Good The Bad The Ugly Cast

Oké, stel je voor: Ik zit in een café, latte in mijn hand (een beetje lauw, maar hé, wie let daar op?), en ik begin te vertellen over een van de coolste westerns ooit gemaakt: The Good, The Bad and The Ugly. En dan niet alleen over de film zelf, maar vooral over de gasten die 'm zo episch hebben gemaakt. Zet je schrap, want dit wordt een wilde rit!

De Goeie, de Slechte en de Leuke feitjes achter de Lelijke... acteurs!

We beginnen natuurlijk met de sterren. En geloof me, die waren stuk voor stuk even briljant als dat ze een bende ongeregeld waren, elk met z'n eigen quirks en eigenaardigheden.

Clint Eastwood: De Goeie (of eigenlijk, de Man zonder Naam)

Clint "Squint" Eastwood, zoals sommigen hem liefkozend noemden (waarschijnlijk achter z'n rug, want ik denk niet dat hij daar om lachte), was de coolste cowboy sinds Lucky Luke. Serieus, die blik van hem kon ijsblokjes doen smelten. Hij speelde "Blondie," de "Goeie" in het verhaal, hoewel "opportunistisch" misschien een betere beschrijving zou zijn. Laten we eerlijk zijn, hij was vooral goed in zichzelf in leven houden!

Wist je dat? Eastwood was niet de eerste keus voor de rol! Oorspronkelijk werd James Coburn overwogen. Kun je je dat voorstellen? Een heel andere film! Maar goed, ik denk dat de wereld heel dankbaar is dat het uiteindelijk Clint werd. Al was het maar voor die iconische poncho!

• Iconische Poncho: Waarschijnlijk de meest besproken poncho in de filmgeschiedenis. Clint weigerde 'm te wassen tijdens de hele trilogie. #PonchoProblems
• Spaans was geen probleem... niet dus! Clint sprak niet echt Spaans, dus hij leerde z'n zinnen fonetisch. Het resultaat? Nou ja, laten we zeggen dat de Spaanse crew er af en toe een beetje om moest grinniken.

Lee Van Cleef: De Slechte (Angel Eyes)

Lee Van Cleef, met die doordringende ogen en dat gezicht waar je spontaan nachtmerries van kreeg, was perfect gecast als Angel Eyes, de "Slechte". Hij had iets intimiderends over zich, zelfs als hij gewoon een kopje koffie dronk (waarschijnlijk met een snufje kwaad). En die blik! Man, die blik… Je zou denken dat hij je ziel kon zien!

Wist je dat? Lee Van Cleefs carrière had bijna een stille dood gestorven voordat Sergio Leone hem redde. Hij had jarenlang vooral in kleine rollen gespeeld, tot Leone hem zag en zei: "Deze man heeft een gezicht voor de eeuwigheid!" Nou, daar zat Leone niet ver naast.

• Bijna geen carrière: Hij was al bijna gestopt met acteren en had overwogen om boekhouder te worden. Stel je voor! Angel Eyes die je belastingaangifte invult. Brrr...
• Onbedoeld iconisch: Het feit dat hij al die diepe lijnen in zijn gezicht had en er wat gemener uitzag droeg natuurlijk bij aan de look, maar het had ook te maken met veel buiten leven.

Eli Wallach: De Lelijke (Tuco)

En dan hebben we Eli Wallach als Tuco, de "Lelijke." Maar laat je niet misleiden door die term, want Tuco was eigenlijk de meest menselijke en complexe van de drie. Hij was een schurk, zeker, maar hij had ook een hart (ergens, diep verborgen onder lagen hebzucht en verraad). En Eli Wallach stal elke scène waarin hij verscheen. Die man kon schelden als geen ander, en dat met zo'n overtuiging dat je bijna zou geloven dat hij het echt meende (en misschien deed hij dat ook wel een beetje!).

Wist je dat? Eli Wallach had tijdens de opnames de dood in de ogen gekeken (meer dan eens!). Een keer werd er per ongeluk echte zwavelzuur in plaats van water aan hem gegeven om te drinken! Hij spuugde het gelukkig op tijd uit, maar toch! En dan was er nog de scène waarin hij aan een strop hing; die was bijna fataal. Ze hadden serieus geluk dat ze hem nog op tijd naar beneden konden halen. Serieus, de arme man overleefde de film bijna niet!

• Bijna vergiftigd: Echt zwavelzuur! Serieus, wie doet zoiets? Gelukkig had hij de smaak meteen door.
• Bijna opgehangen: Tijdens de galgscene sneed iemand per ongeluk een stuk touw te kort waardoor hij echt even geen lucht kreeg.

Sergio Leone: De Maestro (en de perfectionist tot op het irritante af!)

Oké, we kunnen de acteurs niet bespreken zonder de man achter de camera te noemen: Sergio Leone. Hij was de regisseur die dit hele circus in goede banen leidde (meestal dan). Hij was een perfectionist, een visionair, en waarschijnlijk ook een beetje gek. Maar hé, wie niet in Hollywood?

Wist je dat? Leone stond bekend om zijn extreem lange takes en zijn obsessie met details. Hij kon een enkele scène dagenlang filmen, tot hij precies had wat hij wilde. Arme acteurs! Maar het resultaat mag er zijn, toch?

• De lange takes: Soms duurde een scene dagen voordat Leone tevreden was. Er werd gezegd dat de acteur soms letterlijk in slaap vielen tussen de takes.
• Geen Engels: Sergio Leone sprak tijdens de opnames geen Engels. Dit leidde tot hilarische situaties, want alles ging via een tolk.

Conclusie: Meer dan alleen een Spaghetti Western

The Good, The Bad and The Ugly is meer dan alleen een Spaghetti Western. Het is een film met iconische personages, adembenemende beelden en een soundtrack die je nog dagenlang in je hoofd hebt zitten ("wa-wa-waaaaaah!"). En de acteurs? Die hebben zich stuk voor stuk onsterfelijk gemaakt. Van Clints stoïcijnse blik tot Eli Wallachs hysterische geschreeuw, het is allemaal even memorabel.

Dus de volgende keer dat je deze film kijkt (en dat moet je zeker doen!), denk dan even aan al die bizarre feitjes en anekdotes. En bedenk: zonder Clint, Lee, Eli en Sergio zou de film niet hetzelfde zijn geweest. Cheers op de helden (en antihelden) van het Wilde Westen! En nu ga ik mijn lauwe latte maar eens opdrinken...