Hp Deathly Hallows Part 2
Oké, luister goed, want dit is het einde. Het échte einde. Harry Potter en de Relieken van de Dood - Deel 2 (of zoals ik het noem: Harry Potter and the Explosions) is de film waar we allemaal naartoe hebben geleefd. Na jaren van boeken lezen met een zaklamp onder de dekens en debatteren over wie er met wie zou moeten eindigen (spoiler: niet iedereen krijgt een happy ending, sorry Romione fans!), was het tijd voor de grote finale. En man, wat was het een finale!
De Grote Finale: Voldemort's Last Stand (en Harry's Lucky Pants)
We gooien er niet omheen: Voldemort is pissed. Echt pissed. Al die Horcruxes die eraan gaan, die eindeloze nederlagen, de constant knagende wetenschap dat een tiener hem constant een stap voor is... het is genoeg om zelfs de kalmste Dark Lord over de rooie te laten gaan. Dus, wat doet Voldemort? Hij verzamelt zijn Death Eaters (een stelletje sneue figuren, eerlijk gezegd) en valt Hogwarts aan. Ja, je leest het goed: Hogwarts. Alsof die school niet al genoeg ellende heeft meegemaakt met trollen in de toiletten en Professor Quirrell met Voldemort's gezicht op zijn achterhoofd.
De Belangrijkste Slag: Meer dan alleen toverstokken
De slag om Hogwarts is episch. Denk aan Lord of the Rings, maar dan met meer spreuken en minder elfen. En serieus, iedereen vecht. Van Professor McGonagall die beelden tot leven wekt (Badass!) tot Molly Weasley die Bellatrix Lestrange tot as reduceert ("Not my daughter, you Btch!"). Het is chaos, maar het is glorieuze chaos. En ja, er gaan een paar personages dood waar we om geven. Ik zal geen namen noemen (Snape, Fred… snif), maar neem maar een doos tissues mee.
Must Read
- Neville Longbottom: Hij wordt eindelijk de held die we altijd wisten dat hij was. Hij doodt Nagini, Voldemort's laatste Horcrux, met het zwaard van Godric Gryffindor. Die jongen heeft echt een karakterontwikkeling gehad, hè? Van onhandige kluns tot drakenmoordenaar.
- Harry Potter: Hij doet zijn ding, weet je wel. Loopt rond, kijkt intens, en laat Voldemort denken dat hij dood is (een truc die hij al eens eerder heeft uitgehaald, laten we eerlijk zijn).
- Ron en Hermelien: Eindelijk, eindelijk, bekennen ze hun liefde voor elkaar. Het duurde langer dan een Harry Potter-boek lezen, maar het is het waard.
De Waarheid Over Snape: Altijd…
Oké, we moeten het hier even over hebben. Snape's dood is hartverscheurend. Maar nog hartverscheurender is de waarheid die we vlak daarna ontdekken: Snape was altijd al verliefd op Lily Potter, Harry's moeder. Altijd. En hij heeft Harry al die tijd beschermd uit liefde voor haar. Ik weet het, het is moeilijk te verwerken. Ik heb na het lezen van dat hoofdstuk zeker een week lang alleen maar in een hoekje gehuild en Severus Snape fanfiction gelezen.
Het ding met Snape is dat hij een complex personage is. Hij is niet goed, hij is niet slecht, hij is... ingewikkeld. Net als die ene oom op familiefeesten die altijd dronken is en controversiële dingen zegt, maar die je stiekem toch wel mag. Alleen is Snape dan een briljante tovenaar die spion is voor Dumbledore en een onsterfelijke liefde koestert.
De Ultimate Confrontatie: Harry vs. Voldemort (Round 2, Billion)
En dan, het moment waar we allemaal op hebben gewacht: Harry vs. Voldemort. De strijd tussen goed en kwaad. De Chosen One tegen de Dark Lord. Het is een intense confrontatie, met spreuken die alle kanten op vliegen en een Voldemort die er echt niet meer zo charmant uitziet (al die Horcruxes doen geen wonderen voor je huid).
Maar de clou is: Harry is de eigenaar van de Elder Wand, omdat hij Draco Malfoy heeft ontwapend (die op zijn beurt Dumbledore had ontwapend...). Ja, het is ingewikkeld. Het komt erop neer dat Voldemort zichzelf doodt met zijn eigen dodelijke vloek. Boom. Game over, Voldemort. Goed gedaan, Harry! Applaus voor de jongen die blijft leven!
Epiloog: 19 jaar later… (en een paar kritiekpunten)
De film eindigt met een scène die zich 19 jaar later afspeelt. Harry, Ron, Hermelien, Ginny... ze staan allemaal op perron 9 ¾ en zwaaien hun kinderen uit die op weg zijn naar Hogwarts. Het is een zoete scène, maar laten we eerlijk zijn: de make-up van de oudere personages is... bedenkelijk. Ze zien eruit alsof ze een gevecht met een pot bruine schoensmeer hebben verloren.
Maar afgezien van die kleine onvolkomenheid is het een mooi einde. We zien dat Harry eindelijk vrede heeft gevonden, dat Ron en Hermelien samen zijn (eindelijk!), en dat de volgende generatie heksen en tovenaars op weg is naar Hogwarts om hun eigen avonturen te beleven. En dat, mijn lieve mensen, is het verhaal van Harry Potter.
Kleine weetjes voor de Potter-fanaten:
- Alan Rickman (Snape) wist het einde van Snape's verhaal al voordat de boeken uitkwamen: J.K. Rowling vertelde hem een paar belangrijke details over Snape's achtergrond zodat hij de rol beter kon spelen. Hij wist dus meer dan de rest van ons!
- De Dementors werden geïnspireerd door Rowling's eigen depressie: Ja, die enge wezens die alle vreugde uit je zuigen zijn gebaseerd op persoonlijke ervaringen. Serieus, J.K. Rowling heeft het niet makkelijk gehad.
- Daniel Radcliffe heeft meer dan 80 toverstokken gebroken tijdens het filmen: Ja, die jongen was geen fan van zachte materialen blijkbaar. Stel je voor dat je degene bent die die toverstokken moest vervangen!
- De Kus van de Dementor werd beoordeeld als een van de engste filmscènes ooit: Niet zo gek, het is behoorlijk creepy.
Conclusie: Is het de moeite waard? Absoluut!
Harry Potter en de Relieken van de Dood - Deel 2 is een geweldige film. Het is een waardige afsluiting van een van de meest geliefde franchises aller tijden. Het is spannend, emotioneel, grappig en episch. Dus, als je hem nog niet hebt gezien (wat, serieus, waar ben je al die tijd geweest?), ga hem dan kijken. Pak een zak popcorn, een deken en bereid je voor op een achtbaan van emoties. En vergeet de tissues niet, voor Snape. Altijd…
En nu ga ik *Harry Potter and the Cursed Child (het toneelstuk) lezen en hopen dat het niet alles verpest. Fingers crossed!
