Herman Finkers Poezie Zo Moeilijk Nie

Oké, luister. Ik zat dus laatst in een café, zo'n bruine kroeg met een te lange kat en een menukaart uit 1983. Komt die buurman van mijn broer, Henk, binnen. Henk is... laten we zeggen 'enthousiast' over alles. Hij had net een bundel Herman Finkers gedichten gekocht, 'Poezie Zo Moeilijk Nie'. En hij, Henk dus, riep meteen: "Moet je horen, dit is echt diepzinnige shit!" Nou, ik dacht: 'Daar gaan we weer.'

Maar eerlijk is eerlijk, die bundel is best leuk. Niet dat ik nu ineens de nieuwe Slauerhoff ben, maar ik heb wel gelachen. En misschien... heel misschien... zelfs een beetje nagedacht. (Niet te veel, natuurlijk. Anders verbranden de hersencellen.)

Wat maakt Finkers' poëzie nou zo... Finkers?

Het geheim? Het is dus niet zo moeilijk! Je hoeft geen Nietzsche te hebben gelezen om te snappen waar Finkers het over heeft. Geen complexe metaforen, geen obscure verwijzingen naar de Griekse mythologie (tenzij hij een grap maakt over Zeus die zijn onderbroek kwijt is, dat zou zomaar kunnen). Finkers is als een Frikandel Speciaal: rechttoe rechtaan, een beetje vet, maar oh zo bevredigend.

Humor, natuurlijk!

Dit is Herman Finkers, mensen! De man die ons ooit vertelde dat "elk nadeel heb z'n voordeel." Verwacht dus geen zware drama's over levenspijn en existentiële crises. Oké, misschien een klein beetje existentialisme, maar dan verpakt in een dikke laag zelfspot en droge humor. Het is poëzie waar je van gaat gniffelen, niet van gaat huilen (tenzij je lacht tot je erbij gaat huilen, dat kan). Een van mijn favorieten is de gedachte dat god waarschijnlijk ook gewoon maar een programmeur is die af en toe wat bugs moet fixen.

Simpliciteit als kracht

Finkers gebruikt een eenvoudige taal. Geen lange, ingewikkelde zinnen met tien bijzinnen en een voetnoot. Nee, korte, krachtige zinnen. Het klinkt bijna alsof hij het ter plekke heeft bedacht, wat waarschijnlijk ook zo is (sorry, Herman!). En juist die eenvoud maakt het zo toegankelijk. Iedereen kan het begrijpen. Zelfs Henk, de buurman van mijn broer.

Het absurde omarmen

Finkers is niet bang om het absurde op te zoeken. Dingen die nergens op slaan, maar toch... ergens... een beetje kloppen. Een voorbeeld? Denk aan gedichten over pratende planten, of over de zinloosheid van het bestaan van theelepels. Het is onzin, ja, maar het is vermakelijke onzin. Het is alsof je in een droom bent beland waar alles net iets anders is dan normaal.

Voor wie is deze bundel?

Poezie Zo Moeilijk Nie is perfect voor:

• Mensen die denken dat poëzie saai en elitair is.
• Liefhebbers van droge humor en absurdisme.
• Iedereen die wel eens een glimlach kan gebruiken.
• Mensen die niet bang zijn om een beetje na te denken, maar dan wel op een luchtige manier.
• Henk, de buurman van mijn broer. (Hij zou hem waarschijnlijk toch al gekocht hebben).

Het is niet perfect voor:

• Mensen die op zoek zijn naar diepzinnige analyses van de wereldpolitiek in dichtvorm.
• Serieuze poëziekenners die alleen genoegen nemen met Shakespeare of Dante.
• Mensen die een hekel hebben aan humor. (Serieus, wat doe je dan in dit café?).

Enkele voorbeelden (om je te overtuigen)

Oké, ik ga geen hele gedichten uitpluizen. Maar hier zijn wat voorbeelden van Finkers' briljante (of juist compleet gestoorde) geest:

• "Waarom duurt het in de winter zo lang voordat de trein vertrekt? Omdat de rails dan kouder zijn en daardoor langzamer samentrekken."
• "Ik heb een boek geschreven over de dood. Het is nog niet af, maar het einde is in zicht."
• "Ik ben bang voor spinnen. Niet zozeer voor de spinnen zelf, maar meer voor het feit dat ze in staat zijn om zulke ingewikkelde webben te maken. Ik kan dat niet eens met Lego."

Zie je? Goud. Pure, onversneden Finkers-goud.

Conclusie: Gewoon lezen, niet zo moeilijk doen!

Laat je niet afschrikken door het woord 'poëzie'. Herman Finkers maakt het toegankelijk, grappig en zelfs een beetje ontroerend. Het is poëzie voor mensen die eigenlijk niet van poëzie houden. En wie weet, misschien ontdek je wel dat je het stiekem toch wel leuk vindt. Net als ik, en Henk, de buurman van mijn broer. Dus, ga naar de boekhandel (of bestel online, ik ben geen reclamebureau), koop die bundel, en laat je verrassen. En als je het niks vindt? Tja, dan heb je in ieder geval iets om te verbranden als de kachel leeg is. (Maar dat zou zonde zijn, toch?).

En oh ja, mocht je Herman Finkers tegenkomen, zeg dan even dat ik hem de groeten doe. En dat hij me een gratis gesigneerd exemplaar van zijn volgende bundel moet sturen. Voor de wetenschap, natuurlijk. En voor de buurman van mijn broer. Die is er echt dol op.

Nu ga ik weer, mijn koffie wordt koud. En Henk, de buurman van mijn broer, staat net voor de deur. Ik vrees dat hij een nieuw gedicht van Finkers wil voordragen. Help!