Fifty Shades Of The Darker

Zo. Laten we het even over Fifty Shades Darker hebben. Ja, die ja. Je weet wel, dat vervolg waar iedereen stiekem toch wel benieuwd naar was. Alsof we er niet allemaal heimelijk van genoten, toch?

Het vervolg waar we (stiekem) op zaten te wachten

Oké, laten we eerlijk zijn. Fifty Shades of Grey was... een fenomeen. Goed boek? Tja, dat is subjectief. Maar het werd een wereldwijd succes. Dus natuurlijk kwam er een vervolg. En natuurlijk gingen we allemaal kijken. Al was het maar om te lachen.

Fifty Shades Darker beloofde meer drama, meer intriges, en... jawel, nog meer Christian Grey. Met al zijn... eigenaardigheden. En Ana, die probeerde te navigeren in die bizarre wereld.

Had het hoge literatuur verwachtingen? Absoluut niet. Was het vermakelijk? Absoluut wel. Het was als een guilty pleasure snack. Je weet dat het niet goed voor je is, maar je blijft er toch van snoepen.

Wat maakte Fifty Shades Darker zo... anders?

Nou, ten eerste: de donkere kant werd donkerder. Christian had meer geheimen, meer issues, meer baggage dan een gemiddelde luchthaven. Ana probeerde daar mee om te gaan, wat op zijn minst hilarisch was om naar te kijken.

En dan die subplotjes! Er was een stalker! En een jaloerse ex! En een helicopter crash! Het was een soapserie in boekvorm, maar dan met BDSM elementen. What's not to love?

De dialogen waren... bijzonder. Laten we het daar op houden. Soms zo cheesy dat je er spontaan een stuk kaas van wilde eten. Maar dat maakte het juist zo leuk. Het was zo slecht, dat het weer goed was.

En de erotiek? Nou, laten we zeggen dat het... consistent was. Als je de eerste film/boek had gezien/gelezen, wist je wat je kon verwachten. Geen verrassingen, maar wel genoeg om over te gniffelen met je vriendinnen.

Achter de schermen (en de rode kamer)

De productie van Fifty Shades Darker was, zoals verwacht, niet zonder drama. Geruchten over ruzie tussen de acteurs, creatieve verschillen met de regisseur... het hoorde er allemaal bij.

Dakota Johnson en Jamie Dornan hebben meer dan eens aangegeven dat de opnames... intens waren. Nou, da's nog zacht uitgedrukt. Stel je voor dat je dagenlang gefilmd wordt in een rode kamer, terwijl je moet doen alsof je het heerlijk vindt. Respect!

Er waren blijkbaar ook heel veel audities voor de rol van Christian Grey. Acteurs die bang waren voor het naakt, actrices die bang waren voor de rol zelf... het was een hele happening. Uiteindelijk viel de keuze op Jamie Dornan, en laten we eerlijk zijn, hij deed het best goed. Zeker als je bedenkt wat voor materiaal hij mee moest werken.

Fun facts om mee te pronken

Wist je dat de rode kamer echt bestond? Ja, ze hadden een complete set gebouwd met alles erop en eraan. Inclusief zweepjes, touwen en andere speeltjes. Leuk voor een housewarming party.

De soundtrack van de film was verrassend goed. Met artiesten als Taylor Swift en Zayn Malik. Eigenlijk was de soundtrack misschien wel beter dan de film zelf. Geen schande trouwens.

De film heeft enorm veel geld opgebracht. Ondanks (of misschien juist dankzij) de slechte recensies. Het bewijs dat slechte publiciteit ook publiciteit is.

Er zijn mensen die de boeken echt goed vinden. En dat is oké! Iedereen mag zijn eigen guilty pleasures hebben. Geen oordeel hier!

Waarom we er nog steeds over praten

Fifty Shades Darker is meer dan alleen een film. Het is een cultureel fenomeen. Het heeft discussies aangewakkerd over seks, macht en relaties. Al waren die discussies niet altijd even diepgaand, ze waren er wel.

Het heeft een hele generatie vrouwen (en mannen) aan het lezen gebracht. Al was het dan pulp. Boeken lezen is boeken lezen, toch?

En laten we eerlijk zijn, het is gewoon leuk om erover te praten. Om te lachen om de cheesy dialogen, om te gniffelen om de erotische scènes, om te roddelen over de acteurs. Het is een perfect onderwerp voor een avondje met vriendinnen.

Dus, de volgende keer dat je een avondje niks te doen hebt, zet Fifty Shades Darker op. Met een grote bak popcorn, een fles wijn en je beste vriendinnen. Je zult gegarandeerd een leuke avond hebben. (Al is het maar om te lachen).

En onthoud: het is allemaal maar vermaak. Niet te serieus nemen, gewoon lekker van genieten!

De moraal van het verhaal?

Soms moet je gewoon toegeven aan je guilty pleasures. Niet alles hoeft perfect te zijn. Soms is het juist de imperfectie die iets zo leuk maakt.

Dus, ga ervoor! Lees die boeken, kijk die films, geniet ervan! En wees niet bang om erover te praten. Want laten we eerlijk zijn, Fifty Shades Darker is gewoon... een heel erg leuk onderwerp om over te kletsen.

En nu, ga ik snel weer iets anders lezen. Misschien Fifty Shades Freed... just kidding! (Of toch niet?).