Forgiving What You Can't Forget

Oké, even tussen ons gezegd en gezwegen, hebben we allemaal niet een paar dingen meegemaakt die we het liefst in een vuurkorf zouden gooien, samen met een foto van die ene persoon (je weet wel, die persoon) en een zak marshmallows voor de extra gezelligheid? Vergeef wat je niet kan vergeten, klinkt simpel, toch? Net zo simpel als een Ikea kast in elkaar zetten zonder handleiding. Succes ermee!

Het olifantje in de porseleinkast van je brein

Laten we eerlijk zijn, sommige dingen branden zich gewoon in je geheugen. Het is alsof er een olifantje (met rode sokken, waarom ook niet?) in de porseleinkast van je brein is gaan wonen en elke keer als je probeert te mediteren, begint hij keihard te toeteren. Je weet dat je moet vergeven, want dat zeggen alle zelfhulpgoeroes, je oma, en je therapeut die stiekem meer van je houdt dan je creditcardmaatschappij. Maar hoe dan?!

Vergeten is voor gevorderden (en vissen)

Eerst even een disclaimer: vergeten is overrated. Echt waar! Je hersenen zijn geen harde schijf die je kan formatteren (jammer genoeg, anders had ik mijn Tinder-geschiedenis al lang gewist). Probeer niet krampachtig iets te vergeten. Dat is net zo effectief als proberen de zee droog te zwemmen. Het lukt je niet en je krijgt kramp. En wie wil er nou kramp? Behalve misschien die ene fysiotherapeut… je weet wel, die fysiotherapeut. (Grapje! Misschien.)

Wist je dat vissen een geheugen hebben van… nou ja, langer dan drie seconden? Onderzoek toont aan dat sommige vissen zich dingen tot wel 5 maanden kunnen herinneren! Dus zelfs een goudvis heeft een beter geheugen dan je denkt, wat best pijnlijk is als je probeert te vergeten dat je per ongeluk je sleutels in de wc hebt laten vallen.

Vergeven: een marathon, geen sprint

Vergeven is geen quick fix. Het is meer een marathon dan een sprint. En dan eentje waarbij je onderweg wordt bekogeld met bananenschillen en je navigatie voortdurend 'herberekenen' roept. Het duurt even, en het is niet altijd even leuk, maar het is uiteindelijk de moeite waard. Want rondrennen met al die woede en frustratie is net zoiets als een rugzak vol stenen meeslepen de berg op. Het wordt er niet makkelijker op!

Stappenplan voor de beginnende vergever (met humor!)

Oké, oké, genoeg gezever. Tijd voor actie! Hier een simpel (en ietwat hilarisch) stappenplan om je op weg te helpen:

• Erkenning: "Ja, dit is helemaal kut." Geef toe dat je gekwetst bent. Onderdrukking is als een ballon onder water duwen: hij komt er altijd met een knal weer uit.
• Emotie-uitlaatklep: Schreeuw tegen een kussen, dans alsof niemand kijkt (behalve je kat, die je waarschijnlijk toch al vreemd vindt), schrijf een boze brief (en verbrand hem daarna – veiligheid voorop!). Laat het eruit!
• Perspectief: Probeer de situatie vanuit een ander perspectief te bekijken. Ja, ik weet het, makkelijker gezegd dan gedaan. Maar stel je voor dat diegene die je gekwetst heeft, eigenlijk gewoon een verwarde hamster in een mensenpak is. Helpt? Misschien niet. Maar het is het proberen waard!
• Mededogen (een beetje dan): Je hoeft diegene niet te knuffelen en een liefdeslied te zingen (tenzij je daar zin in hebt, wie ben ik om te oordelen?). Maar probeer te begrijpen dat mensen fouten maken. We zijn allemaal maar gewoon mens (of hamsters in mensenpakken).
• Loslaten (de ballon, niet de persoon): Dit is misschien wel de moeilijkste stap. Loslaten betekent niet dat je goedkeurt wat er is gebeurd. Het betekent dat je kiezen om er niet langer door gedefinieerd te worden. Laat die ballon los en kijk hoe hij de verte in zweeft. (En hoop niet dat hij op iemands hoofd terechtkomt.)

Het geheim van vergeving (tromgeroffel…)

En nu, voor het grote geheim… hou je vast… het geheim van vergeving is… (heel diep ademhalen)… voor jezelf. Ja, echt waar! Vergeven doe je niet voor de ander, maar voor je eigen gemoedsrust. Het is als een schoonmaakbeurt in je hoofd. Weg met het stof, de spinnenwebben en de oude kranten van 2008. Frisse lucht en ruimte voor nieuwe, leuke herinneringen (zoals die keer dat je per ongeluk een alpaca hebt geaaid, ofzo).

Vergeving is geen vrijbrief

Belangrijk: vergeving betekent niet dat je alles vergeet en iedereen zomaar een vrijbrief geeft om je te kwetsen. Het betekent dat je kiest om verder te gaan zonder de constante ballast van wrok en boosheid. Het is oké om grenzen te stellen. Het is oké om afstand te nemen. Het is oké om te zeggen: "Tot hier en niet verder!"

Het leven is te kort voor rancune (en slechte koffie)

Uiteindelijk is het leven gewoon te kort om rond te lopen met een zuur gezicht en een hart vol rancune. Er is zoveel moois te zien, te beleven, te proeven (vooral lekkere koffie!) en te voelen. Dus, adem diep in, lach om de absurditeit van het leven, en kies voor vergeving. Al is het maar een beetje. En als het echt niet lukt, dan mag je van mij best een foto van die persoon in een vuurkorf gooien. Maar vergeet de marshmallows niet!

Dus, wat neem je mee van dit alles? Vergeef wat je niet kunt vergeten, niet omdat ze het verdienen, maar omdat jij het verdient om vrij te zijn. En als je het echt heel moeilijk vind, denk dan aan die verwarde hamster in een mensenpak. Wedden dat je dan in ieder geval even moet lachen?

En nu ga ik een kop koffie zetten. Sterke koffie. Want ik heb het gevoel dat mijn hersenen dringend een schoonmaakbeurt nodig hebben. Tot de volgende keer!