Harry Potter And The Dursleys

Oké, laten we het even hebben over die heerlijke, doch soms ietwat… aparte familieleden die we allemaal wel in onze levens hebben. Je weet wel, die mensen waar je met kerst nét iets harder om moet lachen dan eigenlijk grappig is, of diegene die altijd wel een mening klaar heeft, ook al heb je er niet om gevraagd. Wel, Harry Potter had de Dursleys. En geloof me, die spanden de kroon.

Denk je eens in: je komt er als weesjongetje terecht bij je enige levende familie, en wat krijg je? Een kamertje onder de trap (dat is echt het enige positieve aan die ruimte: het is klein en donker, ideaal om te verstoppen), kleren van je neef (waarover later meer) en een levensstijl die zo saai is dat je er spontaan claustrofobie van krijgt. Klinkt dat bekend? Misschien niet zo extreem, maar we hebben allemaal wel eens het gevoel gehad dat we in een omgeving zaten waar we net niet helemaal pasten.

Oom Herman: De Koning van de Burgerlijkheid

Oom Herman, alias Vernon Dursley, was het prototype van de succesvolle zakenman die bang was voor alles wat anders was. Man, die kerel had meer schrik van een veer dan mijn oma van een stofzuiger! Alles wat niet normaal was, werd direct de kop ingedrukt. Magie? Not on his watch! Vond je het niet stiekem grappig dat hij altijd rood aanliep als er iets 'vreemds' gebeurde? Doet me denken aan die keer dat mijn buurman een flamingo in zijn tuin zette. De reactie was episch vergelijkbaar.

Hij was dol op zijn boortjesfabriek (Grunnings: "boortjesfebriek"), zijn perfecte gazon en zijn afspraakjes met collega's. Kortom, hij was de belichaming van de saaie burgerman. Niets mis mee, natuurlijk, maar het was wel een compleet contrast met de magische wereld waar Harry eigenlijk thuishoorde. Het is net alsof je een rockster in een koorhemd dwingt te zingen. Het schuurt gewoon.

Tante Petunia: De Huisvrouw met een Geheim

Tante Petunia, de zus van Harry's moeder, was een heel ander verhaal. Ze was bezeten van netheid en properheid, en koesterde een soort van afgunst ten opzichte van haar zus. Ze zat vol onvervulde dromen, zo voelde je aan. Always een beetje een zure blik, alsof ze in een citroen had gebeten. Denk aan die tante die op elk familiefeest klaagt over haar kapotte bloemetjesgordijnen, terwijl iedereen eigenlijk wil weten hoe het met haar gaat. Dat. Was. Petunia.

Ze had ook een soort fascinatie voor Harry. Ze kon hem niet uitstaan, maar ze was er tegelijkertijd ook mee bezig. Die onderdrukte nieuwsgierigheid, de flashbacks naar Lily’s brieven van Zweinstein… Je voelde dat er meer achter zat. Een niet uitgesproken verdriet, een gemis. Een beetje zoals die ex-vriendin die je na jaren nog steeds stiekem op Facebook checkt. Je weet dat het geen goed idee is, maar je doet het toch.

Dirk Duffeling: De Pamperprins

En dan hebben we Dirk Duffeling, aka Dudley Dursley. De verwende neef van Harry, een wandelend en pratend vat vol ontevredenheid. Ik bedoel, die jongen kreeg letterlijk alles wat hij wilde, en was alsnog boos als er niet genoeg cadeautjes waren. Het is net alsof je een konijn een wortel geeft, en hij klaagt dat het niet een hele worteltaart is.

Dudley was het product van zijn omgeving. Hij werd verwend, gepamperd en aangemoedigd om Harry het leven zuur te maken. Een beetje zielig, eigenlijk. Een dikkertje dat werd gevoed met ongezonde traktaties, niet alleen qua eten, maar ook qua gedrag. Denk aan dat vervelende kind in de supermarkt die altijd een snoepje krijgt om hem stil te krijgen. Multiply that by ten, en je hebt Dudley.

Zijn transformatie aan het einde van de serie was wel interessant. Het feit dat hij toch nog ergens de moeite nam om Harry een soort van vaarwel te geven, liet zien dat er meer in hem zat dan alleen maar een verwende pestkop. Een klein sprankje hoop in een zee van middelmatigheid. Het bewijs dat zelfs de grootste eikels, in de diepte, een klein eikeltje van goede wil kunnen koesteren.

De ironie

De ironie van het verhaal is natuurlijk dat de Dursleys Harry juist beschermden. Door hem bij hen te laten wonen, zorgden ze ervoor dat hij beschermd was tegen de magische wereld, tot op zekere hoogte. Het was een soort van duistere deal die Dumbledore had gesloten om hem veilig te houden. Alsof je iemand opsluit in een kooi om hem te beschermen tegen roofvogels. Beetje krom, maar hey, het werkte wel.

Maar de manier waarop ze hem behandelden was natuurlijk onacceptabel. Het gebrek aan liefde, de verwaarlozing, de kleineerheid… Het heeft Harry zeker gevormd, maar niet per se op een positieve manier. Het is alsof je een plant probeert te laten groeien in een donkere kast. Het overleeft, maar het zal nooit volledig tot bloei komen, tenzij er licht komt.

Uiteindelijk zijn de Dursleys een spiegel van onszelf. Ze representeren de angsten, de vooroordelen en de kleinburgerlijkheid die we allemaal in ons dragen, in meer of mindere mate. Ze zijn een karikatuur van de middelmaat, uitvergroot tot een absurd niveau. En daardoor zijn ze, ondanks alles, ook wel weer… herkenbaar. Scary, hè?

De moraal van het verhaal? Misschien dat je je vervelende familieleden tóch net iets vaker moet bellen. Want ook al zijn ze soms irritant, ze horen wel bij je. En wie weet, zit er achter die zure blik van tante Petunia wel een diepe liefde verborgen, net zoals bij de Dursleys. Of niet. Maar het proberen kan geen kwaad, toch?

Of, in ieder geval, waardeer dat je niet onder de trap hoeft te slapen. Dat is altijd al een pluspunt. Dus, cheer up! Er is altijd iemand die het erger heeft, zelfs Harry Potter.