Het Lied Van De Wolken Sarah Lark

Oké, laten we het even hebben over Het Lied Van De Wolken van Sarah Lark. En nee, we gaan het niet hebben over wolken als in fluffy witte dingen in de lucht waar schaapjes achter schuilen. Hoewel... er misschien wel wat schaapjes in voorkomen, figuurlijk dan. Denk eerder aan een dikke pil historische fictie, zo eentje die je meeneemt op vakantie en waar je minstens een week zoet mee bent.

Ken je dat gevoel dat je een boek oppakt en denkt: "O jee, dit wordt een avond Wikipedia raadplegen om te snappen waar het allemaal over gaat"? Nou, dat gevoel had ik dus ook een beetje bij het begin. Koloniale geschiedenis, Nieuw-Zeeland, Maoris, Europese settlers... Het is alsof je aardrijkskunde, geschiedenis én culturele antropologie in één blender gooit. Maar geen paniek! Sarah Lark weet het allemaal zo te verpakken dat je er eigenlijk best wel snel inzit.

Het verhaal is...tja, je kent het wel

Het verhaal draait om een paar generaties vrouwen, met een focus op hun liefdes, hun struggles en hun plek in een snel veranderende wereld. Klinkt bekend, toch? Het is eigenlijk net een grote familie soap, maar dan met schapenboerderijen en Maori-cultuur in plaats van botox en reality TV. Maar eerlijk is eerlijk, de drama is net zo sappig!

Je hebt dus de 'onafhankelijke vrouw' (altijd een must in dit soort boeken), de 'moederlijke figuur' (die alles bij elkaar houdt), en de 'rebelse tiener' (die alles overhoop gooit). Het is een soort Bingewatch-waardige serie, maar dan in boekvorm. Denk aan Downton Abbey, maar dan down under.

En dan de romantiek! Oh, de romantiek! Er is liefde, er is verraad, er is verboden liefde... Het is alsof Sarah Lark een hele pot harlequin-saus over de pagina's heeft gegoten. Soms is het een beetje klef, let's be honest, maar stiekem vind je het toch heerlijk. Het is net als die foute guilty pleasure film die je op zondagmiddag kijkt als het regent.

De Maori cultuur: meer dan alleen haka's

Wat Het Lied Van De Wolken echt interessant maakt, is de manier waarop Sarah Lark de Maori cultuur in het verhaal verweeft. Ze doet haar best om het op een respectvolle en genuanceerde manier te presenteren. Het is niet alleen maar "oh, kijk, exotische mensen met tattoos", maar je krijgt echt een inkijkje in hun tradities, hun waarden en hun worstelingen met de kolonisatie.

Natuurlijk, het is fictie, en je moet het met een korreltje zout nemen. Maar het zet je wel aan het denken over de impact van kolonisatie op inheemse bevolkingen. En wie weet, misschien krijg je erdoor zin om je eens wat meer in de Maori cultuur te verdiepen. In ieder geval leer je meer dan alleen de Haka.

Soms voelt het alsof je door een geschiedenisboek bladert, maar dan een geschiedenisboek dat je wél geboeid houdt. Er zitten genoeg interessante details in over het leven in Nieuw-Zeeland in die tijd. Je leert over schapenboerderijen, over de omgang met de Maori, en over de struggles van de kolonisten om een nieuw leven op te bouwen. Het is alsof je heimelijk een beetje slim wordt tijdens het lezen.

De setting: adembenemend Nieuw-Zeeland

Nieuw-Zeeland! Alleen al de setting maakt het boek de moeite waard. Sarah Lark weet het landschap zo levendig te beschrijven dat je er bijna zelf bent. Je ziet de groene heuvels voor je, je voelt de wind in je haar, en je ruikt de zilte zee. Het is net alsof je een gratis reis naar Nieuw-Zeeland krijgt, maar dan zonder de lange vlucht en de jetlag.

En als je na het lezen van het boek nog steeds geen zin hebt om Nieuw-Zeeland te bezoeken, dan weet ik het ook niet meer. De beschrijvingen van de natuur zijn zo gedetailleerd en sfeervol dat je je bijna kunt voorstellen hoe het is om daar te wonen. Zelfs als je geen fan bent van schapen.

De beschrijvingen van de Maori dorpen, de rituelen en de kleding zijn ook erg indrukwekkend. Je krijgt echt het gevoel dat je een andere wereld binnenstapt. En dat is precies wat goede historische fictie moet doen: je meenemen naar een andere tijd en plaats, en je even laten ontsnappen aan de realiteit.

Dus, is het de moeite waard?

Absoluut! Als je op zoek bent naar een dikke pil historische fictie die je even helemaal meeneemt, dan is Het Lied Van De Wolken zeker een aanrader. Verwacht geen literair meesterwerk, maar wel een boeiend verhaal met interessante personages, een prachtige setting en een vleugje romantiek.

Het is het soort boek dat je meeneemt op vakantie, dat je 's avonds in bed leest met een kop thee, en dat je achterlaat met een voldaan gevoel. Het is als een goede baklava, zoet, een beetje zwaar, maar oh zo lekker!

En ja, er zitten clichés in, en ja, soms is het een beetje melodramatisch. Maar dat hoort er gewoon bij. Het is net als met pizza: soms heb je gewoon zin in een foute pizza met te veel kaas en ananas. En Het Lied Van De Wolken is zo'n guilty pleasure boek. Dus, pak 'm op, nestel je in de bank, en laat je meevoeren naar de groene heuvels van Nieuw-Zeeland!

Conclusie? Het is een lekker weglezend boek dat je even doet vergeten dat de afwas nog staat te wachten en de wasmand overstroomt. En soms is dat precies wat je nodig hebt.