Film De Tatoeëerder Van Auschwitz

Oké, even eerlijk. Ik ben dus zo iemand die altijd huilt bij films. Echt, bij alles. Liefde? Tranen. Verdriet? Snotteren. Zelfs als een hondje gewoon een beetje blij is, ben ik al aan het snikken. Dus toen ik aan De Tatoeëerder van Auschwitz begon, wist ik al: dit wordt een huilfestijn van epische proporties. Maar wat ik niet had verwacht, was de manier waarop het verhaal me zou pakken. Het is niet alleen het verdriet, het is ook...tja, de hoop? De veerkracht? Moeilijk uit te leggen, maar we komen er wel.

Ik zat dus op de bank, klaar voor de tranen, en na een paar minuten dacht ik: 'Is dit het nou?' Want de eerste aflevering… nou ja, die was een beetje… uhm… vlak? Niet verkeerd, absoluut niet, maar het vuurwerk bleef een beetje uit. Alsof ze nog zochten naar de juiste toon. Maar trust me, het wordt beter. Véél beter. En sneller dan je denkt!

Het verhaal in een notendop

Voor degenen die onder een steen hebben geleefd (no offense, stenen zijn chill!), De Tatoeëerder van Auschwitz is gebaseerd op het gelijknamige boek van Heather Morris. Het vertelt het verhaal van Lale Sokolov, een jonge Slowaakse Jood die in 1942 naar Auschwitz wordt gedeporteerd. Daar krijgt hij de ‘eer’ (ahum) om als Tätowierer te werken. Hij tatoeëert de identificatienummers op de armen van medegevangenen. Een baan die hem enerzijds misschien iets meer kansen geeft om te overleven, maar anderzijds… nou ja, je snapt het, toch? Het is een gruwelijke verantwoordelijkheid.

Must Read

Tijdens zijn werk ontmoet Lale Gita. En boom, liefde in de hel. Een onwaarschijnlijke, onvoorstelbare liefde die hen door de meest afschuwelijke omstandigheden sleept. Ik zeg het maar alvast: hou de tissues bij de hand.

Waarom het bekijken waard is (ondanks de potentie tot tranen)

Oké, dus waarom zou je jezelf blootstellen aan zo'n zwaar verhaal? Het is toch al erg genoeg met het nieuws elke dag?! Goede vraag! Hier zijn een paar redenen:

'The Tattooist of Auschwitz' Actor Nearly Quit Nazi Role - Newsweek

Het verhaal is belangrijk. Punt. We mogen nooit vergeten wat er is gebeurd. En deze serie, ondanks wat kritiek (daarover later meer), brengt de gruwelen van de Holocaust op een heel persoonlijke manier in beeld.
De acteerprestaties zijn overtuigend. Harvey Keitel als de oudere Lale is… wauw. Hij brengt een diepte en een kwetsbaarheid in de rol die echt ontroert. En Jonah Hauer-King (de jonge Lale) en Anna Próchniak (Gita) doen het ook fantastisch. Je voelt hun angst, hun hoop, hun liefde.
Het is meer dan alleen ellende. Natuurlijk, er is veel verdriet en pijn. Maar er zijn ook momenten van menselijkheid, van hoop, van kleine daadjes van verzet. En die momenten zijn minstens zo belangrijk.
Het zet je aan het denken. Wat zou jij doen in zo'n situatie? Hoe zou jij overleven? Hoe zou jij hoop houden? Het zijn vragen die je niet snel loslaten. (En ja, ik weet het, het is een deprimerende gedachte, maar toch… het is belangrijk om erover na te denken.)

En, laten we eerlijk zijn, soms is het goed om even stil te staan bij het feit dat wij hier in alle vrijheid op de bank zitten, een film te kijken. #PerspectiveIsKey

De kritiek (en waarom je die met een korreltje zout moet nemen)

Natuurlijk is er ook kritiek. Sommige mensen vinden de serie te romantisch, te oppervlakkig, of historisch onnauwkeurig. En ja, er zijn zeker dingen aan te merken. Het is geen documentaire, het is een verfilming van een boek dat geïnspireerd is op een waargebeurd verhaal. Snap je het verschil?

Sky, Peacock Set Cast, Helmer for 'The Tattooist of Auschwitz' Series

Sommige historici hebben bijvoorbeeld vraagtekens gezet bij bepaalde details in het boek en de serie. En dat is terecht. Het is belangrijk om kritisch te blijven en de feiten te checken. (Doe je huiswerk, mensen!) Maar dat betekent niet dat het hele verhaal waardeloos is. Het is nog steeds een krachtige weergave van de menselijke ervaring in Auschwitz.

En laten we eerlijk zijn, als elke historische film of serie tot in de kleinste details perfect moest zijn, zouden we niet veel te kijken hebben. (En dan zouden we allemaal weer Netflix-loos zijn, wat ook weer een drama is. #FirstWorldProblems)

Een paar punten van kritiek op een rijtje:

Romantisering: Sommige kijkers vinden dat de liefde tussen Lale en Gita te rooskleurig wordt voorgesteld, gezien de omstandigheden.
Historische onnauwkeurigheden: Er zijn details in het verhaal die niet helemaal overeenkomen met de historische feiten.
Oppervlakkigheid: Sommige critici vinden dat de serie te weinig ingaat op de complexiteit van de Holocaust.

Mijn advies? Kijk de serie en vorm je eigen oordeel. Lees erover, praat erover. En onthoud: het is een verhaal, geen geschiedenisles. (Hoewel het wel een goede aanleiding kan zijn om je eens wat meer te verdiepen in de geschiedenis. #LeerzaamOokNog)

La Russie pas conviée aux célébrations du 78e anniversaire de la

Mijn eindoordeel (ja, ik ga het gewoon zeggen)

Ondanks de kritiek vond ik De Tatoeëerder van Auschwitz een indrukwekkende en ontroerende serie. Ja, ik heb gehuild. Veel. (Maar dat is geen verrassing, toch?) Maar ik heb ook bewondering gevoeld, hoop, en een hernieuwde waardering voor de vrijheid die we hebben.

Het is geen perfecte serie, maar wel een belangrijke. Het is een verhaal dat verteld moet worden, en ik ben blij dat het op deze manier een breed publiek bereikt. En, laten we eerlijk zijn, Harvey Keitel is gewoon een legende. (#Respect)

Florida alligator responsible for killing elderly woman attempted to

Dus, is het het waard om te kijken? Absoluut. Bereid je voor op een emotionele achtbaan, zet de tissues klaar, en wees open voor het verhaal. En vergeet niet: we mogen nooit vergeten. #NeverForget