Ds Paul Visser Stotteren

Hé joh, effe over Ds. Paul Visser hebben. Ken je 'm? Die dominee van de Noorderkerk in Amsterdam? Nou, die dus. En je weet wat 'm zo... uniek maakt, hè?

Ja, je raadt het al: z'n gestotter! Ik weet het, klinkt misschien raar om daar zo de nadruk op te leggen, maar kom op, het is toch wel... iconisch, of niet? Het maakt 'm in ieder geval onvergetelijk.

Dus, Visser stottert. En wat dan nog? Eigenlijk, wat maakt het uit? Het is gewoon een eigenschap, net als dat iemand blond haar heeft of... tja, enorme voeten. Maar het verschil is, dat je het meteen hoort natuurlijk.

Maar serieus, wat maakt het uit?

Echt, als je verder kijkt dan dat gestotter, dan zie je een knappe kop! En een inspirerende preker. Tenminste, dat vind ik dan. Heb je hem wel eens gehoord? Zelfs door het gestotter heen, komen er echt rake dingen uit.

Ik bedoel, wie ben jij om iemand af te rekenen op zijn spraakgebrek? Niemand toch? En al helemaal niet als diegene probeert een beetje wijsheid te verspreiden. Beetje respect mag wel, toch?

Plus, laten we eerlijk zijn, het geeft 'm wel een bepaalde... kwetsbaarheid. Je voelt dat hij zich kwetsbaar opstelt. Het is niet alsof hij staat te bluffen. Dat maakt hem ergens juist weer... sympathiek! Vind je niet?

Denk er maar eens over na: iemand die zich niet verstopt achter een perfect imago, maar gewoon zichzelf durft te zijn. Zelfs als "zichzelf zijn" betekent dat je bij elk woord even moet vechten... dat is best wel dapper, toch?

Het is ironisch, eigenlijk.

Is het niet ironisch dat iemand die moeite heeft met spreken, zo'n publieke rol heeft gekozen? Dominee zijn is toch praten, praten, praten? Een beetje alsof een bakker allergisch is voor meel! Maar ja, misschien is het juist dat wat 'm zo goed maakt. Hij weet wat het is om te worstelen, om te overwinnen.

En misschien, heel misschien, luisteren mensen juist beter naar hem, omdat ze weten dat hij er moeite voor moet doen. Dat hij zich niet makkelijk door de preek heen kletst, maar er echt over nadenkt. Elk woord, een overwinning! (Oké, misschien overdrijf ik nu een beetje... een klein beetje dan.)

Het is ook een beetje zo’n underdog verhaal, toch? De jongen die niet perfect spreekt, wordt een geliefde en gerespecteerde dominee. Ik zeg: applausje waard!

Maar, even terug naar de realiteit. Het zal voor hem vast niet altijd makkelijk zijn. Stel je voor, je staat voor een volle kerk en je wilt een belangrijke boodschap overbrengen, maar je tong werkt niet mee. Frustrerend, toch? Ik krijg er al stress van als ik er aan denk!

Meer dan alleen het gestotter.

Trouwens, het is niet alsof hij alleen maar stottert en verder niks doet, hè! Hij is ook nog gewoon een theoloog, iemand die over God en het leven nadenkt. Iemand die leest, studeert en probeert om het allemaal te begrijpen. En dat is best wel een pittige klus, als je het mij vraagt.

En hij schrijft! Hij heeft boeken geschreven! Bizar toch? Een man die moeite heeft met spreken, schrijft boeken. Het leven zit vol paradoxen, hè?

Ik heb er zelf een paar niet gelezen, moet ik eerlijk bekennen... Maar ik heb wel een paar preken van hem online geluisterd. En ja, je hoort het gestotter, maar je hoort ook... wijsheid. En passie. En een oprechte poging om mensen te bereiken.

Wat ik vooral knap vind, is dat hij zichzelf is gebleven. Hij heeft z’n gestotter niet proberen te verbergen of te ontkennen, maar het gewoon geaccepteerd als onderdeel van wie hij is. Dat is toch echt een les voor ons allemaal, of niet?

De impact van acceptatie.

Denk eens na over al die mensen die zich anders voelen. Die worstelen met onzekerheden, met dingen die ze anders doen dan "normaal". Zou het niet geweldig zijn als we allemaal een beetje meer acceptatie konden opbrengen? Niet alleen voor anderen, maar ook voor onszelf!

Ds. Paul Visser is daar wat mij betreft een voorbeeld van. Hij laat zien dat je kunt slagen, dat je een verschil kunt maken, zelfs als je niet perfect bent. Sterker nog, misschien juist omdat je niet perfect bent.

Dus de volgende keer dat je iemand ziet die anders is, die stottert, die hinkt, die rood haar heeft... probeer dan verder te kijken dan dat uiterlijke. Probeer te zien wat er achter zit. Misschien ontdek je wel iets heel moois.

En misschien, heel misschien, leer je er ook nog iets van. Over jezelf. Over veerkracht. Over de kracht van imperfectie. Over het feit dat we allemaal, op onze eigen manier, een beetje stotteren.

Dus, wat is het punt?

Nou, het punt is dat Ds. Paul Visser meer is dan alleen maar een dominee die stottert. Hij is een inspiratie. Een bewijs dat je kunt slagen ondanks je gebreken. Een reminder dat we allemaal menselijk zijn, en dat dat helemaal niet erg is.

En dat is best wel een mooie boodschap, toch? Zeker in deze tijd, waarin iedereen zich zo druk maakt om perfectie. Laten we gewoon allemaal een beetje meer op Ds. Visser lijken. Beetje meer echt. Beetje meer... stotterend.

Dus ja, Ds. Paul Visser stottert. En dat is oké. Sterker nog, dat is misschien wel precies wat 'm zo speciaal maakt. Dus laten we 'm daar vooral om waarderen. En misschien zelfs een beetje van leren.

Nou ja, dat was mijn gedachtegang erover. Wat denk jij? Ben je het met me eens, of vind je me helemaal van de pot gerukt? Laat maar horen! Ik ben benieuwd naar je mening!