Everything Quiet On The Western Front

Hoi! Zin in een bakkie? Laten we 't ff hebben over Im Westen nichts Neues, oftewel, Alles Quiet On The Western Front. Die film... pfoe! Jeetje mina, zeg ik je, heftig! Heb jij 'm al gezien?

Mocht je 'm gemist hebben (waar was je dan?!), 't is dus die nieuwe Netflix-film gebaseerd op het boek van Erich Maria Remarque. Nou moet ik eerlijk zeggen, ik had het boek niet gelezen voordat ik de film keek. Shame on me, I know! Maar hey, soms is het juist leuk om blanco ergens in te stappen, toch?

Maar goed, de film dus. Laat ik het zo zeggen: verwacht geen vrolijke boel. Absoluut niet! Het is een behoorlijk deprimerend verhaal over een groep jonge Duitse soldaten in de Eerste Wereldoorlog. En 'deprimerend' is misschien nog wel een understatement. We hebben het hier over pure, rauwe oorlogsellende. Klinkt gezellig, hè?

Waar gaat het eigenlijk over?

Het verhaal focust zich op Paul Bäumer (gespeeld door Felix Kammerer, die echt geweldig is trouwens) en zijn vrienden. Ze zijn allemaal super enthousiast om voor hun land te vechten, vol patriottisme en heldhaftige dromen. Maar die dromen... tja, die spatten al heel snel uit elkaar als een rotte tomaat op een betonnen muur. Snap je 'm?

De realiteit van de loopgraven is namelijk... nou ja, verschrikkelijk! Modder, ratten, bommen, gasaanvallen, en constant de angst om dood te gaan. Om niet te spreken van het feit dat je ziet hoe je vrienden om je heen sneuvelen. Klinkt als een fijne vakantiebestemming, toch? Uhm, NOT!

En dat is precies wat de film zo sterk maakt. Het laat je zien hoe zinloos oorlog is. Hoe jonge mannen, vol idealen, vermalen worden door een systeem dat alleen maar destructie kent. Het is een anti-oorlogsfilm pur sang, zeg maar.

Wat maakt deze versie zo anders?

Oké, er zijn natuurlijk al eerder verfilmingen geweest van All Quiet on the Western Front. De bekendste is waarschijnlijk die uit 1930. Maar deze nieuwe versie... die komt echt binnen. Waarom? Ik denk om een paar redenen.

Ten eerste, de visuals. Man, man, man! De film is prachtig gefilmd, maar dan op een vreselijke manier. Begrijp je wat ik bedoel? De modder, de rook, de kapotte landschappen... je ruikt bijna de rotte lijken. Het is allemaal zo realistisch en gruwelijk in beeld gebracht. Echt petje af voor de cinematografie!

Ten tweede, de focus op de Duitse kant. Vaak zie je oorlogsfilms vanuit het perspectief van de geallieerden. Maar hier kruip je echt in de huid van die jonge Duitse soldaten. Je ziet hun angst, hun twijfels, hun wanhoop. En dat maakt het allemaal nog veel indringender. Het laat je realiseren dat oorlog geen winnaars kent, alleen verliezers.

Ten derde, de muziek. De score is echt... beklemmend! Het is geen vrolijke deuntje, om het zo maar te zeggen. Het versterkt de sfeer van hopeloosheid en ellende. Echt een perfecte soundtrack voor een nachtmerrie.

Wat vond ik er zelf van?

Poeh, waar zal ik beginnen? Zoals ik al zei, ik vond 'm heftig. Echt een film die je niet snel vergeet. Ik zat echt op het puntje van mijn stoel (of eigenlijk op de bank, want ik keek 'm thuis, duh!). Het is geen film die je kijkt voor je plezier, zeg maar. Maar wel een film die je gezien moet hebben.

Het acteerwerk is echt top. Felix Kammerer als Paul Bäumer is echt een openbaring. Je voelt echt met hem mee. En ook de andere acteurs zijn geweldig. Ze zetten allemaal heel geloofwaardige en menselijke personages neer. Je gelooft echt dat je naar een groep jonge soldaten kijkt die vechten voor hun leven.

Wat ik ook heel sterk vond, is dat de film niet romantiseert. Er is geen heldendom, geen glorie, geen eer. Alleen maar ellende, dood en vernieling. Het is een heel eerlijke en rauwe weergave van de oorlog. En dat maakt het zo indrukwekkend.

Tuurlijk, er zijn misschien wat kleine dingetjes aan te merken. Misschien dat sommige scènes wat langdradig zijn, of dat het verhaal hier en daar wat afwijkt van het boek. Maar dat zijn echt details. Over het algemeen is het een fantastische film.

Waarom zou je 'm moeten kijken?

Serieus, als je 'm nog niet gezien hebt, zet 'm op je lijst! Ja, het is een deprimerende film. Ja, je zult er misschien niet vrolijk van worden. Maar het is wel een film die je aan het denken zet. Een film die je laat nadenken over de zinloosheid van oorlog, over de waarde van vrede, over de menselijkheid van de mens.

En laten we eerlijk zijn, in deze tijd, met alle conflicten die er in de wereld zijn, is het belangrijker dan ooit om films als deze te kijken. Om te onthouden wat de gevolgen zijn van oorlog. Om te leren van onze fouten. Om te streven naar een betere wereld.

Dus, pak die tissues er maar bij (je gaat ze nodig hebben!), zet 'm op, en laat je meeslepen door dit adembenemende meesterwerk. En daarna... kunnen we er nog een bakkie over doen en erover napraten. Deal?

En oh ja, nog een laatste ding: misschien is het handig om 'm niet vlak voor het slapengaan te kijken. Tenzij je zin hebt in nachtmerries. Just saying! 😉

Conclusie: Im Westen nichts Neues is een absolute must-see. Een indrukwekkende, aangrijpende en beklemmende film over de waanzin van oorlog. Ga 'm kijken! Je zult er geen spijt van krijgen (misschien wel een beetje, maar dan op een goede manier!).