First Man On The Moon

Oké, luister, ik ga je een verhaal vertellen. Eentje over de maan. Ja, die grote kaasbal aan de hemel. Nee, niet die van Emmentaler, al zou dat wel een epische ruimtereis rechtvaardigen. Ik heb het over de eerste keer dat iemand er voet op zette. Een gebeurtenis zo groot, zo belachelijk ambitieus, dat als je het aan iemand van honderd jaar geleden had verteld, ze je waarschijnlijk hadden opgesloten en je achterwerk hadden behandeld met levertraan. (En ze hadden vast gelijk gehad, want levertraan klinkt gewoon smerig.)

De Race naar de Maan: Koude Oorlog, Hete Motoren

Het was de Koude Oorlog. Rusland en Amerika, keihard met elkaar in de clinch, maar dan zonder daadwerkelijk elkaar te lijf te gaan. In plaats daarvan deden ze een 'wie-kan-het-verst-spugen-in-de-ruimte' wedstrijd. Rusland zette de eerste satelliet in een baan, de Spoetnik (piep-piep-piep, wat een schokkend geluid moet dat geweest zijn voor de Amerikanen). Daarna stuurden ze Yuri Gagarin rond de aarde. Amerika? Die zagen de bui al hangen, en dachten: "Wacht maar, wij gaan naar de maan!"

Kennedy's Gigantische Belofte

John F. Kennedy, charismatische president met een nogal ambitieus kapsel, kondigde in 1961 aan dat Amerika voor het einde van het decennium iemand op de maan zou zetten en hem veilig terug zou brengen. Alsof het een tripje naar de supermarkt was om melk te halen. "Even naar de maan, kom zo terug. Heb je nog wat nodig?" De lat lag hoog. Heel hoog. Zo hoog dat je er een zuurstoftank en een raket voor nodig had om er overheen te komen.

Apollo 11: De Grote Sprong... En Een Enorme Brandstapel van Belastinggeld

Apollo 11. De naam klinkt episch, niet? Alsof het een legendarische Griekse held is. Nou, in feite waren het drie mannen in een blikken bus die op een gigantische vuurpijl zaten. Een vuurpijl zo groot dat hij genoeg kerosine bevatte om een klein dorpje te verwarmen voor de rest van de winter. En die hele operatie? Kostte een godsvermogen. Maar goed, Amerika was vastbesloten. 'Merica! (En ze hadden ook gelijk, want niemand herinnert zich Apollo 10 zo goed, toch?)

De Crew: Helden, Nerds en Een Goede Dosis Lef

Wie waren de helden van Apollo 11? We hebben:

• Neil Armstrong: De commandant. De man van de legendarische quote. Rustig, koelbloedig en waarschijnlijk enorm zenuwachtig van binnen.
• Buzz Aldrin: De tweede man op de maan. Eigenlijk had hij eerst buiten de capsule moeten staan, maar dat was te gevaarlijk. Hij staat bekend om zijn 'priesterschap' en dat hij een beetje een... laten we zeggen, eigenzinnig figuur is. Hij zou later een complotdenker een lel verkopen, wat hem nog heldhaftiger maakt in mijn boek.
• Michael Collins: De vergeten astronaut. Hij bleef in de commandomodule in een baan rond de maan wachten terwijl Neil en Buzz aan het maanwandelen waren. Stel je voor! Je bent er bijna, maar niet helemaal. De babysitter van het heelal. Toch ook wel een held, want zonder hem waren Neil en Buzz waarschijnlijk gestrand op die stofhoop.

De Landing: Een Stressvolle Parkeerplaats

De landing was… spannend. Om het zacht uit te drukken. De computer begon kuren te vertonen. Brandstof raakte op. Armstrong nam handmatig de besturing over en zocht een geschikte landingsplek. Stel je voor dat je in je auto zit, de parkeergarage is vol, je benzine bijna op en je moet per se de laatste plek bemachtigen, terwijl de hele wereld toekijkt. En als je het verpest, val je een paar honderd meter naar beneden. Geen fijne parkeerhulp, dus.

Uiteindelijk landden ze met nog maar een paar seconden brandstof over. Oef! Het had weinig gescheeld of ze hadden de Maan moeten bellen voor de wegenwacht. Met een lege tank… in de ruimte. Heftig!

De Maanwandeling: Een Kleinstapje, Een Reuzensprong... En Een Verloren Vlag?

Toen kwam het moment. Neil Armstrong zette zijn voet op het maanoppervlak. "That's one small step for [a] man, one giant leap for mankind." Kippenvel. Zelfs als je het al duizend keer hebt gehoord. Alleen... die 'a' tussen 'for' en 'man' is een punt van discussie. Heeft hij het gezegd? Heeft hij het niet gezegd? Mysterie! Misschien dacht hij wel: "Eén kleine stap voor een man, één reuzesprong voor de mensheid... en hopelijk stap ik niet in een maan-plasje." (Er zijn vast geen maan-plasjes. Toch?)

Buzz Aldrin volgde. Ze plantten een Amerikaanse vlag (die waarschijnlijk omviel toen de raket vertrok, wat ironisch is). Ze verzamelden rotsen (souvenirs voor thuis). Ze deden wetenschappelijke experimenten (zoals het omstoten van een paar stenen en kijken wat er gebeurde). En ze stuiterden rond als idioten in de lage zwaartekracht. Ik bedoel, wie zou dat niet doen? Ik zou proberen een backflip te maken, en me waarschijnlijk bezeren. Astronauten zijn heldhaftiger.

Ze brachten ongeveer 2,5 uur door op het maanoppervlak. Dat is minder dan een gemiddelde bioscoopfilm. Maar dan wel een bioscoopfilm op de maan. Stel je voor dat je een popcorn-emmer mee moet nemen in een ruimtepak! Een ramp!

De Terugreis: Een Gevaarlijke Rit

De terugreis was ook niet zonder gevaar. Het opstijgen vanaf de maan was tricky. Als de motor niet was gestart, zaten ze vast. Voor eeuwig. Een eenzame dood op een koude, grijze rots. Gelukkig werkte alles. Ze dockten weer aan bij de commandomodule, waar Michael Collins hen opwachtte. Een opluchting! Stel je voor dat je in een taxi stapt en de chauffeur zegt: "Sorry, verkeerde afslag, we moeten terug." In de ruimte! Doodeng.

Quarantaine en Heldenontvangst

Na hun landing in de oceaan werden ze in quarantaine geplaatst. De wetenschappers waren bang dat ze maanbeestjes mee zouden brengen. Wat als er een maanvirus zou uitbreken dat alle mensen in ruimtewezens zou veranderen? Gelukkig bleek er niets aan de hand te zijn. (Behalve misschien een lichte vorm van maan-gekheid, maar dat vergeven we ze.)

De helden werden onthaald met parades en ovaties. Ze waren supersterren. En terecht. Ze hadden iets gedaan wat niemand ooit eerder had gedaan. Ze hadden de maan bezocht. En ze hadden bewezen dat, met genoeg geld, vastberadenheid en een beetje geluk, alles mogelijk is. Zelfs een tripje naar die grote kaasbal aan de hemel. Nu nog even hopen dat iemand echt Emmentaler op de maan gaat bakken. Dat zou pas echt legendarisch zijn.