How To Be Alone Book Jonathan Franzen

Oké, stel je voor: je zit in een café, latte in de ene hand, een kruimel van die veel te dure brownie in je mondhoek. En je hoort iemand zeggen: "Jonathan Franzen? Die man die boeken schrijft die zó lang zijn dat je er een spier van scheurt als je ze optilt? En nu een boek over... alleen zijn? Serieus?"

Ja, serieus. Franzen, de man die ons dikke pillen als The Corrections en Freedom gaf, waagde zich aan het essayistische genre met How To Be Alone. En geloof me, het is minder deprimerend dan het klinkt. Minder Edvard Munch schreeuwend en meer... een ietwat sarcastische oom die je ongevraagd advies geeft. Dat is Franzen's vibe in dit boek.

Waar gaat het in hemelsnaam over?

In de basis is How To Be Alone een verzameling essays waarin Franzen zich afvraagt hoe we in deze digitale wereld nog echt verbinding maken met elkaar en met onszelf. Hij worstelt met de opkomst van het internet, de afnemende leesvaardigheid, en de algemene commercialisering van de cultuur. Klinkt zwaar? Misschien. Maar hij doet het op een manier die je af en toe laat gniffelen.

Denk eraan, dit is 2002! Internet was toen nog het Wilde Westen, een ongetemde frontier van geocities websites en dial-up modem geluiden die je nachtmerries bezorgden. Franzen was er niet bepaald fan van, en dat laat hij je weten.

De Digitale Apocalyps (volgens Franzen)

Volgens Franzen (in een notendop):

• Internet is slecht voor lezen: We besteden onze tijd aan het scrollen door zinloze updates in plaats van het lezen van epische literatuur. (Ironisch genoeg lees je dit nu online, hé? Checkmate, Franzen!).
• E-mail ruïneert je leven: Al die ongelezen e-mails stapelen zich op als een mentale vuilnisbelt. (Hij had nog geen idee van de invasie van TikTok-filmpjes die later zou komen).
• We verliezen onze privacy: Big Brother kijkt mee, maar dan met een pixelated gezicht.

Overdreven? Misschien. Maar laten we eerlijk zijn, hij had wel een punt. We zijn verslaafd aan onze schermen. En die ene keer dat je je telefoon vergeet, voelt het alsof je een ledemaat bent kwijtgeraakt.

De paradox van "Alleen Zijn"

Het bizarre is dat Franzen's boek, ondanks de titel, niet per se gaat over letterlijk alleen zijn. Het gaat meer over het vinden van authentieke verbinding in een wereld die steeds meer gefragmenteerd en oppervlakkig wordt. Het gaat over de kwaliteit van je relaties, niet de kwantiteit van je Facebook-vrienden.

Franzen is een beetje zoals die oude brombeer die je vertelt dat je je telefoon moet weggooien en een boek moet lezen... via een essay. De ironie is om te lachen.

Franzen's Tips (soort van) voor Authentieke Verbinding:

• Lees! Serieus, doe het gewoon: Dompel jezelf onder in boeken. Laat je meevoeren door verhalen. Vergeet even de realiteit (of nou ja, dat probeert Franzen).
• Wees kritisch over technologie: Laat je niet domweg meeslepen door de nieuwste trends. Denk na over de impact van technologie op je leven. (En ja, Franzen zou waarschijnlijk een hekel hebben aan AI-chatbots zoals deze).
• Waardeer echte relaties: Investeer in de mensen die belangrijk voor je zijn. Ga diepgaande gesprekken aan. Laat zien dat je om ze geeft. (En zet die telefoon weg!)
• Accepteer eenzaamheid: Eenzaamheid is niet per se slecht. Het kan een kans zijn voor reflectie en zelfontdekking. (Maar niet te veel, dan word je net zo'n knorrige schrijver als Franzen).

Is het de moeite waard?

Dus, moet je How To Be Alone lezen? Als je zin hebt in een boek dat je aan het denken zet, je af en toe laat lachen, en je misschien een beetje schuldgevoel geeft over je schermtijd... absoluut!

Het is geen feel-good literatuur. Het is meer feel-slightly-uncomfortable-but-in-a-good-way literatuur. Franzen is een meester in het blootleggen van de ongemakkelijke waarheden van het moderne leven.

En laten we eerlijk zijn, we kunnen allemaal wel wat gezonde ongemakkelijkheid gebruiken, toch? Zeker als het komt van een schrijver die boeken zo zwaar maakt dat je ze als gewichten kunt gebruiken in de sportschool. #FranzenFitness

Vergeet de hype, onthoud de kern

Uiteindelijk is How To Be Alone geen anti-technologie manifest. Het is een pleidooi voor aandacht. Aandacht voor elkaar, aandacht voor de wereld om ons heen, en vooral, aandacht voor onszelf.

Dus, leg die telefoon even weg. Sluit je laptop. Pak een boek (misschien niet van Franzen, begin met iets korts!). En ga de echte wereld in. Wie weet ontdek je dat alleen zijn... helemaal niet zo erg is. Of dat je een heel interessant gesprek kunt hebben met die kruimel brownie op je mondhoek.

Oké, oké, dat laatste was misschien een beetje te ver. Maar het punt is: wees bewust. En lees Franzen. Misschien. Of niet. Het is jouw leven. Leef het (met of zonder scherm).