Het Eiland Van De Verdwenen Bomen Nrc

Ken je dat gevoel? Dat je een boek leest en ineens helemaal verdwijnt in een andere wereld? Alsof je zelf op avontuur bent? Nou, dat had ik dus met "Het Eiland van de Verdwenen Bomen" van Elif Shafak, recensie gelezen in de NRC. En geloof me, het is niet zomaar een boek, het is een reis.

Het verhaal draait om een vijgenboom, een onwaarschijnlijke verteller, die wortel heeft geschoten op Cyprus. Klinkt misschien een beetje gek, een pratende boom? Maar wacht maar af! Deze boom heeft alles meegemaakt. Hij heeft liefde zien bloeien, haat zien opborrelen en de meest intense momenten van het eiland gevoeld. Zie het als je eigen opa die je, gezeten op de veranda, verhalen vertelt over lang vervlogen tijden. Je weet wel, die verhalen die je eigenlijk al honderd keer gehoord hebt, maar die je toch steeds weer boeien.

Een Eiland vol Verhalen

Cyprus, dat is niet zomaar een vakantie-eiland met mooie stranden. Het is een eiland met een super rijke en complex geschiedenis. Grieken, Turken, allemaal leven ze er (of leefden ze er) door elkaar. En dat zorgt voor spanningen, begrijp je? Alsof je twee families hebt, die constant ruzie maken over wie de beste stoel in de woonkamer heeft. Dat kan flink escaleren!

Shafak weet die spanningen zo goed te vangen. Ze schrijft over de liefde tussen Kostas, een Griekse Cyprioot, en Defne, een Turkse Cyprioot. Een liefde die eigenlijk niet mag, omdat de families elkaar niet vertrouwen. Denk aan Romeo en Julia, maar dan met meer zon en olijven.

De boom, die zich in de loop der jaren steeds dieper heeft geworteld, is getuige van hun geheime ontmoetingen in een taverne genaamd “The Happy Fig”. Hij ziet de bloei van hun liefde, maar ook de pijn en het verdriet wanneer de politieke situatie escaleert en ze gedwongen worden te vluchten.

En dat is waar het boek je echt raakt. Het laat je zien hoe politiek, oorlog en haat echte mensen beïnvloeden. Dat zijn geen abstracte begrippen meer, maar gevoelens van angst, verlies en gemis die je in je eigen hart voelt.

Waarom zou je dit boek lezen?

Oké, even heel eerlijk. Waarom zou je, in deze tijd van Netflix, Instagram en TikTok, een boek lezen over een pratende boom op Cyprus? Goede vraag! Hier komen een paar redenen:

• Het is een prachtige liefdesgeschiedenis: Wie houdt er nou niet van een goed liefdesverhaal? Zeker als het zo complex en emotioneel is als dit. Het is niet alleen de liefde tussen Kostas en Defne, maar ook de liefde voor het eiland, voor de natuur en voor de mensen.
• Je leert iets over geschiedenis: Zonder dat het aanvoelt als een geschiedenisles, leer je enorm veel over Cyprus. Je begrijpt de complexiteit van de situatie en de impact van het conflict op de levens van de mensen. Het is alsof je stiekem iets leert, terwijl je eigenlijk gewoon geniet van een goed verhaal.
• Het is een anders verhaal: Een pratende boom als verteller? Serieus? Ja, serieus! Het geeft een uniek perspectief op de gebeurtenissen. De boom is objectief, hij heeft geen politieke agenda. Hij observeert, hij voelt en hij vertelt.
• Het zet je aan het denken: Het boek laat je nadenken over identiteit, over nationalisme, over haat en over liefde. Het stelt vragen die je niet zomaar kunt beantwoorden en het daagt je uit om verder te kijken dan je neus lang is.
• Het is goed geschreven: Elif Shafak is een meester in het vertellen van verhalen. Haar taal is prachtig, haar personages zijn levensecht en haar plot is meeslepend. Je wordt gewoon meegenomen in het verhaal en je wilt het boek niet meer wegleggen.

Denk er eens over na. Stel je voor dat je eigen boom in de tuin kon praten. Wat zou die je vertellen? Over de kinderen die er in geklommen zijn, over de vogels die er een nestje in hebben gebouwd, over de seizoenen die voorbij zijn gegaan. Het zou je waarschijnlijk een heel ander perspectief geven op je eigen leven.

Wat maakt het boek zo speciaal?

Wat mij vooral is bijgebleven, is de manier waarop Shafak de menselijke connectie met de natuur laat zien. De boom is niet zomaar een decorstuk, het is een deel van het verhaal. Hij is verbonden met de mensen, met het eiland, met de geschiedenis. En dat laat je nadenken over onze eigen relatie met de natuur. Zijn we wel zuinig genoeg op onze planeet? Luisteren we wel naar de signalen die de natuur ons geeft?

Daarnaast is het knap hoe Shafak de verschillende culturen op Cyprus tot leven brengt. Je voelt de warmte van de Griekse tavernes, de geur van de Turkse thee, de trots van de Cyprioten. Ze laat je zien dat ondanks de verschillen, er ook veel overeenkomsten zijn. Dat mensen, ongeacht hun achtergrond, dezelfde dromen en dezelfde angsten hebben.

Het boek is niet perfect. Sommige stukken zijn wat langdradig, en de politieke context kan soms ingewikkeld zijn. Maar dat is juist wat het boek zo realistisch maakt. Het leven is niet perfect, en Cyprus is dat zeker niet. Maar dat maakt het verhaal juist zo krachtig.

Dus, als je op zoek bent naar een boek dat je raakt, dat je aan het denken zet en dat je meeneemt op een onvergetelijke reis, dan is "Het Eiland van de Verdwenen Bomen" zeker een aanrader. En ja, ook al lees je normaal gesproken alleen maar de korte nieuwsberichten in de NRC, dit boek is echt de moeite waard.

Pak een kop thee, kruip op de bank en laat je meevoeren naar Cyprus. Je zult er geen spijt van krijgen!

En wie weet, ga je na het lezen van dit boek wel heel anders naar de bomen in je eigen omgeving kijken…