Extremely Loud And Incredebly Close

Oké, luister goed, want dit verhaal is iets… speciaal. Stel je voor: je bent een neurotisch jongetje genaamd Oskar Schell. Niks mis mee, toch? Behalve dat je vader net is omgekomen bij de aanslagen van 11 september. Serieus, het leven deelt je niet bepaald goede kaarten uit, hè?

Maar wacht! Er is meer! Oskar vindt een sleutel. Een sleutel waarvan hij denkt dat hij een geheim slot opent. Een slot dat de laatste boodschap van zijn vader zal onthullen. Klinkt als een Indiana Jones-avontuur voor dummies, toch? Nou, bijna…

Het Sleutelavontuur: New York Edition

Oskar, gewapend met zijn sleutel en een tamboerijn (ja, een tamboerijn – ik zeg toch dat het speciaal is!), besluit elke persoon in New York met de achternaam Black te bezoeken. Serieus, élke. Bedenk je even hoeveel Blacks er in New York wonen. Dat is meer dan mijn wekelijkse koffieconsumptie, en geloof me, dat is veel.

Waarom Blacks? Omdat er op de sleutel een briefje zit met “Black” erop gekrabbeld. Logisch, toch? Nou, misschien niet helemaal. Maar hé, laten we Oskar niet ontmoedigen. Hij heeft al genoeg ellende gehad. Bovendien, wie zegt er nee tegen een jongen met een tamboerijn?

De Bevolking van New York: Een Grote Familie? (Spoiler: Niet Echt)

Tijdens zijn zoektocht ontmoet Oskar een bont gezelschap aan karakters. Sommigen zijn behulpzaam, anderen zijn gewoon… vreemd. Denk aan: oude dames met katten die meer haarballen produceren dan de gemiddelde stofzuiger kan verwerken, excentrieke kunstenaars die praten in raadsels, en een paar hele gewone mensen die zich afvragen waarom er een jongen met een tamboerijn aan hun deur staat.

• De Tamboerijn: Oskar's emotionele schild en muzikaal instrument in één. Misschien moet ik er ook eentje aanschaffen. Klinkt therapeutisch.
• De Blacks: Een diverse groep mensen met één ding gemeen: ze worden lastiggevallen door een jongen met een sleutel. Sorry, mensen.
• New York: De ultieme speeltuin voor een zoektocht. Of een nachtmerrie, afhankelijk van hoe je er naar kijkt.

De Stomme Huurder: Een Geheime Helper

En dan is er nog de stille huurder. Ja, je leest het goed. Een huurder die niet praat. Nul woorden. Hij communiceert via briefjes. Het is alsof hij een extreem serieuze versie van Pictionary speelt met de hele wereld. Waarom hij niet praat? Dat is een spoiler, maar het heeft iets te maken met de Tweede Wereldoorlog en een diep verdriet. Zo zie je maar, zelfs stille huurders hebben drama.

De stille huurder, die later opa blijkt te zijn (plot twist!), besluit Oskar te helpen met zijn zoektocht. Samen struinen ze door New York, op zoek naar het slot dat bij de sleutel past. Het is een beetje als een odd couple buddy movie, maar dan met een tamboerijn en heel veel emotionele bagage.

De Gevonden… Sleutel?

Na een lange, slopende zoektocht (die Oskar ongetwijfeld een hoop blaren heeft opgeleverd), komt de waarheid aan het licht. De sleutel opent geen magisch slot met de laatste woorden van zijn vader. Nee, de sleutel is van een kluisje van Oskar's vader. Een kluisje met spullen die hij had gekocht om zijn huis te renoveren, vóór 11 september.

Wait, what? Al die moeite voor een kluisje met bouwmaterialen? Het is alsof je een schattenjacht organiseert en een pak pleisters als prijs wint. Maar wacht, er is een diepere betekenis!

De Diepere Betekenis: Verdriet en Verbinding

De "schat" is niet het belangrijkste. Het gaat om de reis. De zoektocht heeft Oskar geholpen om zijn verdriet te verwerken en om verbinding te zoeken met mensen. Hij heeft geleerd dat hij niet alleen is en dat er altijd hoop is, zelfs in de donkerste tijden.

Extremely Loud & Incredibly Close is dus niet alleen een verhaal over een jongen met een sleutel en een tamboerijn. Het is een verhaal over rouw, liefde, familie en de kracht van menselijke verbinding. En over de vraag of het oké is om een tamboerijn mee te nemen naar een begrafenis (waarschijnlijk niet, tenzij het een heel vrolijke begrafenis is).

Feitjes om mee te pronken op een feestje (of bij de koffieautomaat):

• De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Jonathan Safran Foer. Een boek dat overigens net zo… ehm… bijzonder is als de film.
• Het boek won geen prijzen, maar werd wel genomineerd voor een aantal prestigieuze literaire awards. Het is dus een boek dat je óf geweldig vindt, óf haat. Er is geen tussenweg.
• De film werd genomineerd voor een Oscar voor Beste Film, wat sommige mensen (waaronder ik) nogal verrassend vonden. Maar hé, smaken verschillen!
• Tom Hanks en Sandra Bullock spelen de ouders van Oskar. Oké, Sandra Bullock speelt de moeder. Tom Hanks is de stem van de vader, via telefoontjes. Dus technically… geen Tom Hanks in levende lijve. Beetje misleidend, vind je niet?
• Het woord "incredibly" wordt vaker gebruikt in de film dan in de gemiddelde aflevering van "Keeping Up with the Kardashians". Ik heb het nagekeken. Echt waar.

Conclusie: Moet je het kijken/lezen?

Als je houdt van verhalen die je emotioneel leegzuigen, je laten nadenken over het leven en je laten afvragen of je zelf niet een beetje neurotisch bent, dan is Extremely Loud & Incredibly Close absoluut iets voor jou. Bereid je voor op een rollercoaster van emoties, een paar ongemakkelijke stiltes en de onbedwingbare drang om een tamboerijn te kopen.

Maar wees gewaarschuwd: het is geen feel-good movie. Het is meer een feel-a-lot-of-things movie. En die dingen zijn niet altijd even prettig. Maar hé, wie heeft er ooit gezegd dat het leven makkelijk is? Behalve dan in reclames voor wasmiddel. Die liegen. Allemaal.

Dus, ga er voor zitten, pak een doos tissues, en bereid je voor op een onvergetelijke (en enigszins bizarre) ervaring. En vergeet niet: als je ooit een jongen met een tamboerijn aan je deur ziet staan, wees dan aardig. Je weet nooit welk geheim hij probeert te ontrafelen. En bied hem een kop koffie aan. Hij heeft het vast nodig.