians hem op de hielen zitten. Het is een combinatie van tienerdrama, science fiction en actie, en dat maakt het – toegegeven – best vermakelijk. Denk aan Smallville meets Harry Potter, maar dan met aliens.

Wat maakt het boek zo leuk?

Er zijn een paar redenen waarom I Am Number Four zo populair was, en nog steeds is:

• De Premisse: Het idee van buitenaardse tieners met superkrachten die zich schuilhouden op Aarde is gewoon cool. Het is een frisse kijk op het klassieke alien-invasie verhaal.
• De Actie: Er zijn genoeg actiescènes om je bezig te houden. De Garde hebben indrukwekkende krachten, en de gevechten met de Mogadorians zijn spectaculair beschreven.
• De Romantiek: De relatie tussen John en Sarah is misschien cliché, maar het werkt. Het is een typisch tienerverhaal over liefde, acceptatie en het vinden van je plek in de wereld.
• De Mysterie: Er zijn genoeg mysteries om je aan het lezen te houden. Wie zijn de andere Garde? Wat is de ware kracht van Lorien? En wat is het plan om de Mogadorians te verslaan?

Oké, laten we eerlijk zijn, de schrijfstijl is niet Shakespeare. Maar het is toegankelijk en meeslepend, en dat is wat telt in een YA-roman. Het is een verhaal dat je makkelijk oppakt en moeilijk weglegt.

De Film: Een Gemiste Kans?

En dan is er de film. Oh, de film. Met Alex Pettyfer als John Smith, Dianna Agron als Sarah Hart, en Timothy Olyphant als Henri (John’s Cepan, een soort mentor). De film heeft zeker z’n momenten. De speciale effecten zijn goed, de actie is redelijk spannend, en de cast is aantrekkelijk. Maar… er ontbreekt iets. Het voelt gehaast, oppervlakkig, en mist de diepgang en complexiteit van het boek.

Het grootste probleem is misschien wel de karakterontwikkeling. John Smith in het boek is een complex personage met angsten, twijfels en verlangens. In de film is hij… een beetje saai. Sarah Hart in het boek is een sterke, onafhankelijke vrouw. In de film is ze… het liefje. Henri, in het boek een serieuze, beschermende figuur, wordt in de film gereduceerd tot een stoïcijnse oppasser.

En dan zijn er de veranderingen in het verhaal. Sommige veranderingen zijn begrijpelijk (je kunt niet alles van een boek in een film proppen), maar andere zijn gewoon onnodig. De subplot met Sam, John's beste vriend (gespeeld door Callan McAuliffe), wordt bijvoorbeeld enorm ingekort. En de climax van de film voelt veel minder bevredigend aan dan in het boek. Zonde!

Waarom de film toch nog de moeite waard is… (soort van)

Ondanks alle gebreken, heeft de film I Am Number Four nog steeds z’n charme. Het is een vermakelijke popcornfilm die je prima kunt kijken als je je verstand even op nul wilt zetten. De actiescènes zijn spectaculair, de speciale effecten zijn goed, en de soundtrack is best lekker. En laten we eerlijk zijn, Alex Pettyfer is best charmant als John Smith, ook al mist hij de diepte van het personage in het boek. En Dianna Agron… tja, ze is gewoon mooi om naar te kijken.

Dus, ja, de film is niet perfect. Maar het is geen totale ramp. Het is een oké verfilming van een populair boek, die je prima kunt kijken als je even niets beters te doen hebt. Maar lees eerst het boek! Geloof me, je zult er geen spijt van krijgen.

De Erfenis: Waarom I Am Number Four Ons Nog Steeds Kan Boeien

I Am Number Four is misschien geen literair meesterwerk, maar het heeft wel een impact gehad op de Young Adult genre. Het heeft laten zien dat een combinatie van science fiction, actie en tienerdrama een succesformule kan zijn. En het heeft de weg vrijgemaakt voor andere soortgelijke series, zoals The Mortal Instruments en Divergent.

Maar de belangrijkste reden waarom I Am Number Four ons nog steeds kan boeien, is misschien wel de universele thema’s die het aansnijdt:

• Anders zijn: John Smith is een buitenstaander die zich moet aanpassen aan een nieuwe wereld. Een herkenbaar thema voor veel tieners.
• De zoektocht naar identiteit: John Smith worstelt met de vraag wie hij is en waar hij thuishoort. Een thema dat relevant is voor iedereen die op zoek is naar zichzelf.
• Liefde en vriendschap: John Smith vindt liefde en vriendschap in de meest onverwachte plaatsen. Een thema dat altijd relevant zal zijn.
• Het overwinnen van angst: John Smith moet zijn angsten overwinnen om te overleven en zijn vrienden te beschermen. Een thema dat ons inspireert om het beste uit onszelf te halen.

Kortom, I Am Number Four is meer dan alleen een YA-roman of een actie-film. Het is een verhaal over hoop, moed en de kracht van verbinding. En dat is iets wat ons altijd zal boeien. Dus, pak het boek op, kijk de film (als je durft!), en laat je meeslepen door het verhaal van John Smith, de alien tiener die de wereld redde. En wie weet, misschien ontdek je wel je eigen superkrachten.

En nu… ben ik benieuwd naar jullie mening! Wat vonden jullie van I Am Number Four? Laat het me weten in de comments hieronder!