Guy T'sjoen Dancing With The Stars

Oké, stel je voor: ik zit dus gisteren in de zetel, met een bak chips zo groot als mijn hoofd, klaar voor een avondje guilty pleasure televisie. En wat staat er op? Juist, Dancing With The Stars. Maar deze aflevering was anders, jongens. Want deze aflevering… deze aflevering bevatte Guy T’Sjoen. Ja, de Guy T’Sjoen! Die van de hormonen en de wetenschap, en nu blijkbaar ook van de quickstep.

Guy T’Sjoen: Van Wetenschap naar Wervelwind?

Eerlijk? Toen ik het hoorde, dacht ik dat ze een grapje maakten. Guy T’Sjoen, die normaal gesproken druk is met het uitleggen van complexe medische zaken, nu in pailletten en een microfoon? Het klonk als een bad idee. Of, op zijn minst, een héél grappig idee. Ik bedoel, we kennen hem allemaal als die serieuze professor. Ik had hem eerder verwacht op een congres over de schildklier dan in een tango.

Maar goed, daar stond hij dan. En, verrassing!, hij zag er eigenlijk best goed uit. Ik bedoel, die man weet zich wel te kleden. Geen idee of dat zijn eigen idee was of dat de stylist van Dancing With The Stars een goddelijke ingreep had, maar chapeau! Het enige dat nog ontbrak, was een wetenschappelijke uitleg over de chemische reactie van de lijm die zijn glitterpak bij elkaar hield.

De Jury: Enthousiast of Beleefd?

De jury, die zoals gewoonlijk bestond uit een mix van professionele dansers, een bekende zanger(es) en iemand die ooit iets met televisie heeft gedaan, keek er net zo verbaasd naar als ik. Je zag ze denken: "Oké, wat gaat dit worden?" En eerlijk is eerlijk, de eerste stappen waren… euh… aanwezig. Je kon zien dat hij zijn best deed, maar dat dansen toch echt iets anders is dan een powerpoint presentatie over testosteron.

Maar! Er zat progressie in! En dat is natuurlijk wat de jury wil zien. Ze gaven hem punten, een mix van "goed geprobeerd" en "je hebt potentieel". Ik denk dat ze vooral onder de indruk waren van zijn lef. En dat is toch ook wat waard, niet?

• De Minpunten: Misschien niet de meest soepele bewegingen. Misschien een lichte stijfheid. Misschien leek het af en toe alsof hij probeerde een moeilijke wetenschappelijke formule uit te rekenen met zijn voeten.
• De Pluspunten: Hij had er duidelijk plezier in! En dat is besmettelijk. Plus, hij durfde! Dat is al de helft van de overwinning.

De Danspartner: Een Heilige met Geduld

Over zijn danspartner gesproken: die verdient een lintje! Ik bedoel, om iemand die meer gewend is aan spreadsheets dan aan salsa op een dansvloer te krijgen… dat vereist een engelengeduld. Ik kan me voorstellen dat ze na de trainingen een hele fles wijn nodig had (of misschien twee!). Ik heb me laten vertellen dat ze hem regelmatig dingen uitlegde met metaforen die te maken hadden met biochemie en fysiologie. "Kijk Guy, je moet je voorstellen dat je voet een mitochondrion is en dat de energie die je nodig hebt om te draaien van ATP komt." Ik ben er zeker van dat andere danspartners geen idee hebben wat dat betekent.

Welke dansstijlen passen bij een wetenschapper?

Ik vroeg me af: welke dansstijl zou nou het beste passen bij Guy T’Sjoen? Een robotdans? Misschien een wals, met de nadruk op precisie en symmetrie? Of een cha-cha-cha, met de nadruk op cha-os? Ik denk dat de jury slim was om hem in de eerste aflevering een relatief eenvoudige dans te geven. We moeten hem niet meteen afschrikken, toch?

Ik heb trouwens gehoord dat hij in de kleedkamer de andere kandidaten constant lastig viel met weetjes over de anatomie van hun spieren. "Wist je dat die gluteus maximus tijdens de paso doble extra hard moet werken?" Ik denk dat hij heel populair was. Not.

De Reacties: Van Ongeloof tot Bewondering

De reacties op zijn deelname waren, op zijn zachtst gezegd, gemengd. Sommige mensen vonden het fantastisch, een verademing tussen al die perfecte lichamen en gladde danspasjes. Andere mensen vonden het… nou ja, een beetje vreemd. Alsof je je favoriete professor plotseling ziet headbangen op een metalconcert. Maar niemand kon ontkennen dat het vermakelijk was.

• De sceptici: "Is dit wel goed voor zijn imago? Moet een wetenschapper zich wel zo blootstellen?"
• De fans: "Geweldig! Eindelijk iemand die niet bang is om zichzelf voor schut te zetten! En hij inspireert oudere mannen om ook eens te dansen!"
• Ik: "Ik ben vooral benieuwd hoe lang hij het volhoudt. En of hij ooit nog terugkeert naar de wetenschap."

Het meest grappige was nog wel dat zijn collega’s van de universiteit een pool hadden opgezet: wie het dichtst bij het aantal punten zat dat hij zou halen, won een fles champagne. Ik hoop dat de professor wiens voorspelling het meest afweek, die fles ook daadwerkelijk moest betalen!

De Toekomst: Wat Nu?

Dus, wat nu? Gaat Guy T’Sjoen de volgende John Travolta worden? Waarschijnlijk niet. Maar gaat hij mensen vermaken? Absoluut! En gaat hij laten zien dat je op elke leeftijd nieuwe dingen kunt leren? Zeker weten! En dat is toch eigenlijk waar het om draait, nietwaar? Plus, ik ben er zeker van dat hij zijn wetenschappelijke expertise zal gebruiken om zijn dansprestaties te verbeteren. "Als ik mijn core spieren op deze manier aanspan, zal mijn evenwicht beter zijn…" Ik zie het helemaal voor me.

Ik ga in ieder geval de volgende aflevering zeker kijken. Niet per se omdat ik verwacht dat hij plotseling de beste danser ter wereld is, maar omdat ik benieuwd ben naar welke wetenschappelijke feitjes hij nu weer gaat droppen tussen de danspasjes door. En stiekem hoop ik dat hij een keer een dans doet met een thema over hormonen. Een paso doble over testosteron, bijvoorbeeld. Dat zou pas echt memorabel zijn!

En wie weet, misschien inspireert hij andere professoren om ook eens uit hun comfortzone te stappen. Ik zie het al voor me: een professor economie die breakdancet, een professor filosofie die de tango danst… De mogelijkheden zijn eindeloos! En vooral hilarisch.

Kortom, Guy T’Sjoen op Dancing With The Stars is het beste bewijs dat je nooit te oud bent om te falen… en om er tegelijkertijd heel veel plezier aan te beleven! En dat is iets waar we allemaal van kunnen leren.