Harry Potter Deel 7 Boek

Oké, laten we het even hebben over Harry Potter en de Relieken van de Dood. Boek zeven. De laatste. Het eindstation van een treinreis die voor velen van ons een levenslange avontuur is geweest. Denk er even over na: waar was je toen je 'm voor het eerst las? Ik weet het nog precies: op vakantie, in een veel te heet hotelkamertje, stiekem onder de dekens met een zak chips en een zaklamp. Alsof ik een staatsgeheim las.

De Eindafrekening: Het Leven is Net een Voldemort

Het is alsof Voldemort het ultieme examen is, snap je? Zoals die ene professor waar je echt bang voor was op school, maar dan maal duizend. Je wist dat hij er was, je wist dat je hem uiteindelijk moest confronteren, en je probeerde je er zo lang mogelijk onderuit te wurmen, net als Harry, Ron en Hermelien die stiekem afspreken en de school verlaten. Weet je nog die dagen dat je liever de afwas deed dan een wiskundesom maken? Dat is exact hoe ik me voelde bij Voldemort. Liever honderd keer afwassen!

Op de Vlucht: Net als een Slechte Rom-Com

Die hele periode waarin ze op de vlucht zijn, is eigenlijk best wel te vergelijken met een slechte rom-com. Je hebt een beetje irritatie (Ron die wegloopt, alsof hij niet genoeg aandacht krijgt – man up, Ron!), je hebt wat spanning (de Dooddoeners die achter ze aanzitten, alsof ze de laatste zak chips in de supermarkt proberen te bemachtigen), en je hebt wat onverwachte romantiek (die kus tussen Ron en Hermelien, eindelijk!). Het enige wat ontbreekt is een cheesy montagescène op vrolijke muziek.

Het voelde soms alsof ze verdwaald waren in een IKEA, zonder handleiding of Inbussleutel. Ze zochten naar Horcruxes, net alsof je naar je autosleutels zoekt net voordat je op tijd moet zijn. Chaos! Frustratie! De constante angst om ontdekt te worden! Oh, en de discussies. Man, die discussies! Zoals die eeuwige ruzies over wie er gelijk heeft tijdens het navigeren in de auto. "Ik zei toch dat we links moesten!" klinkt Harry waarschijnlijk mompelend als hij Voldemort weer eens net mist.

De Horcruxes: Het Opruimen van Oude Troep

De Horcruxes vernietigen voelde een beetje als het opruimen van die ene kamer waar je al jaren niet bent geweest. Je weet wel, die kamer waar je al je oude troep gooit en die je nooit meer durft te openen. Elke Horcrux vertegenwoordigt een deel van Voldemorts ziel, een stukje van zijn slechte persoonlijkheid. En het vernietigen ervan is niet makkelijk. Het is alsof je met je ex moet praten om te regelen wie de dvd-speler krijgt. Oncomfortabel en pijnlijk! Dat Medaillon, die Beker, dat Diadeem...allemaal oude ballast die eindelijk de deur uit moest.

En dan heb je nog het dagboek van Marten Vilijn. Je eerste dagboek lezen, toch? Genant! Dat is dus wat Harry, Ron en Hermelien met Voldemorts jeugdzondes meemaakten. Het is alsof je oude foto's terugvindt en denkt: "Wat droeg ik in hemelsnaam?!" Alleen dan 100 keer erger en levensbedreigend.

De Relieken van de Dood: Zoeken naar de Heilige Graal

De Relieken van de Dood…klinkt episch, toch? Maar eigenlijk is het net als het zoeken naar de perfecte outfit voor een date. Je wilt de juiste indruk maken, je wilt er goed uitzien, en je bent bereid om er veel moeite voor te doen. Alleen in dit geval gaat het om de perfecte tools om Voldemort te verslaan. De Zegevlier (zoals die ene perfect zittende jeans die je maar niet kan vinden), de Steen van Wederkeer (als in: je ex tóch nog een berichtje sturen om te kijken of er nog iets van de oude vlam over is, fout!), en de Onzichtbaarheidsmantel (die je gebruikt als je per ongeluk je ex tegenkomt in de supermarkt).

En die Zegevlier, man, die is zo verleidelijk! Net zoals die ene taart in de vitrine als je net op dieet bent. Je weet dat het niet goed voor je is, maar je kan er niet vanaf blijven. En net als bij die taart, kan het uiteindelijk je ondergang betekenen. Want macht, daar moet je mee oppassen!

Sneep: De Grootste Draaikont Aller Tijden

Sneep. Oké, wie zag die wending aankomen? Ik niet! Hij is de ultieme antiheld. De man van wie je dacht dat hij de bad guy was, maar die uiteindelijk gewoon hopeloos verliefd was. Het is alsof je erachter komt dat de gemene buurman eigenlijk gewoon een zachtaardige poezenliefhebber is. Zijn liefde voor Lily is zo intens, zo allesoverheersend, dat het bijna pijnlijk is. En al die tijd dacht je dat hij gewoon een nare, sarcastische leraar was!

Sneep is alsof hij meespeelt in een soapserie, maar dan wel eentje die geregisseerd is door iemand met een zwartgallig gevoel voor humor. Het moment dat je eindelijk begrijpt waarom hij zo deed, waarom hij zo haatdragend was, waarom hij Harry al die jaren heeft beschermd... Wow. Het is alsof er ineens een puzzelstukje op zijn plek valt, en je denkt: "Aha! Nu snap ik het!" Alleen is het dan wel te laat, want hij is net dood. Typisch Sneep.

De Slag om Zweinstein: Chaos!

De Slag om Zweinstein is de ultieme rommelmarkt, maar dan met tovenaars en Dooddoeners die elkaar proberen te doden. Iedereen vecht tegen iedereen, spreuken vliegen in het rond, en de chaos is compleet. Het is alsof je probeert je weg te banen door de menigte op Koningsdag, maar dan met meer explosies en minder oranje tompoucen.

En de doden... zucht. Fred Wemel, Remus Lupos, Nymphadora Tops...het voelt alsof je beste vrienden overlijden. Het is oneerlijk, het is verdrietig, en het laat je achter met een knoop in je maag. Het is net als wanneer je favoriete personage in een serie doodgaat. Je zit de rest van de aflevering te huilen en je vraagt je af waarom de schrijvers je dit aandoen. Maar uiteindelijk weet je dat het deel uitmaakt van het verhaal. Een gruwelijk deel, maar wel een essentieel deel.

Het Einde: Zo Zoet als Drop

En dan, eindelijk, is Voldemort verslagen. Harry wint. Hoera! Het is alsof je na een lange en zware reis eindelijk je bestemming bereikt. Je bent moe, je bent uitgeput, maar je bent ook ontzettend blij. Het voelt alsof je een marathon hebt gelopen en eindelijk over de finish komt. De opluchting is enorm.

Het epiloog, 19 jaar later, is alsof je oude schoolreünie bezoekt. Je ziet je oude vrienden terug, ze hebben kinderen, ze zijn ouder geworden... Het is een beetje melancholisch, maar ook heel mooi. Je ziet dat het leven verdergaat, dat de wonden helen, en dat de herinneringen blijven. En net als bij een schoolreünie vraag je je af: wat zou er van mij geworden zijn als ik andere keuzes had gemaakt? Zou ik ook een tovenaar zijn?

Harry Potter Boek Zeven is als een rollercoaster. Het is spannend, het is emotioneel, het is soms doodeng, maar het is altijd onvergetelijk. Het is het einde van een tijdperk, maar ook het begin van iets nieuws. En net als na een goede achtbaanrit wil je eigenlijk meteen weer opnieuw.

Dus pak die kop thee, kruip lekker onder een deken en herlees het gewoon nog eens. Want laten we eerlijk zijn, die magie, die zijn we toch stiekem allemaal wel een beetje gaan missen.