Hunger Games 3 Part 1

Oké, even een bekentenis. Ik was dus helemaal in de ban van de Hunger Games boeken toen ze uitkwamen. Echt, avonden lang onder een dekentje met een zak chips (sorry, mama) en dan maar lezen. Ik leefde mee met Katniss, ergerde me aan Peeta's eeuwige goedheid (sorry Peeta-fans!) en juichte stiekem als Gale weer eens z'n norse kant liet zien. Maar toen kwam Mockingjay Part 1 in de bioscoop… En laten we zeggen dat m'n enthousiasme een beetje, uhm, bekoelde. Het voelde een beetje als die keer dat je een belachelijk lange afwas hebt, en dan blijkt er nog een pan aangekoekte macaroni in de oven te staan. Zucht.

Waarom? Nou, laten we er eens induiken.

De Opzet: Vechten Tegen Het Capitool

Voor de mensen die onder een steen hebben geleefd (hé, niks mis mee, soms is dat best lekker rustig): Mockingjay Part 1 pikt de draad op waar Catching Fire eindigde. Katniss is gered uit de arena, maar Peeta en Johanna zitten nog vast in het Capitool. District 13, waarvan iedereen dacht dat het vernietigd was, bestaat nog steeds en vormt de basis van het verzet tegen President Snow. Katniss, nog steeds een beetje in shock van alle gebeurtenissen (en terecht!), wordt door President Coin en Plutarch Heavensbee (ja, die gladjakker!) overtuigd om het gezicht te worden van de rebellie – de Mockingjay.

Dus, de setup is best wel cool. De Districts komen in opstand, het Capitool is evil, en Katniss moet een soort van propaganda-held worden. Op papier klinkt dat geweldig. Alleen…

Waarom Was Het… Saai?

Hier komt het: veel mensen (inclusief ik) vonden Mockingjay Part 1 nogal… langdradig. Waarom?

• Te veel gepraat, te weinig actie: Vergeet de arena, vergeet de honger, vergeet de spectaculaire vechtscènes. Het grootste deel van de film bestaat uit Katniss die voor een camera staat, propagandafilmpjes opneemt en een beetje zielig kijkt. Begrijp me niet verkeerd, Jennifer Lawrence is een fantastische actrice, maar zelfs zij kon het niet redden van de eindeloze stroom aan monologen.
• Propaganda, propaganda, en nog eens propaganda: Ok, we snappen het. Het is oorlog, propaganda is belangrijk. Maar moesten we elke stap van het proces zien? Ik bedoel, er waren scènes waarin ze letterlijk aan het overleggen waren over de beste manier om een video te monteren. Seriously? Geeuw.
• Het ontbreken van Peeta: Peeta is gevangen! Katniss is bezorgd! Ok, top. Maar het feit dat hij er zo weinig in zat (en als hij er in zat, was hij gehersenspoeld en een wandelende bom van liefde), maakte dat een groot deel van de emotionele impact wegviel. Peeta is toch de lijm die alles een beetje bij elkaar houdt? (Oké, misschien niet voor iedereen, maar toch!).
• District 13: De bunker der bunkers: District 13 is natuurlijk een fascinerende plek. Ondergronds, strak georganiseerd, militair. Maar visueel was het… niet zo interessant. Alles was grijs, grijs en nog eens grijs. Het was net alsof ik naar een langdradige instructiefilm over een nucleaire schuilkelder aan het kijken was.

Begrijp me niet verkeerd, de film had zeker zijn momenten. De scène waarin Katniss "The Hanging Tree" zingt, is echt kippenvel. En de aanval op het ziekenhuis in District 8 was intens en beangstigend. Maar deze momenten waren te schaars en ver werden overschaduwd door saaie dialogen en gebrek aan actie.

De Verdeelde Mening Over Het Boek

Nu is het zo dat Mockingjay ook als boek verdeeldheid zaaide. Sommige mensen vonden het een sterke afronding van de serie, andere vonden het te donker en deprimerend. De film probeerde het boek zo getrouw mogelijk te adapteren, en dat is misschien wel een deel van het probleem. Sommige dingen werken gewoon beter op papier dan op het scherm.

Waarom De Film Misschien Wel Nodig Was

Toch denk ik dat Mockingjay Part 1 misschien wel noodzakelijk was. Ja, het was traag en saai. Maar het zette wel de toon voor de heftige gebeurtenissen die in Part 2 zouden volgen. Het liet zien hoe oorlog mensen verandert, hoe propaganda werkt, en hoe moeilijk het is om een echte held te zijn.

• Character Development (Soort Van): We zagen Katniss worstelen met haar rol als de Mockingjay. Ze was niet zomaar een vechter, ze was een symbool. En dat symbool moest in stand gehouden worden, zelfs als ze zich daar niet goed bij voelde.
• De complexiteit van de rebellie: Het was niet alleen zwart-wit. De rebellen waren niet allemaal engelen, en President Coin had zo haar eigen agenda.
• De nasleep van de Spelen: De film liet zien hoe de Hunger Games Katniss voorgoed getekend hadden. De trauma's, de nachtmerries, het gevoel van schuld. Dat was belangrijk om te laten zien.

Dus, hoewel ik me doodverveelde tijdens sommige stukken van de film (sorry!), denk ik dat het belangrijk was om de basis te leggen voor de chaos die nog zou komen. Het was een beetje als het opbouwen van een enorme achtbaan – je moet eerst heel langzaam omhoog, voordat je met een rotgang naar beneden stort.

Wat Ik Er Van Geleerd Heb

Uiteindelijk is Mockingjay Part 1 een film die me heeft geleerd dat niet alles wat glimt, goud is. Soms is een spectaculaire franchise toe aan een adempauze (of een lange, lange, lange wandeling door District 13). Het is ook een reminder dat boeken en films verschillende media zijn, en dat wat in het ene werkt, niet per se in het andere werkt.

En oh ja, dat ik de volgende keer dat ik een boekverfilming ga kijken, mijn verwachtingen misschien een beetje moet temperen. (Of gewoon een extra grote zak chips moet meenemen.)

Wat vonden jullie van Mockingjay Part 1? Laat het me weten in de comments!

PS: Ik ben nog steeds een beetje boos dat ze de film in tweeën hebben gesplitst. Geldklopperij, denk ik zo… Maar goed, that's Hollywood!