Game Of Thrones Series Two

Seizoen twee van Game of Thrones... tja, waar begin je? Het is een beetje alsof je verhuist. Je hebt net je draai gevonden in je nieuwe huis (seizoen één), denkt dat je weet waar de theezakjes liggen, en BAM! De hele boel wordt weer overhoop gehaald. Nieuwe buren (lees: personages), vreemde regels, en de constante angst dat er iets verschrikkelijks gaat gebeuren. Herkenbaar, toch?

Het is alsof je naar een epische barbecue gaat, maar iedereen is boos op elkaar, er is constant geruzie over wie de laatste worst mag, en de kans dat er iemand wordt vergiftigd is reëel. Gezellig, hè?

Koning(innen) en hun Kronkels

Weet je, in het echte leven zijn er ook altijd mensen die denken dat ze de baas zijn. Op je werk, in de familie, op het voetbalveld. In seizoen twee van Game of Thrones heb je ze in overvloed! Joffrey, de kleine etterbak, die eigenlijk gewoon een mega-verwend kind is met teveel macht. Net als die collega die denkt dat hij alles weet, maar eigenlijk alleen maar een irritante, betweterige puber is in een volwassen lichaam.

En dan heb je Stannis Baratheon. Stug, rechtlijnig en totaal ongevoelig voor de mening van anderen. Het type dat op een verjaardagsfeestje alleen maar over politiek praat. Hij wil koning worden, koste wat het kost. Het is alsof je beste vriend ineens besluit dat hij CEO van een groot bedrijf wil worden, en je beseft dat je hem misschien nooit echt gekend hebt.

Daenerys Targaryen, onze Khaleesi, die intussen een stuk assertiever is geworden. Ze probeert haar draken onder controle te houden (een metafoor voor haar eigen ambities, misschien?) en een leger op te bouwen. Ze is een beetje zoals die ambitieuze vriendin die alles wil bereiken en iedereen inspireert, maar soms ook een beetje overweldigend kan zijn. En die draken? Dat zijn de figuurlijke deadlines die ze altijd haalt!

En wat te denken van Cersei Lannister? Die blijft de koningin van de cynische opmerkingen en stiekeme plannetjes. Ze is een beetje zoals die tante die altijd een verborgen agenda lijkt te hebben en achter je rug om over je roddelt. Maar je moet toegeven, ze is wel vermakelijk om naar te kijken. Zeker wanneer ze genadeloos iedereen de grond inboort.

De Kleine Luyden en hun Lijdensweg

Natuurlijk is het niet alleen maar machtsvertoon. Er zijn ook de "gewone" mensen, die proberen te overleven in deze waanzinnige wereld. Tyrion Lannister blijft de morele kompas van de serie. Hij is slim, geestig en (meestal) redelijk. Hij is de vriend die altijd de boel probeert te sussen tijdens een ruzie, en die je eraan herinnert dat er ook nog zoiets bestaat als eerlijkheid en mededogen. En bovendien, hij heeft altijd een sarkastische oneliner klaar.

Arya Stark, die zich vermomt als jongen om te overleven, is een beetje zoals dat meisje dat zich in het jongensvoetbalteam probeert te wurmen. Ze is vastberaden en laat zich door niemand tegenhouden. Ze is de belichaming van veerkracht en doorzettingsvermogen. Ze is het bewijs dat je ook als underdog kunt slagen.

Jon Snow, die nog steeds op de Muur staat en zich afvraagt wat er allemaal gaande is. Hij is een beetje zoals de stagiair die probeert te begrijpen wat er op het werk gebeurt, terwijl de rest van het bedrijf in chaos verkeert. Je moet hem bewonderen, want hij blijft onverstoorbaar zijn plicht vervullen, ongeacht de omstandigheden. Hij is loyaal, en eerlijk... al is hij soms een beetje te serieus.

De donkere kant

Laten we eerlijk zijn, seizoen twee is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Er zijn scènes die je kippenvel bezorgen en je doen afvragen of de wereld echt zo wreed kan zijn. De Slag om Blackwater Bay is een perfect voorbeeld. Een totale chaos, vol vuur, bloed en dood. Het is alsof je naar een oorlogsfilm kijkt, maar dan tien keer intenser. Je zit op het puntje van je stoel en hoopt dat je favoriete personages het overleven. Dit is ook het moment waar Tyrion Lannister echt laat zien waartoe hij in staat is. Met strategie en vuur weet hij de aanval te weerstaan, alsof hij de ultieme manager is van een hopeloos project.

En dan is er nog Theon Greyjoy, die een complete draai maakt en zich tegen de Starks keert. Het is alsof je beste vriend je in je rug steekt en je je afvraagt wat er is gebeurd. Het is een harde les over loyaliteit en verraad. Een pijnlijke reminder dat niet iedereen is wat hij lijkt.

Melisandre, de rode priesteres, introduceert schaduw monsters en roept duistere krachten op. Dat is het moment waarop de serie steeds meer in de richting van fantasy gaat. En geef toe, het is best wel eng.

Conclusie: een rollercoaster van emoties

Al met al is seizoen twee van Game of Thrones een rollercoaster van emoties. Het is spannend, meeslepend, gruwelijk en soms ook ontroerend. Het is een seizoen vol intriges, verraad, liefde en verlies. Het is alsof je een intense periode in je leven doormaakt, waarin alles op zijn kop staat en je je afvraagt of je er wel heelhuids uitkomt. Maar uiteindelijk, als de stof is neergedaald, ben je een stuk wijzer en sterker. Je hebt geleerd wie je vrienden zijn en wie je vijanden. En je bent klaar voor de volgende uitdaging.

Het is een seizoen dat je bijblijft, en dat je nog lang na het kijken met je vrienden zult bespreken. Want laten we eerlijk zijn, wie heeft er niet een mening over Game of Thrones? En wie heeft er niet stiekem gehoopt dat Joffrey een keer van een klif zou vallen?

Dus pak je dekentje erbij, zet de popcorn klaar en duik in seizoen twee. Het is de moeite waard. Beloofd! Maar wees gewaarschuwd, het kan je leven veranderen... of in ieder geval je avonden op de bank.