Het Achtste Leven Nino Haratischwili

Zo, zet je schrap en bestel nog maar een kop koffie, want ik ga je een verhaal vertellen. Een verhaal zo episch, zo groots en meeslepend, dat je er spontaan Georgisch van gaat leren. We hebben het over Het Achtste Leven (Voor Brilka) van Nino Haratischwili. Ja, die titel klinkt al als een belofte, toch?

Wat is het? Een steenbakkerij?

Nee, gekkie! Het is een boek. Een dik boek. Serieus dik. Alsof iemand 'Oorlog en Vrede' heeft gegeten en toen 'De Toverberg' heeft uitgepoept. Maar dan in het Georgisch, vertaald naar het Nederlands, en met een smaak van chocolade. Of eigenlijk, van bittere chocolade, want het verhaal is niet altijd een feestje.

Stel je voor: een familiesaga die zich uitstrekt over de hele 20e eeuw, met de focus op de turbulentie in Georgië, een land dat zichzelf voortdurend opnieuw lijkt uit te vinden (soms met geweld). Denk aan tsaren, revoluties, Sovjet-Unie, onafhankelijkheid en alles wat daar tussenin zit. Het is alsof iemand de geschiedenis van Georgië heeft gepakt, er een mixer op heeft gezet en er vervolgens een familieverhaal doorheen heeft gedraaid. En dat alles dus in dat ene dikke boek.

Waar gaat het eigenlijk over? (Zonder in spoilers te vervallen!)

Oké, oké, geen paniek. We gaan niet spoilen, beloofd. Maar in het kort: het draait om de familie Jasji, die bekend staat om hun chocolade met een geheim recept. Die chocolade is trouwens niet zomaar een zoete traktatie. Het is meer een soort magisch artefact dat de levens van de familieleden beïnvloedt. Sommigen vinden het heerlijk, anderen worden er compleet gestoord van. Je kunt het zien als de Georgische versie van Willy Wonka, maar dan met een politiek incorrect randje en heel veel wodka.

We volgen de levens van verschillende generaties Jasji's, van de vroege 20e eeuw tot aan het begin van de 21e. Elke generatie worstelt met de politieke en sociale omstandigheden van hun tijd, en de chocolade speelt daar vaak een cruciale rol in. Denk aan liefde, verraad, oorlog, ballingschap, en heel veel drama. Het is alsof je naar een Georgische soap opera kijkt, maar dan eentje die je aan het denken zet over de geschiedenis en de menselijke conditie. En ja, er is dus die verdomde chocolade.

Belangrijkste ingrediënten (van het verhaal, niet van de chocolade):

• Een epische setting: Georgië, in al zijn glorie en ellende.
• Sterke vrouwen: De Jasji-vrouwen zijn geen doetjes. Ze zijn veerkrachtig, intelligent en vastberaden. Ze nemen geen genoegen met een bijrol in hun eigen leven.
• Familiebanden: Soms warm en liefdevol, soms verwrongen en destructief. Familie is alles, en dat is soms een zegen en soms een vloek.
• Een vleugje magie: Die chocolade, hè? Het is niet zomaar chocolade. Het is bijna een personage op zich.
• Heel veel geschiedenis: Je leert meer over Georgië dan je ooit voor mogelijk had gehouden. Bonuspunten als je na het lezen de Georgische vlag kunt tekenen uit je hoofd.

Waarom zou ik dit lezen? (Behalve dan dat ik je dat net verteld heb!)

Goede vraag! Het is een flinke investering, zowel qua tijd als qua moeite. Maar geloof me, het is het waard. Het Achtste Leven is meer dan alleen een boek. Het is een ervaring. Het is een reis door de tijd en door een cultuur die je misschien nog niet zo goed kent. Het is een verhaal dat je bijblijft, lang nadat je de laatste bladzijde hebt omgeslagen.

Stel je voor: je zit aan het strand, met een cocktail in je hand, en je bent helemaal verdiept in dit verhaal. Je voelt de warme zon op je huid, je hoort de golven ruisen, en je bent tegelijkertijd in Georgië, in de 20e eeuw, samen met de familie Jasji. Klinkt goed, toch? (Oké, misschien is een warme deken en een kop thee een betere setting. Het is maar een idee.)

Nog meer redenen:

• Je wilt eens iets anders dan de zoveelste thriller of feelgoodroman. Dit is literatuur met een hoofdletter L.
• Je bent geïnteresseerd in geschiedenis. Georgië is een fascinerend land met een roerige geschiedenis.
• Je houdt van sterke personages. De Jasji-familie is onvergetelijk.
• Je bent niet bang voor een beetje uitdaging. Het is een dik boek, maar het is zeker niet saai.
• Je wilt indruk maken op je boekenclub. Wedden dat niemand anders dit boek al gelezen heeft?

Is het moeilijk te lezen? (Ik ben niet zo’n boekenwurm.)

Laten we eerlijk zijn: het is geen kinderboek. Er zitten veel personages in, er zijn verschillende tijdlijnen en de historische context kan soms overweldigend zijn. Maar Haratischwili is een meesterlijke verteller. Ze weet hoe ze je moet vasthouden, hoe ze je moet boeien en hoe ze je moet laten meeleven met haar personages.

Het helpt trouwens om een stamboom van de Jasji-familie bij te houden. En misschien een kaart van Georgië. En een woordenboek met Georgische woorden (voor de show, natuurlijk). Maar serieus, laat je niet afschrikken door de complexiteit. Het is het allemaal waard.

Wat kan ik verwachten? (Een garantie op tranen?)

Emoties. Heel veel emoties. Lachen, huilen, woede, verdriet, vreugde, hoop, wanhoop. Je gaat het allemaal voelen. Je gaat je verbonden voelen met de personages, je gaat je zorgen maken om ze, je gaat ze liefhebben en haten. Bereid je voor op een emotionele rollercoaster.

En ja, er zullen tranen vloeien. Maar dat is oké. Het is goed om te huilen. Het is een teken dat je leeft. En het is een teken dat je een goed boek aan het lezen bent. Vooral als je huilt om een fictief personage dat al lang dood is. Dan weet je dat je goud in handen hebt.

Conclusie: Moet ik dit boek lezen? (Echt waar?)

JA! Stop met lezen van deze flauwekul en ga naar de boekwinkel. Of bestel het online. Of leen het van de bieb. Of steel het van je buurvrouw (nee, grapje!). Maar lees dit boek. Het is een meesterwerk. Het is een must-read. Het is een boek dat je leven zal veranderen. (Oké, misschien niet letterlijk. Maar het zal je kijk op de wereld wel veranderen.)

En als je het uit hebt, kom dan terug en vertel me wat je ervan vond. Dan kunnen we samen huilen over de tragische levens van de Jasji-familie en ons afvragen hoe die chocolade nou precies smaakte. Tot die tijd: veel leesplezier!