Fox On Fox And The Hound

Oké, dus stel je voor: ik zit gisteren in de koffietent, wachtend op mijn latte (extra schuim, obviously), en ik hoor een stel praten over Disney-films. Natuurlijk spitste ik mijn oren, want wie houdt er nou niet van Disney? Het ging over een film die ik al jaren niet meer heb gezien: Fox and the Hound, oftewel, Frank en Frey. En plotseling realiseerde ik me: die film is eigenlijk best wel weird! Tijd om dat eens even uit te pluizen.

Een Vriendschap Die Veroordeeld Is Tot Mislukken (Spoiler Alert!)

Laten we eerlijk zijn, het basisidee van Frank en Frey is… nou ja, tragisch. Je hebt Tod, een schattige kleine vos, en Copper, een lieve jachthond pup. Ze ontmoeten elkaar als baby’s en BAM! Beste vrienden. Samen spelen, samen kattenkwaad uithalen, samen zingen… oh wacht, ze zingen niet. Dat zou de hele zaak waarschijnlijk nog hartverscheurender maken. Stel je voor, een duet net voordat alles misgaat! Ik zou het niet trekken. Seriues.

Maar hier komt het addertje onder het gras: Frank is een vos, en Copper is een jachthond. Alsof Rome en Carthago beste vrienden zouden worden. (Geschiedenislesje voor de koffiedrinkers: dat ging niet goed.) De maatschappij, vertegenwoordigd door de grommende Amos Slade en de brommende Chief, laat ze niet samen zijn. Ze zijn voorbestemd om vijanden te worden, of erger: genegeerd, verlaten, net als die ene sok die je altijd kwijt bent na het wassen.

Een Opvoeding met een Agenda

Het begint allemaal zo onschuldig. Tod wordt opgevoed door Widow Tweed, een lieve oude dame die waarschijnlijk meer van haar boerderijdieren houdt dan van haar eigen neus. Copper daarentegen wordt getraind door Amos Slade, een nogal ongeduldige jager die, laten we eerlijk zijn, een beetje een boeman is. Hij is het type man dat waarschijnlijk klaagt over wifi-snelheid, zelfs als hij geen internet heeft. Amos probeert Copper te leren hoe hij vossen moet opsporen en... nou ja, dodelijk moet zijn. Beetje lastig als Tod en Copper nog steeds dikke maatjes zijn.

Het is alsof je een puppy leert om niet op de bank te plassen, terwijl je hem ondertussen toefluistert dat hij op de stoelen mag plassen. Verwarrend, toch?

Wanneer de Shit de Fan Raakt

Oké, hier komt de ellende. Chief, de oude jachthond (die eruitziet alsof hij de hele dag moppert), wordt gewond door Tod. Drama! Amos Slade zweert wraak. Hij is vastbesloten om Tod te vangen en het er voor Tod vreselijk uit te laten zien. Widow Tweed ziet geen andere optie dan Tod naar een wildreservaat te brengen.

Hier worden de dingen echt deprimerend. Tod voelt zich verlaten en eenzaam, terwijl Copper, na een winter lang jagen, terugkeert als een volwaardige jachthond. De vriendschap is voorbij. De jeugd is voorbij. Het is allemaal verschrikkelijk. Ik heb bijna mijn latte erover gekotst, zo intens was het.

• Tod's verdriet: Je kunt zien dat hij worstelt met zijn nieuwe leven en zijn oude vriendschap.
• Copper's dilemma: Hij wordt verscheurd tussen zijn loyaliteit aan Amos en zijn genegenheid voor Tod.
• Mijn emoties: Ik ben gewoon een emotionele puinhoop.

Het Reservaat: Nieuwe Uitdagingen, Dezelfde Triestheid

Het wildreservaat is niet het paradijs dat Tod zich had voorgesteld. Hij ontmoet Vixey, een vrouwtjesvos, en ze worden verliefd. (Eindelijk een beetje goed nieuws!) Maar dan komen Amos en Copper het reservaat binnen, op zoek naar problemen.

Serieus, Amos? Waarom kun je het gewoon niet loslaten? Ga een potje vissen ofzo!

Het Grote Gevecht met de Beer (en een lesje in heldendom)

Het climax van de film is een gevecht met een enorme, enorme beer. Seriues. Die beer is eng! Die beer komt je nachtmerries in! Copper redt Tod van de beer, en daardoor herstelt hun band zich een beetje.

Ja, Copper redt Tod. Is dat niet prachtig? Een klein sprankje hoop in deze zee van ellende. Maar laten we eerlijk zijn, het is niet alsof ze weer samen knus op de bank gaan zitten marshmallows roosteren. De schade is al gedaan.

Het Einde (En Wat Het Eigenlijk Betekent)

De film eindigt met Widow Tweed die Amos Slade verzorgt. Amos erkent de waarde van leven en ziet waarschijnlijk zijn fouten in. Tod en Copper zitten op hun heuvels, mijmerend over hun verleden. Het is een bitterzoet einde. Ze zullen nooit meer hetzelfde zijn.

De hele film draait om het idee dat de maatschappij, vooroordelen, en verwachtingen vriendschappen kunnen vernietigen. Zelfs de meest oprechte. Het is een behoorlijk zware les voor een Disney-film. Maar eerlijk is eerlijk, het is ook een krachtige les.

Feitjes Die Je Waarschijnlijk Niet Wist (of wel?)

• De regisseurs: Fox and the Hound had drie regisseurs: Art Stevens, Ted Berman en Richard Rich. Een beetje too much? Misschien.
• De stemmen: Kurt Russell (Copper) en Mickey Rooney (Tod) vertolkten de stemmen van de volwassen karakters. Wie had dat gedacht?
• Het kostte veel: De film kostte maar liefst 12 miljoen dollar om te maken in 1981. Dat is vandaag de dag ongeveer 40 miljoen euro, afhankelijk van de wisselkoers!
• Het duurde lang: De productie duurde 4 jaar.
• Geen liedjes: Niet veel mensen realiseren zich dit, maar de film wordt gekenmerkt door het gebrek aan klassieke disney songs. Goodbye may seem forever is natuurlijk een uitzondering!

Conclusie: Is Het De Moeite Waard?

Ondanks alle ellende en de deprimerende ondertoon, is Fox and the Hound nog steeds een klassieker. Het is een film die je aan het denken zet, die je raakt, en die je eraan herinnert dat vriendschap kostbaar en kwetsbaar is. Dus, ga hem kijken! Pak een tissue, bestel een pizza, en bereid je voor op een emotionele achtbaan. En misschien, heel misschien, leer je er nog iets van ook.

En ik? Ik ga nog een latte bestellen. Ik heb hem nu wel verdiend.