Floortje Naar Het Einde Van De Wereld Miriam Lancewood

Ken je dat gevoel dat je maandagochtend in de file staat, koffie over je witte blouse klotst en je afvraagt: "Moet dit nou echt?" Nou, dan denk ik altijd even aan Floortje Dessing en Miriam Lancewood. Floortje die de meest ongelooflijke plekken opzoekt, en Miriam die... nou ja, laten we zeggen een héél minimalistisch leven leidt.

Floortje Naar Het Einde Van De Wereld is, laten we eerlijk zijn, een soort guilty pleasure. Je zit zelf met je pantoffels voor de buis, terwijl zij met een enthousiasme waar je u tegen zegt, bivakkeert in een yurt in Mongolië of piranha's fileert in de Amazone. Het is een soort voyeuristisch geluk: je ziet andermans avontuur, zonder zelf je comfort zone te hoeven verlaten. Alsof je een reep chocola eet zonder de calorieën.

En dan Miriam Lancewood. Oh Miriam. Zij is het archetype van 'less is more', maar dan keer 100. Zij en haar man Peter (rust zacht) leefden jarenlang in de Nieuw-Zeelandse wildernis, zonder geld, zonder telefoon, zonder... nou ja, bijna alles eigenlijk. Ze jaagden hun eigen eten, sliepen onder de sterren en leefden volgens een ritme dat Moeder Natuur dicteerde. Dat is het tegenovergestelde van mijn ochtendroutine met die file en die koffie, zeg maar.

De aantrekkingskracht van het extreme

Waarom vinden we dit soort verhalen zo fascinerend? Ik denk dat het komt doordat ze een snaar raken diep in ons. We zijn opgegroeid in een wereld van comfort, van gemak, van 'alles is mogelijk'. Maar dat betekent ook dat we soms het gevoel hebben iets te missen. Een connectie met iets puurs, iets echts, iets...wilds. Zoals je stiekem droomt van een weekendje survivaltraining, maar vervolgens toch maar Netflix aanzet.

Floortje en Miriam vertegenwoordigen elk een kant van die verlangen. Floortje laat ons de pracht zien van de wereld, de ongelooflijke diversiteit, de mensen die ondanks alles doorgaan. Ze laat ons zien dat er nog avontuur is, dat er nog plekken zijn waar het leven anders is.

Miriam daarentegen, laat ons de simpelheid zien. Ze laat zien dat je niet veel nodig hebt om gelukkig te zijn. Ze laat zien dat de natuur je alles kan geven wat je nodig hebt. Behalve misschien een fatsoenlijke cappuccino, maar dat terzijde.

De confrontatie met onszelf

Kijkend naar Floortje kan ik soms een steek van jaloezie voelen. "Waarom zit ik hier achter mijn laptop en zij in een helikopter over een gletsjer?" Maar dan bedenk ik me dat ik mijn eigen comfortzone ook belangrijk vind. De zekerheid van een dak boven mijn hoofd, de warme douche, de koelkast vol eten.

Bij Miriam is het anders. Haar verhaal confronteert je met je eigen consumptiegedrag. Al die spullen die we denken nodig te hebben, al die abonnementen, al die plastic verpakkingen. Zij laat zien dat het ook anders kan. Dat je met minder meer kunt bereiken. Het is een spiegel die je niet altijd leuk vindt, maar die wel eerlijk is. Zoals die ene foto van jezelf van 10 jaar geleden die je op Facebook voorbij ziet komen: je schrikt even, maar je weet dat het klopt.

Natuurlijk, ik ga niet morgen mijn huis verkopen en in een grot wonen. Maar Miriam inspireert me wel om bewuster te leven. Om vaker de natuur in te gaan, om minder te consumeren, om meer te genieten van de kleine dingen. Zoals die zonsondergang, die kop thee, dat telefoongesprek met een vriendin.

Avontuur in het klein

Je hoeft niet naar het einde van de wereld te reizen om avontuur te beleven. Je kunt het ook vinden in je eigen achtertuin. Een wandeling in het bos, een fietstocht door de polder, een weekendje kamperen. Het gaat erom dat je uit je comfortzone stapt, dat je iets nieuws probeert, dat je je laat verrassen. Zoals die ene keer dat je per ongeluk de verkeerde afslag nam en een prachtig weiland ontdekte.

Floortje en Miriam laten zien dat er verschillende manieren zijn om het leven te leven. De één kiest voor de glamour en de adrenaline, de ander voor de rust en de eenvoud. En dat is helemaal prima. Het belangrijkste is dat je een leven leidt dat bij je past, een leven dat je gelukkig maakt. Zoals je zelf de slappe lach krijgt als je een awkward moment meemaakt.

De magie van verhalen

Uiteindelijk zijn het de verhalen die ons verbinden. De verhalen van Floortje, de verhalen van Miriam, de verhalen van al die andere mensen die hun eigen weg zoeken in het leven. Ze laten ons zien dat we niet alleen zijn, dat er andere mogelijkheden zijn, dat er hoop is. Zoals die ene film die je helemaal ontroerde, of dat ene boek dat je leven veranderde.

Dus de volgende keer dat je weer in de file staat, denk dan even aan Floortje en Miriam. Denk aan de ongelooflijke plekken die er zijn, denk aan de eenvoud van het leven, denk aan de kracht van de natuur. En wie weet, misschien inspireert het je om zelf ook een klein avontuur te beleven. Al is het maar een andere route naar je werk. Of misschien ga je toch nog een keer naar die survivaltraining...

En onthoud: het leven is te kort om je druk te maken over een beetje koffie op je blouse. Zoals een wijze dame ooit zei: "Adem in, adem uit, en ga door."