Glen Cook The Black Company

Hé jij daar! Zin in een fantasyserie die anders is dan alle andere? Eentje die niet bol staat van elfen met pijlen, heldhaftige ridders in glanzende harnassen, en een goed versus kwaad verhaal zo zwart-wit als een zebra? Dan moet je echt eens kijken naar Glen Cook's The Black Company.

Ik snap het, je bent misschien al overweldigd door alle fantasy die er is. "Nog een serie? Pff, heb ik geen tijd voor!". Maar geloof me, dit is geen standaard kost. Denk aan The Black Company als de Dirty Dozen onder de fantasieboeken, of de Suicide Squad maar dan middeleeuws.

Wat maakt The Black Company zo anders?

Allereerst: geen perfecte helden. Deze mannen (en vrouwen) zijn huurlingen. Ze doen het voor het geld. Ja, ze zijn soms dapper, maar meestal zijn ze gewoon bezig met overleven. Stel je voor: je bent stratenmaker, en je baas (de Tovenares, in dit geval) geeft je de opdracht om een straat te leggen... over een rivier van lava. Niet ideaal, toch? Dat is een beetje de vibe.

Ten tweede: het is grimdark. Ja, dat is een term. Het betekent dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is. Er is dood, verraad, en een constante strijd om te overleven. Denk aan die ene keer dat je een presentatie moest geven op je werk en alles mis ging: projector stuk, de sheets verkeerd gerangschikt, en je baas die er een hak op zet. Zo voelt het leven van een huurling, maar dan met meer zwaarden en demonen.

Ten derde: het is geschreven vanuit het perspectief van de kroniekschrijver, Croaker. Hij is de dokter en de historicus van de Black Company. Zijn cynische en soms droge humor is echt geweldig. Het is alsof je beste vriend je vertelt over zijn verschrikkelijke dag, maar dan met veel meer magie en oorlogsvoering.

Waarom zou je je druk maken om een stel huurlingen in een fantasiewereld?

Omdat ze relateerbaar zijn. Serieus! We zijn allemaal wel eens in een situatie geweest waarin we ons voelden alsof we een klus moesten klaren waar we eigenlijk geen zin in hadden, of dat we omringd waren door mensen met wie we niet per se bevriend zouden zijn, maar waar we wel op moesten vertrouwen.

Stel je voor: je werkt aan een groepsproject. Iedereen heeft andere ideeën, sommige zijn irritant, en je moet het toch samen voor elkaar krijgen. De Black Company is net zo'n groepsproject, maar dan met magische wapens en een vijand die de wereld wil veroveren. De dynamiek tussen de personages is wat het zo boeiend maakt. Je zult ze haten, je zult ze liefhebben, en je zult ze waarschijnlijk allebei tegelijk doen.

Daarnaast is de wereld ongelooflijk goed opgebouwd. Het is geen standaard Tolkien-achtige setting. De Tovenares en haar Partners zijn oud en machtig, en hun motieven zijn vaak onduidelijk. Je weet nooit helemaal zeker wie je kunt vertrouwen. Het is alsof je een politieke thriller kijkt, maar dan met draken en tovenaars.

En dan is er nog de actie. Die is brutaal, rauw en realistisch. Geen epische gevechten met duizenden soldaten, maar kleine schermutselingen, guerilla-tactieken en vuile trucjes. Denk aan een gevecht in een achtertuin, maar dan met magische spreuken en iemand die probeert je te vergiftigen.

Oké, je hebt me overtuigd. Waar begin ik?

Begin met The Black Company, het eerste boek in de serie. Het werpt je meteen in de actie en introduceert je aan de wereld en de personages. Verwacht geen langzame opbouw of uitgebreide uitleg. Je wordt er gewoon ingegooid en moet het zelf uitzoeken. Net als het echte leven, toch?

Wees gewaarschuwd: de serie is verslavend. Zodra je begint, wil je weten wat er verder gebeurt met Croaker en de rest van de Company. Je wilt weten of ze de Tovenares kunnen stoppen, of ze hun ziel kunnen verkopen, of ze überhaupt de volgende dag halen.

Dus, waar wacht je nog op? Stap in de wereld van The Black Company. Het is misschien niet altijd mooi of makkelijk, maar het is zeker de moeite waard. Je zult er geen spijt van krijgen. (Tenzij je niet van gruwelijke fantasie houdt, dan misschien wel een beetje. Maar geef het een kans!)

En onthoud: in de woorden van de Black Company zelf, "We're not heroes, we're survivors." En dat is iets waar we ons allemaal in kunnen vinden, toch?